It's movie time: The Straight Story (1999)

Σκηνοθεσία: David Lynch

Είδος: Drama

Βαθμολογία Imdb: 8,0

Μικρή περίληψη: Ένας ηλικωμένος άντρας, ταξιδεύει με χορτοκοπτικό μια τεράστια απόσταση για να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του έπειτα από πάρα πολλά χρόνια...

Γιατί να τη δεις: Γιατί το The Straight Story είναι η μόνη ταινία του David Lynch που δε θυμίζει σε τίποτα David Lynch (fans του σκηνοθέτη συγχωρέστε με). Εδώ πέρα δεν υπάρχουν ποζεριές τύπου "Μπλε Βελούδο", ούτε δηθενιές τύπου "Lost Highway", ούτε επιτηδευμένα κενά, ούτε μπερδέματα που πρέπει να σκέφτεσαι πέντε μέρες για να τα καταλάβεις όπως το "Mulholand Drive", ούτε τίποτα ενοχλητικό απ' αυτά που εφευρίσκει ο κύριος David για να μας χαλάει τα βράδια της Παρασκευής. Πρόκειται για μια ιστορία ξεκάθαρη, ήρεμη, συγκινητική, με όμορφες ιδέες για τις ανθρώπινες σχέσεις και για την αξία του να κατανοείς τα λάθη σου και μ΄ ένα καταπληκτικό soundtrack του Badalamenti που πρέπει να είσαι κουφός για να μη σου αρέσει. To Straight Story είναι ένα αργό ποιητικό road movie που ακολουθεί τον ηλικιωμένο Άλβιν Straight καθώς διασχίζει την Αμερική σε χορτοκοπτική μηχανή για να συμφιλιωθεί με το χαμένο αδερφό του. Το αχανές μελαγχολικό τοπίο θυμίζει πίνακα του Έντουαρντ Χόπερ κι ακόμα περισσότερο οι νυχτερινές σκηνές με τα φώτα να χάνονται στον ορίζοντα φανερώνοντας τόσο εξαίσια τη μοναξιά του ταξιδιώτη.

Μειονεκτήματα:  Θα είμαι ειλικρινής. Για σένα που έχεις μάθει αλλιώς (και το κατανοώ), η ταινία είναι αργή. Ki όταν λέμε αργή εννοούμε βραδύκαυστη κάτι που βέβαια είναι αναγκαίο για το ύφος και το θέμα της ταινίας αφού ο πρωταγωνιστής είναι ένας δυσκίνητος γεράκος που ζει την Οδύσσεια του μέχρι να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του (παρεμπιπτόντως, ο καταπληκτικός Richard Farnsworth που τον ενσαρκώνει, αυτοκτόνησε 4 χρόνια μετά την ταινία). Επίσης, είναι μάλλον αλήθεια πως μέχρι να πάρεις μπρος και να μπεις στο κλίμα -κάτι που θέλει γύρω στα είκοσι λεπτά- η ταινία μπορεί να σε ξενίσει. Αν θες όμως τη συμβουλή μου, μην το κάνεις. Δώστης το χρόνο της και μπορείς να είσαι βέβαιος ότι θα δεις την καλύτερη ταινία αυτογνωσίας στην ιστορία του κινηματογράφου. 

It's movie time (29): 127 Hours (2010)

Σκηνοθεσία: Danny Boyle

Είδος: Survival Thriller/Drama

Βαθμολογία Imdb: 7,6

Μικρή περίληψη: Ένας ερασιτέχνης ορειβάτης, παγιδεύεται στο πιο απομονωμένο σημείο στον κόσμο, κάπου ανάμεσα απ' τα βουνά της Γιούτα...

Γιατί να τη δεις: Να εξομολογηθώ το εξής: τα extreme sports τα σιχαίνομαι και ποτέ μου δεν κατάλαβα πραγματικά την κάψα κάποιου ν' ανεβάσει ανδρεναλίνη με τέτοιο τρόπο και βάζοντας τον εαυτό του σ' αχρείαστο κίνδυνο. Υπό αυτή την έννοια, το 127 Hours, παρ' ότι είχε προταθεί για 6 Όσκαρ, ήταν μια ταινία που δεν είχα τη διάθεση να παρακολουθήσω για χρόνια, κυρίως γιατί θα ήταν αδύνατο να ταυτιστώ με τον ήρωα. Όμως ο Danny Boyle έχει αληθινό ταλέντο. Και τελικά τον εμπιστεύτηκα. Και καταφέρνει να σκηνοθετήσει μια ταινία γεμάτη αγωνία (ειλικρινά στις τελευταίες σκηνές είχα ανεβάσει παλμούς) και να της δώσει βάθος. Γιατί μπαίνει στον εγκέφαλο του ήρωα όσο καλά θα το 'κανε ένας συγγραφέας σ' ένα καλό βιβλίο. Κι εκεί που λες ότι είναι σχεδόν αδύνατο με τέτοιο περιορισμό χώρου να μη βαρεθείς και να μην πιάσει ταβάνι η ιστορία -τρομερή ειρωνεία αν σκεφτούμε ότι ο Aron Alston έψαχνε την περιπέτεια στ' απέραντα βουνά της Γιούτα...-, ο Boyle τα καταφέρνει να θρέψει τ' οπτικό μας νεύρο με μικρά παράλληλα stories που λειτουργούν εξαιρετικά γιατί έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε ποιος είναι ο άνθρωπος που εγκλωβίστηκε και που κατά πάσα πιθανότητα θα πεθάνει όντας εξαφανισμένος και χαμένος απ' όλους. 

    Σε δεύτερη φάση, είναι σχεδόν μεταφυσικό αλλά κανένας δε μπορεί να σου μεταδώσει καλύτερα το συναίσθημα της νεότητας (Trainspotting, Shallow Grave, The Beach) ενώ σε τρίτη, θυμήσου το εξής: η πίεση μπορεί ενίοτε να φέρει τις καλύτερες ιδέες. Ή τις χειρότερες.  Εξαρτάται από ποια πλευρά θα το κοιτάξει κανείς.