Οι χειρότεροι συνταξιδιώτες για roadtrip στην Ευρώπη...

    1. Ο Μανιώδης Καπνιστής

Ποιος/α είναι: Άντρας μεταξύ 30-40 ετών.

Τι κάνει: Καπνίζει το ένα τσιγάρο πίσω απ' τ' άλλο αφήνοντας το παράθυρο ελάχιστα ανοιχτό έτσι ώστε η καμπίνα του αυτοκινήτου, να μοιάζει σταδιακά με Χριστουγεννιάτικο τραπέζι πόκερ του 1988. Το αστείο, είναι πως ενώ κάνει διάλειμμα για τσιγάρο και καφέ σ' εστιατόρια δρόμου, έπειτα καπνίζει στο αμάξι ξανά!

Τι κάνεις εσύ: Δε σχολιάζεις το παραμικρό γιατί φοβάσαι μην καταστρέψεις το ταξιδιάρικο κλίμα... Ο καπνιστής φυσικά το εκμεταλλεύεται κι εσύ καταλήγεις να ταξιδεύεις στην Ευρώπη μυρίζοντας καπνό σαν τζάκι στην Αράχωβα. 

2. Η Γκρινιάρα Κοκέτα

Ποιος/α είναι: Γυναίκα ηλικίας 35-43 ετών.

Τι κάνει: Γκρινιάζει για ΟΛΑ: έχει πιαστεί, ζεσταίνεται, κρυώνει, νυστάζει, κατουριέται, χέζεται και πεινάει ταυτόγχρονα. Ενίοτε, την ενοχλεί κι η μουσική που είναι στη διαπασών. Βγάζει το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής με Panmigran και τα μάτια κλειστά γιατί την ενοχλεί το φως. Ρωτάει "πόσο θέλουμε ακόμα;" ακόμα και πριν τη Θεσσαλονίκη.

Τι κάνεις εσύ: Την κατευνάζεις με γλυκόλογα και πυκνώνεις τις στάσεις καλοπιάνοντας την. Ωστόσο, αυτή την παθητικότητα εκ μέρους σου, η κοκέτα την εκλαμβάνει σαν έλλειψη δύναμης και το τραβάει περισσότερο.

3. Ο Ξελιγωμένος/η

Ποιος/α είναι: Άντρας ή γυναίκα 27-34 ετών. 

Τι κάνει: Σαν ένα αχόρταγο παιδί που θέλει πάντα κάτι παραπάνω, εκφράζει απαιτήσεις για στάσεις ακόμα και σε κάποιο αδιάφορο χωριουδάκι ανάμεσα στο Πόγραδετς και στην Ωχρίδα. Οι ιδέες του, εκτός από ανέμπνευστες και ηλίθιες, φέρνουν τον κορεσμό γρηγορότερα κι επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό του ταξιδιού σημαντικά.

Τι κάνεις εσύ: Τον/Την ανέχεσαι μέχρι και τη στιγμή του δραματικού σου ξεσπάσματος λίγο μετά το Σαράγεβο.

4. Η Καγκούροβιτς

Ποιος/α είναι: Γυναίκα ηλικίας 22-30 ετών.

Τι κάνει: Αδιαφορεί για όλα! Δεν πάει να βλέπει μπαρόκ και ροκοκό, στολισμένους κήπους με τριαντάφυλλα και πλατείες σε σχήμα ωοειδές και μέγεθος αεροδρομίου; Το μόνο που ενδιαφέρει την Καγκούροβιτς είναι τα ψώνια στο εμπορικό και να στολίσει το δέρμα της με  μπιχλιμπίδια και ρούχα. Ο συγκεκριμένος τύπος συνταξιδιώτη, μένει συχνά άφραγκος την προ-τελευταία ημέρα του ταξιδιού ενώ οι υπόλοιποι αναγκάζονται να τσοντάρουν για να γλιτώσει την ασιτία.

Τι κάνεις εσύ: Τη βρίσκεις χαριτωμένη γιατί εκτός από ρηχή, η Καγκούροβιτς είναι όμορφη και σκερτσόζα κι εσύ αγάμητος και λιγούρης.

5. O Τσίπης

Ποιος/α είναι: Άντρας 28-44 ετών.

Τι κάνει: Μετράει το κόστος για ΟΛΑ και καταντάει εμμονικός. Κλείνει τον κλιματισμό για να μην κάψει βενζίνη και αποφεύγει τις στάσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Στα διόδια δε βάζει ευρώ λέγοντας πως άφησε το πορτοφόλι στη βαλίτσα και "θα τα βρούμε μετά"... Φαγητό δεν αγοράζει ποτέ και κουβαλάει τ' αβγά που τού έβρασε η μάνα του απ' το χωριό. Δεν αγοράζει ούτε νερό ξερογλείφοντας μέχρι τη Βιέννη ένα παγούρι θερμός ίσα ίσα για να μη σκάνε τα χείλια του απ' την ξηρασία.

Τι κάνεις εσύ: Ανοίγεις το παράθυρο και πίνεις νερό. Παίρνεις ένα φυλλάδιο στα διόδια και το κουνάς για βεντάλια. Βγάζεις τη μπλούζα και μένεις με τη φανέλα μέχρι που κάποια στιγμή, αναγκάζεσαι να μιλήσεις στα ίσια.

It's movie time: Phone Booth (2002)

Σκηνοθεσία: Joel Schumacher

Είδος: Crime/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 7,1

Μικρή περίληψη: Ένας αεριτζής της Νέας Υόρκης (σαν αυτούς που θα βρεις στο Da Cappo τις καθημερινές το μεσημέρι), βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος μ' έναν επικίνδυνο δολοφόνο που τον έχει εγκλωβίσει σ' ένα τηλεφωνικό θάλαμο και μέσα σε μια πολύβουη γειτονιά.

Γιατί να τη δεις: Ολόκληρη η ταινία εκτυλίσσεται μέσα σ' ένα τηλεφωνικό θάλαμο. Αυτό, θα μπορούσε να οδηγήσει είστε στη συντριβή του σκηνοθετικού "πειράματος" είτε στην καθήλωση του θεατή και τελικά καταφέρνει το δεύτερο. Γιατί το Phone Booth έχει μια δυνατή κεντρική ιδέα (την αλλοτρίωση του ανθρώπου στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον) και ο Σουμάχερ τη σκηνοθετεί λιτά αφήνοντας χώρο στο καλογραμμένο σενάριο (που ωστόσο έχει απλοϊκότητες σε κάποιες φάσεις) και σ' ερμηνείες όπως αυτή του νεαρού τότε Κόλιν Φάρελ. Δεν είναι κανένα αριστούργημα αλλά αν προσθέσεις σ' αυτά τον εξαιρετικό του ρυθμό, το σασπένς μέχρι τέλους και την τελευταία σκηνή (πόσοι και πόσοι δεν ταυτιστήκαμε σε κάποια φάση της ζωής μας μ' εκείνον τον τύπο στο τέλος...), ο συνδυασμός είναι τόσο δυνατός ώστε να σε οδηγήσει σε συνειρμούς ακόμα και αρκετά μετά το τέλος του. Το πιο εντυπωσιακό ωστόσο, είναι ότι αυτό που δεν καταλαβαίναμε το 2002 που βγήκε το Phone Booth, έρχεται και δένει απόλυτα στην Ελλάδα είκοσι χρόνια αργότερα. Κι αυτό, δεν το γράφει κάποιος που προτείνει να ζούμε στα βουνά και να καλλιεργούμε μελιτζάνες αλλά κάποιος που αγαπάει τις πόλεις και το δυτικό τρόπο ζωής... Εντέλει όμως, αυτό δεν αναιρεί το εύστοχο σχόλιο του Larry Cohen που έγραψε το σενάριο.

Μειονεκτήματα: Υπάρχουν οι φλύαρες ταινίες, οι ισορροπημένες ταινίες (που συνήθως προτείνω) κι οι ταινίες που το κάνουν όσο πιο μινιμαλιστικά μπορούν να το κάνουν. Το Phone Booth ανήκει στην τρίτη κατηγορία. Για σένα που απεχθάνεσαι το γρήγορο μοντάζ και τις ταινίες που δεν έχουν σπουδαίες εναλλαγές εικόνων και χρόνου, η ταινία κρίνεται ακατάλληλη. Δεν θεωρώ πως αποτελεί μειονέκτημα αλλά υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να δουν ιστορίες απλωμένες στη ροή του χρόνου και όχι ταινίες που εκτυλίσσονται σ' ένα μικρό χρονικό πλαίσιο και σε περιορισμένο σκηνικό όπως το Phone Booth. 

It's movie time (15): Perfume: The Story of a Murderer (2006)

Σκηνοθεσία: Tom Tykwer

Είδος: Fantasy, Crime, Drama

Βαθμολογία Imdb: 7,5

Μικρή περίληψη: O Jean Baptiste-Grennouille, ο άνθρωπος με την καλύτερη όσφρηση στον κόσμο, σχεδιάζει να φτιάξει το σπουδαιότερο άρωμα της ιστορίας αλλά με μια μικρή λεπτομέρεια: αυτό, θα είναι απόσταγμα απ΄ τα σώματα νεκρών γυναικών...

Γιατί να τη δεις: Στα τέλη της δεκαετίας του '80 κι όταν το βιβλίο του Patrick Suskind Perfume: The Story of a Murderer ή αλλιώς Το Άρωμα, ήταν ήδη best seller παγκοσμίως, ο Stanley Kubrick αποφάσισε να το μεταφέρει στον κινηματογράφο και αργότερα να εγκαταλείψει το εγχείρημα του ως "unfilmable". Ο λόγος; Ήταν αδύνατο ν' αποτυπώσει στην οθόνη την αίσθηση της όσφρησης. Ευτυχώς ωστόσο, αυτό το κατάφερε είκοσι χρόνια αργότερα ο Γερμανός Tom Tykwer. Απ' την αρχή της ταινίας, καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις μ' έναν σκηνοθέτη με τεράστιο ταλέντο στην εικόνα (οι σκηνές που ξεκινάνε απ΄ τα ρουθούνια του πρωταγωνιστή και καταλήγουν σε ποτάμια και λίμνες είναι καταπληκτικές) ενώ και τα υπόλοιπα στοιχεία της αξίζουν αναφοράς. Ποια είναι αυτά; Οι ατμοσφαιρικές σκηνές στο Μεσαιωνικό Παρίσι (έχουν γυριστεί στη συνοικία της Βαρκελώνης Barri Gotic), το γαμάτο soundtrack όταν ο ήρωας περπατάει στην ψαραγορά, η επιβλητική φωνή του John Hurt ως αφηγητή, η ψυχαναλυτική ιδέα περί "αγάπης", ο καταπληκτικός Alan Rickman, η φοβερή ατμόσφαιρα και φυσικά μια γιγαντιαία υπαίθρια παρτούζα σε μια απ΄ τις τελευταίες σκηνές της ταινίας. Τα 147 λεπτά περνούν νερό κι εμείς μιλάμε για μια απ΄ τις πιο εμπνευσμένες μεταφορές βιβλίων στον κινηματογράφο όλων των εποχών.

Μειονεκτήματα: Πέρα απ' το φανφαρόνικο παίξιμο του Dustin Hoffman, κανένα άλλο.

Οι πιο καταθλιπτικές εκπομπές της παιδικής μας ηλικίας...

 Candy Candy

    1990 και τ' αθώα παιδικά σου μάτια, στήνονταν στην οθόνη για να παρακολουθήσουν ένα χαριτωμένο παιδικό Manga με τον τίτλο Candy Candy. Τι ήταν αυτό που αντίκρυζαν; Ορφανοτροφείο και φτώχεια, κακομοιριά κι εγκατάλειψη, δάκρυα από μάτια κρατήρες, δυο κακομαθημένα που έκαναν τη ζωή της πρωταγωνίστριας κόλαση κι έναν έρωτα που τελείωνε με το πέσιμο του γαμπρού από άλογο και τον άδικο χαμό του. Η σειρά τελείωνε χαρούμενα βέβαια αλλά εσύ ήσουν ήδη αλκοολικός απ΄ το τρίτο επεισόδιο και 6 ετών.

Κόμης Δράκουλας 

    Η συγκεκριμένη σειρά μπορούσε να σε στείλει στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή απ' τα πρώτα λεπτά. Ξεκινούσε φορτσάτα μ' επικλήσεις δαιμόνων και τελείωνε τρυφερά, δηλαδή με το ξεκοίλιασμα του Κόμη απ' το κοφτερό μαχαίρι του Βαν Χέλσινγκ. Πριν απ' αυτό βέβαια, μεσολαβούσαν δαγκώματα λαιμών, επιθέσεις βαμπίρ, ανασκολοπισμοί, εμφάνιση του Σατανά, τελετές για εμφάνιση του Σατανά, νυχτερίδες, κατάρες και σκοτάδι. Δε λέω, εξαιρετικό κράμα για βράδυ Σαββάτου αν είσαι εικοσιέξι ετών αλλά όχι οκτώ.

Η Λίμνη των Κύκνων

     Το story έχει ως εξής: ένας κακός μάγος έχει μεταμορφώσει την Οντέτ και τις φίλες της σε κύκνους ώστε να πλασάρει στην κόρη του τον πρίγκηπα Ζίγκφριντ (που όμως αγαπάει την Οντέτ και θέλει να τη σώσει). Και οκ, παρά τις δυσκολίες και τη συμφωνία του Τσαϊκόφσκι (που έσκιζε την παιδική σου καρδιά στα δύο), το δίδαγμα του παραμυθιού ήταν υπέροχο, ιδίως αν ήσουν κορίτσι σε παιδική ηλικία. Το πρόβλημα, ξεκινούσε στην εφηβεία όταν ο πρώτος σου γκόμενος δεν ήταν πρίγκηπας του παραμυθιού αλλά ντελιβεράς στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς.

Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς

    Ναι ξέρω. Η συγκεκριμένη σειρά ΔΕΝ είναι παιδική εκπομπή και ΔΕΝ αφορά την παιδική μας ηλικία αλλά την εφηβεία. Το concept ωστόσο ήταν ηλίθιο και βλαβερό και γι' αυτό αξίζει ειδικής μνείας. Η σειρά, μιλούσε για μια παρέα νέων όπου όλοι είχαν παρθεί μεταξύ τους (εκτός απ' το Νατ που χτυπούσε δωδεκάωρα στο Peach Pit και ήταν 72 χρονών), όλοι είχαν περάσει από φάση σκληρών ναρκωτικών, όλοι ήταν καταθλιπτικοί, όλοι οδηγούσαν αμαξάρες και όλοι ήταν ανήλικοι... Τέλος, όλοι ενδιαφερόντουσαν να κάνουν σεξ με τη Βάλερι ή τουλάχιστον, αυτό συνέβαινε μόνο σε μένα και στο Μπράντον.

It's movie time: Misery (1990)

Σκηνοθεσία: Rob Reiner

Είδος: Thriller

Βαθμολογία Imdb: 7,8

Μικρή περίληψη: Ένας διάσημος συγγραφέας που διασώζεται από αυτοκινητιστικό ατύχημα, σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια μεγάλη και θανάσιμη απειλή...  

Γιατί να τη δεις: Γιατί είναι καταρχήν σπουδαία ταινία! Γιατί το Misery του Reiner αποτελεί τον ορισμό του ψυχολογικού τρόμου. Η μανιακή Annie Wilkes ενσαρκώνει τη σκοτεινότερη πλευρά της λατρείας που νομίζει πως αγαπά αλλά η αγάπη της περνάει μέσα απ' την αίσθηση της κατοχής και του "σε έχω δικό μου"... Και μεταξύ μας, πόσοι άνθρωποι με τη νοοτροπία της Annie Wilkes δεν κυκλοφορούν σ' αυτό τον κόσμο; Στη βάση της όμως, η ταινία είναι μια αλληγορία για το τίμημα της αναγνωρισιμότητας, το τίμημα του ν' ανήκεις στους άλλους... Και μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, προσθέστε πως κι η ατμόσφαιρα του φιλμ επιδεινώνει ακόμα περισσότερο το τίμημα αυτό, χτίζοντας την απειλή που όλο και μεγαλώνει. Γιατί σ' αυτό το χιονισμένο ερημικό τοπίο, ο Sheldon είναι ανυπεράσπιστος. Εδώ πέρα είναι στο έλεος μιας παρανοϊκής οπαδού όπως οι οπαδοί του Αρτέμη Σώρρα. Κι αυτό, ο Reiner το δείχνει εξαίσια. Η σκηνοθεσία είναι ακριβής, με σωστή κλίμακα, χωρίς φτηνές αιματοχυσίες και χωρίς χαζοκόλπα για το 20χρονο κοινό του Netflix. Συμπερασματικά, ένα απ' τα καλύτερα θρίλερ τρόμου που είδαμε ποτέ.

It's movie time: The Straight Story (1999)

Σκηνοθεσία: David Lynch

Είδος: Drama

Βαθμολογία Imdb: 8,0

Μικρή περίληψη: Ένας ηλικωμένος άντρας, ταξιδεύει με χορτοκοπτικό μια τεράστια απόσταση για να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του έπειτα από πάρα πολλά χρόνια...

Γιατί να τη δεις: Γιατί το The Straight Story είναι η μόνη ταινία του David Lynch που δε θυμίζει σε τίποτα David Lynch (fans του σκηνοθέτη συγχωρέστε με). Εδώ πέρα δεν υπάρχουν ποζεριές τύπου "Μπλε Βελούδο", ούτε δηθενιές τύπου "Lost Highway", ούτε επιτηδευμένα κενά, ούτε μπερδέματα που πρέπει να σκέφτεσαι πέντε μέρες για να τα καταλάβεις όπως το "Mulholand Drive", ούτε τίποτα ενοχλητικό απ' αυτά που εφευρίσκει ο κύριος David για να μας χαλάει τα βράδια της Παρασκευής. Πρόκειται για μια ιστορία ξεκάθαρη, ήρεμη, συγκινητική, με όμορφες ιδέες για τις ανθρώπινες σχέσεις και για την αξία του να κατανοείς τα λάθη σου και μ΄ ένα καταπληκτικό soundtrack του Badalamenti που πρέπει να είσαι κουφός για να μη σου αρέσει. To Straight Story είναι ένα αργό ποιητικό road movie που ακολουθεί τον ηλικιωμένο Άλβιν Straight καθώς διασχίζει την Αμερική σε χορτοκοπτική μηχανή για να συμφιλιωθεί με το χαμένο αδερφό του. Το αχανές μελαγχολικό τοπίο θυμίζει πίνακα του Έντουαρντ Χόπερ κι ακόμα περισσότερο οι νυχτερινές σκηνές με τα φώτα να χάνονται στον ορίζοντα φανερώνοντας τόσο εξαίσια τη μοναξιά του ταξιδιώτη.

Μειονεκτήματα:  Θα είμαι ειλικρινής. Για σένα που έχεις μάθει αλλιώς (και το κατανοώ), η ταινία είναι αργή. Ki όταν λέμε αργή εννοούμε βραδύκαυστη κάτι που βέβαια είναι αναγκαίο για το ύφος και το θέμα της ταινίας αφού ο πρωταγωνιστής είναι ένας δυσκίνητος γεράκος που ζει την Οδύσσεια του μέχρι να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του (παρεμπιπτόντως, ο καταπληκτικός Richard Farnsworth που τον ενσαρκώνει, αυτοκτόνησε 4 χρόνια μετά την ταινία). Επίσης, είναι μάλλον αλήθεια πως μέχρι να πάρεις μπρος και να μπεις στο κλίμα -κάτι που θέλει γύρω στα είκοσι λεπτά- η ταινία μπορεί να σε ξενίσει. Αν θες όμως τη συμβουλή μου, μην το κάνεις. Δώστης το χρόνο της και μπορείς να είσαι βέβαιος ότι θα δεις την καλύτερη ταινία αυτογνωσίας στην ιστορία του κινηματογράφου. 

Οι χειρότερες δικαιολογίες που ακούς...

 "Εξαιρούνται οι παρόντες".

    Αφού εξήγησες πόσο μαλάκες είναι όσοι στέκονται στα δυο τους πόδια, στη συνέχεια ανέφερες τη φράση "εξαιρούνται οι παρόντες". Αυτό που λες δηλαδή, είναι ότι απ' όλη τη ζωντανή και πεθαμένη ανθρωπότητα, οι μόνοι που εξαιρούνται απ' την κακεντρέχεια σου είναι άλλοι τρεις που βρίσκονται σ' ένα σαλόνι στο Χολαργό, ένα Σάββατο του Γενάρη του 2021. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να ισχύει και να μην το λες απλώς για να μη γίνεις αντιπαθής;

"Σας παρακαλώ, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος".

    Η κάμερα σε κατέγραψε:

1) Να κλέβεις τα χρυσαφικά 

2) Να κατουράς στο νιπτήρα 

3) Να μυρίζεις τις κάλτσες της οικοδέσποινας και

 4) Να φοράς τα τακούνια της. Πιστεύεις ότι αυτή είναι η καλύτερη εξήγηση που είχες να δώσεις;

"Sorry ρε συ, δεν ήξερα πως έχεις πρόβλημα"...

     Τα έφτιαξες με την πρώην μου, κάνατε παιδιά, αγοράσατε σπίτι και δεν ήξερες ότι μπορεί να έχω πρόβλημα; 

"Δεν είναι αυτό που νομίζεις"!

    Δε φοράς ρούχα, δε φοράει ούτε αυτός κι είστε ξαπλωμένοι σε στάση 69. Επίσης: στο δωμάτιο υπάρχει λιπαντικό, ένας μωβ δονητής, ένα μαστίγιο, κολπικές μπίλιες, μια πρωκτική σφήνα, ένα ζευγάρι χειροπέδες, μαύρες καλτσοδέτες, δερμάτινα εσώρουχα και πεταμένα προφυλακτικά. Ας είμαστε ειλικρινείς...

"Με παρεξήγησες. Δεν το εννοούσα έτσι".

  

    Βασικά το εννοούσες έτσι αλλά δεν περίμενες να "τσιμπήσω" και να σχολιάσω το πικρόχολο σχόλιο σου κι όταν σε ξεμπρόστιασα αισθάνθηκες ντροπή κι αμηχανία. 

"Συγνώμη για όλα! Τελευταία είμαι πολύ πιεσμένος".

    Αφού σε χώρισε, μπήκες στο διαμέρισμα και διέλυσες το σαλόνι, πέταξες τα πράγματα της απ' το μπαλκόνι κι αφού έσπασες τη γυάλα με το χρυσόψαρο, πέταξες το ψάρι στη λεκάνη. ΕΠΙΣΗΣ: έδειρες τον πατέρα της, γρατζούνισες τ' αμάξι της, έστειλες γυμνές της φωτογραφίες στο internet και τη διαπόμπευσες στις παρέες λέγοντας πως είναι πουτάνα. Δεν είμαι λοιπόν σίγουρος πως η συγγνώμη σου είναι αρκετή για ν' αλλάξει την πορεία της σχέσης σας.