It's movie time: Swimming pool (2003)

                                     

Σκηνοθεσία: Francois Ozon

Είδος: Mystery/Crime/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 6,7

Μικρή περίληψη: Μια Βρετανίδα συγγραφέας, ταξιδεύει απ' το βροχερό Λονδίνο στον ηλιόλοστο Γαλλικό νότο ώστε να βρει την έμπνευση για το καινούργιο της βιβλίο. Εκεί ωστόσο, η συνύπαρξη με την κόρη του εκδότη της, θα φέρει τα πράγματα στα όρια τους...

Γιατί να τη δεις: Γιατί σου αρέσουν τα θρλεράκια σε ύφος των ταινιών "Ρίπλεϋ". Ξέρεις για τι μιλάω. Για ευχάριστες ταινίες με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που δημιουργούν ιντριγκαδόρικες καταστάσεις κάτω από τον καυτό ήλιο της όμορφης Μεσογείου και που στην πραγματικότητα είναι ρηχοί και απαίδευτοι αλλά στο τέλος τα καταφέρνουν καλά. Γιατί παρότι δεν είναι καμιά ταινιάρα, το Swimming Pool είναι ένα ήσυχο θρίλερ κι ότι πρέπει για να περάσεις καλά ένα βραδάκι καλοκαιριού σε θερινό cinema... Ο ρυθμός κυλάει απαλά, το περιβάλλον είναι όμορφο και το κορμί της Sagnier (που συνήθως κυκλοφορεί γυμνή και με τσόκαρα) υπέροχο. Επίσης: Στο background υπάρχει μια αίσθηση απειλής τόση ώστε να θες να δεις τι πρόκειται να συμβεί ενώ η ένταση μεγαλώνει. Η δομή του κειμένου είναι απλή και αφήνει χώρο στη φαντασία να οργιάζει ενώ το εύρημα της σύγκρουσης ανάμεσα στην ανέραστη Sarah Morton και την αυθάδικη πιτσιρίκα Julie είναι έξυπνο και ιδίως απ' τη στιγμή που δύο τόσο αντίθετες τύπισσες σε όλα πρέπει να συγκατοικήσουν έστω και για μικρό χρονικό διάστημα σ' ένα όμορφο σπίτι κάπου στο Γαλλικό νότο. Για να είμαι ειλικρινής πάντως, δεν είμαι σίγουρος ότι η ταινία έχει κάτι να πει σε βαθύτερο επίπεδο (ίσως την ύπαρξη πολλών αληθειών ταυτόγχρονα ή την έκφραση της καταπιεσμένης σεξουαλικότητας ή τίποτα απ' όλ' αυτά και ο τύπος ήθελε να κάνει μια ταινία που κάποιος θα απολαύσει μέχρι την τελευταία στιγμή και νομίζω ποντάρω σ' αυτό). Αυτό φυσικά δε στερεί τίποτα απ' τους λόγους που προανέφερα ώστε να στηθείς στην οθόνη σου και να νιώσεις τη ντοπαμίνη να κυλάει στο αίμα σου. Γιατί μερικές ταινίες είναι καλές γι' αυτό που προσφέρουν και τίποτα περισσότερο.

Μειονεκτήματα: Η απειλητική ατμόσφαιρα που δημιουργείται απ' τη σχέση των δύο γυναικών, είναι μεν ρεαλιστική αλλά δε φτάνει ποτέ τα πράγματα σε ακραία αντιπαράθεση που θα προσέδιδε στην ταινία μεγαλύτερο suspense. Το σενάριο θυμίζει Patricia Highsmith (Ο ταλαντούχος κύριος Ripley) αλλά χωρίς ποτέ το μεγάλο δίλημμα ή την τεράστια απειλή που θα έφτανε την ένταση στα κόκκινα. Τού λείπει ένα κλικ πολυπλοκότητας για να έκανε τα πράγματα λίγο περισσότερο ενδιαφέρντα and that's it.

It's movie time: Phone Booth (2002)

Σκηνοθεσία: Joel Schumacher

Είδος: Crime/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 7,1

Μικρή περίληψη: Ένας αεριτζής της Νέας Υόρκης (σαν αυτούς που θα βρεις στο Da Cappo τις καθημερινές το μεσημέρι), βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος μ' έναν επικίνδυνο δολοφόνο που τον έχει εγκλωβίσει σ' ένα τηλεφωνικό θάλαμο και μέσα σε μια πολύβουη γειτονιά.

Γιατί να τη δεις: Ολόκληρη η ταινία εκτυλίσσεται μέσα σ' ένα τηλεφωνικό θάλαμο. Αυτό, θα μπορούσε να οδηγήσει είστε στη συντριβή του σκηνοθετικού "πειράματος" είτε στην καθήλωση του θεατή και τελικά καταφέρνει το δεύτερο. Γιατί το Phone Booth έχει μια δυνατή κεντρική ιδέα (την αλλοτρίωση του ανθρώπου στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον) και ο Σουμάχερ τη σκηνοθετεί λιτά αφήνοντας χώρο στο καλογραμμένο σενάριο (που ωστόσο έχει απλοϊκότητες σε κάποιες φάσεις) και σ' ερμηνείες όπως αυτή του νεαρού τότε Κόλιν Φάρελ. Δεν είναι κανένα αριστούργημα αλλά αν προσθέσεις σ' αυτά τον εξαιρετικό του ρυθμό, το σασπένς μέχρι τέλους και την τελευταία σκηνή (πόσοι και πόσοι δεν ταυτιστήκαμε σε κάποια φάση της ζωής μας μ' εκείνον τον τύπο στο τέλος...), ο συνδυασμός είναι τόσο δυνατός ώστε να σε οδηγήσει σε συνειρμούς ακόμα και αρκετά μετά το τέλος του. Το πιο εντυπωσιακό ωστόσο, είναι ότι αυτό που δεν καταλαβαίναμε το 2002 που βγήκε το Phone Booth, έρχεται και δένει απόλυτα στην Ελλάδα είκοσι χρόνια αργότερα. Κι αυτό, δεν το γράφει κάποιος που προτείνει να ζούμε στα βουνά και να καλλιεργούμε μελιτζάνες αλλά κάποιος που αγαπάει τις πόλεις και το δυτικό τρόπο ζωής... Εντέλει όμως, αυτό δεν αναιρεί το εύστοχο σχόλιο του Larry Cohen που έγραψε το σενάριο.

Μειονεκτήματα: Υπάρχουν οι φλύαρες ταινίες, οι ισορροπημένες ταινίες (που συνήθως προτείνω) κι οι ταινίες που το κάνουν όσο πιο μινιμαλιστικά μπορούν να το κάνουν. Το Phone Booth ανήκει στην τρίτη κατηγορία. Για σένα που απεχθάνεσαι το γρήγορο μοντάζ και τις ταινίες που δεν έχουν σπουδαίες εναλλαγές εικόνων και χρόνου, η ταινία κρίνεται ακατάλληλη. Δεν θεωρώ πως αποτελεί μειονέκτημα αλλά υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να δουν ιστορίες απλωμένες στη ροή του χρόνου και όχι ταινίες που εκτυλίσσονται σ' ένα μικρό χρονικό πλαίσιο και σε περιορισμένο σκηνικό όπως το Phone Booth. 

It's movie time (15): Perfume: The Story of a Murderer (2006)

Σκηνοθεσία: Tom Tykwer

Είδος: Fantasy, Crime, Drama

Βαθμολογία Imdb: 7,5

Μικρή περίληψη: O Jean Baptiste-Grennouille, ο άνθρωπος με την καλύτερη όσφρηση στον κόσμο, σχεδιάζει να φτιάξει το σπουδαιότερο άρωμα της ιστορίας αλλά με μια μικρή λεπτομέρεια: αυτό, θα είναι απόσταγμα απ΄ τα σώματα νεκρών γυναικών...

Γιατί να τη δεις: Στα τέλη της δεκαετίας του '80 κι όταν το βιβλίο του Patrick Suskind Perfume: The Story of a Murderer ή αλλιώς Το Άρωμα, ήταν ήδη best seller παγκοσμίως, ο Stanley Kubrick αποφάσισε να το μεταφέρει στον κινηματογράφο και αργότερα να εγκαταλείψει το εγχείρημα του ως "unfilmable". Ο λόγος; Ήταν αδύνατο ν' αποτυπώσει στην οθόνη την αίσθηση της όσφρησης. Ευτυχώς ωστόσο, αυτό το κατάφερε είκοσι χρόνια αργότερα ο Γερμανός Tom Tykwer. Απ' την αρχή της ταινίας, καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις μ' έναν σκηνοθέτη με τεράστιο ταλέντο στην εικόνα (οι σκηνές που ξεκινάνε απ΄ τα ρουθούνια του πρωταγωνιστή και καταλήγουν σε ποτάμια και λίμνες είναι καταπληκτικές) ενώ και τα υπόλοιπα στοιχεία της αξίζουν αναφοράς. Ποια είναι αυτά; Οι ατμοσφαιρικές σκηνές στο Μεσαιωνικό Παρίσι (έχουν γυριστεί στη συνοικία της Βαρκελώνης Barri Gotic), το γαμάτο soundtrack όταν ο ήρωας περπατάει στην ψαραγορά, η επιβλητική φωνή του John Hurt ως αφηγητή, η ψυχαναλυτική ιδέα περί "αγάπης", ο καταπληκτικός Alan Rickman, η φοβερή ατμόσφαιρα και φυσικά μια γιγαντιαία υπαίθρια παρτούζα σε μια απ΄ τις τελευταίες σκηνές της ταινίας. Τα 147 λεπτά περνούν νερό κι εμείς μιλάμε για μια απ΄ τις πιο εμπνευσμένες μεταφορές βιβλίων στον κινηματογράφο όλων των εποχών.

Μειονεκτήματα: Πέρα απ' το φανφαρόνικο παίξιμο του Dustin Hoffman, κανένα άλλο.

It's movie time: Enemy at the gates (2001)

Σκηνοθεσία: Jean-Jacques Annaud 

Imdb rating: 7,6 

Είδος: War/Drama 

Μικρή περίληψη: Κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου και συγκεκριμένα στη μάχη του Στάλινγκραντ, δυο κορυφαίοι ελεύθεροι σκοπευτές προσπαθούν να εξουδετερώσουν ο ένας τον άλλο...

Γιατί να τη δεις: Θα ξεκινήσω ανάποδα: το Enemy at the Gates δεν είναι μια ταινία με σπουδαίο βάθος μιας και χρησιμοποιεί συναισθηματικά κι αφηγηματικά κλισέ (που λειτουργούν για όσο τη βλέπεις αλλά δεν ξεγελιέσαι στο τέλος της μέρας...), και συχνά μπλέκει παράλληλες αφηγήσεις που τού σπάνε το ρυθμό σε κατ' εμέ αχρείαστες ιστορίες. Είναι πως να το πω, λιγότερο εστιασμένο και περισσότερο μαξιμαλιστικό απ' όσο θα έπρεπε για να θεωρηθεί η κορυφαία ταινία του είδους ή αριστούργημα, αυτό είναι ξεκάθαρο. Οκ και τότε γιατί το προτείνεις είναι το εύλογο ερώτημα. Γιατί σε επίπεδο ατμόσφαιρας αγαπητέ αναγνώστη, μιλάμε πιθανότατα για ένα απ' τα καλύτερα φιλμ της ιστορίας. Για το πανέξυπνο σενάριο (το εύρημα της προσωπικής αντιπαράθεσης δύο ατόμων μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της αντιπαράθεσης δύο στρατών σε κάνει να ταυτίζεσαι  ακόμα περισσότερο) και για την εξαιρετική ερμηνεία του παγωμένου και απάνθρωπου εκτελεστή που υποδύεται ο Ed Harris και την αντίστοιχη του συναισθηματικού κι ανθρώπινου εκτελεστή που φέρνει ο Jude Law στο ρόλο του Βασίλι Ζαϊτσέφ. Γιατί υπάρχουν κι άλλες λεπτομέρειες όπως η μουσική κι η φωτογραφία που το κάνουν ακόμα καλύτερο. Συμπερασματικά, μιλάμε για μια εξαιρετικά διασκεδαστική ταινία (ξέρω ότι διαβάζεται "κάπως" όταν μιλάμε για θέμα με πόλεμο) που σε απορροφάει και σε κάνει δικό της. Κι αν τελικά δεν πιάνει τα βάθη του Πιανίστα ή του Paths of Glory του Stanley Kubrick μην την παρεξηγείς: ο σκοπός της είναι λίγο διαφορετικός απ' αυτούς και τον καταφέρνει περίφημα.

It's movie time (48): The Car (1977)

Σκηνοθεσία: Elliot Silverstein

Βαθμολογία Imdb: 6,1

Είδος: Horror/Mystery/Action

Μικρή περίληψη: Μια μικρή πόλη του Αμερικάνικου νότου, απειλείται απ' την εμφάνιση ενός μαύρου αυτοκινήτου που παρασέρνει στο διάβα του τον οποιοδήποτε.

Γιατί να τη δεις: Στο ύφος των Road horror movies -παρότι δεν είναι καθαρό τέτοιο- και σαφώς επηρεασμένο απ' τη ναυαρχίδα του είδους Duel (όπως και το επίσης καλό Roadgames του 1981), εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που χωρίς πολλά πολλά καταφέρνει να σε βάλει στην κατάλληλη ατμόσφαιρα αμέσως. Με τα όμορφα εξωτερικά πλάνα και τον τρόμο που έρχεται απότομα (η σκηνοθεσία στο πως έρχεται το αυτοκίνητο στην πρώτη σκηνή είναι υπέροχη διάολε!) κι εστιάζοντας στο δυναμισμό του αμαξιού και στο παράλογο της υπόθεσης, το The Car, όσο γελοίο και να σου φαίνεται σα story καταφέρνει να σε βάλει στο κλίμα και να σε ψυχαγωγήσει με τον καλύτερο τρόπο. Οι σκηνές με τ' αυτοκίνητο είναι φτιαγμένες αριστουργηματικά, οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι καλές κι η σκηνοθεσία μερακλίδικη (αργό χτίσιμο με ενδιαφέροντα γεμίσματα ενδιάμεσα απ' τις σκηνές που υπάρχει δράση). Για το τέλος, δε μπορώ να μη σχολιάσω πως η επιλογή της τοποθεσίας  (Utah) με τις αχανείς έρημες εκτάσεις δείχνουν σκηνοθετική εφυία και όποιος δει την ταινία θα καταλάβει και το γιατί. Συμπερασματικά: αν είσαι λάτρης του είδους, το The Car πρέπει οπωσδήποτε να μπει στη συλλογή σου το συντομότερο!

It's movie time (31): Train to Busan (2016)

 

Σκηνοθεσία: Sang-ho Yeon

Είδος: Action/Horror

Βαθμολογία Imdb: 7,6

Μικρή περίληψη: Όταν μια επιδημία που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι ξεσπάει στη Σεούλ, οι επιβάτες ενός τρένου προσπαθούν να επιβιώσουν φτάνοντας στο Μπουσάν... 

Γιατί να τη δεις: Γιατί παρ' ότι μιλάμε για ταινία με ζόμπι και που εκ πρώτης όψεως η ιδέα της εξυπηρετεί την ψυχαγωγία, το Train to Busan καταφέρνει να σε κάνει να νοιαστείς... Και σ' αντίθεση μ' αρκετές υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ, το συγκεκριμένο φιλμ, σε βάζει σε διάθεση αγωνίας για τους ήρωες του και σού κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Γιατί το βασικότερο αξίωμα για μια πετυχημένη σκηνοθεσία και άσχετα με το είδος ή το σενάριο, είναι να ενδιαφέρεσαι για την κατάληξη των ηρώων του. Κι αυτό το καταφέρνει περίφημα ο Sang-ho Yeon, δημιουργώντας παράλληλες προσωπικές ιστορίες αλλά πάντα με κεντρικό ήρωα έναν χωρισμένο πατέρα και την κόρη του. Κατά ' άλλα, υπάρχουν μαεστρικές σκηνές comic relief, ζόμπι μ' εντυπωσιακά παραλυτικές κινήσεις (CGI μεν, καλοφτιαγμένο δε) και συγκίνηση που σε χτυπάει την κατάλληλη στιγμή.  Σε δεύτερο βαθμό ωστόσο (κι αυτό έχει επίσης ενδιαφέρον), αντιμετωπίζουμε κάποια διλήμματα ηθικής φύσεως. Κι αλήθεια, μιας και περάσαμε μια διετία με παγκόσμια επιδημία, εσείς τι θα κάνατε και πόσο ανεκτικοί θα ήσασταν με την υποψία ότι στο διπλανό βαγόνι σας ζητούσε βοήθεια κάποιος που είχατε την υποψία ότι έχει μολυνθεί; Και πριν προλάβετε ν' απαντήσετε ότι "εγώ θα άνοιγα την πόρτα του βαγονιού και θα βοηθούσα τον άνθρωπο", σκεφτείτε απλώς τι κάνατε με τον covid19 και φέρτε το στο σύμπαν της ταινίας όπου ο συγκεκριμένος ιός μετατρέπει τους ανθρώπους σε τέρατα μέσα σε λίγα λεπτά.

It's movie time (27): Crimen Ferpecto (2004)

Σκηνοθεσία: Alex de la Iglesia

Είδος: Comedy/Thriller

Βαθμολογία: 7,1

Μικρή περίληψη: Ένα πρωϊνό στη Βαρκελώνη, ένας ψωνισμένος πωλητής ρούχων, θα μπλέξει σε μια υπόθεση απ' την οποία δύσκολα θα ξεφύγει και που θα κάνει τη ζωή του α-φ-ό-ρ-η-τ-η.

Γιατί να τη δεις: Γιατί το Crimen Ferpecto θα σε κάνει να περάσεις περίφημα. Βασικά, είναι ο ορισμός μιας καλής ταινίας ψυχαγωγίας. Κι αν το σενάριο είναι ενίοτε υπερβολικό, είναι σε κάθε περίπτωση καλογραμμένο. Και ακριβώς γι' αυτό, η ταινία κυλάει εξαιρετικά. Ο αριβίστας πωλητής, οι γκόμενες που ψαρώνουν με την εικόνα του κάγκουρα, η ίντριγκα μεταξύ των υπαλλήλων, τα μη πολιτικώς ορθά αστεία και οι καταστάσεις που δημιουργούνται στο εμπορικό, συνθέτουν τον καμβά μιας ταινίας κάποιες φορές κάπως φτηνής αλλά εντέλει ιδιαίτερα ευχάριστης που ξέρουν λίγοι και που έχουν δει λιγότεροι. Είναι επίσης απ' τις ελάχιστες φορές που σ' ένα φιλμ υβρίδιο από άποψη είδους, εναλλάσσεται  ισορροπημένα το χιούμορ με το σασπένς (η ταινία γίνεται αστυνομικό θρίλερ αλλά δε χάνει ποτέ τ' αστεία στοιχεία της). So, give it a try κι ευχαρίστησε με αργότερα.

Μειονεκτήματα: Το Crimen Ferpecto ή Ferpect Crime δεν πρόκειται να σου αλλάξει τη ζωή ούτε και να σου πει κάποια βαθύτερη αλήθεια που θα σου φανεί χρήσιμη μ' οποιοδήποτε τρόπο. Ως εκ τούτου, παρ' ότι θα περάσεις υπέροχα όπως κι αν έτρωγες ένα cheeseburger στα Goody's, καλό είναι να ξέρεις ότι θα δεις μια ταινία που δεν έχει δεύτερο επίπεδο και επομένως κάποιο περαιτέρω όφελος. And this is fine! Δε χρειάζεται τα πάντα να έχουν βάθος! Μερικές ταινίες έχουν να προσφέρουν χαλάρωση και διασκέδαση κι αυτό είναι καλοδεχούμενο. Και σε καμία περίπτωση εύκολο.

Πρόταση ψυχαγωγίας: 6 ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΕΣ "build up" σκηνές ταινιών και οι δικές σου αντιδράσεις...

      Είναι ξεκάθαρο. Τη δεκαετία που διανύουμε, μια γενιά θεατών ταινιών horror γαλουχηθήκε με υστερικές αηδίες τύπου "The Babadook" -που "πέρασε" και σαν ποιοτικός κινηματογράφος!- καθώς και με splatter παπάτζες χωρίς κανένα ίχνος αφηγηματικού ταλέντου όπως το "Raw". Ωστόσο, όπως και στη ζωή, τρόμος δεν είναι η στιγμή που συμβαίνει το κακό αλλά λίγο νωρίτερα, η ώρα της πικρής αναμονής... Είναι οι στιγμές που προσαρμόζεις την επερχόμενη απειλή στη φαντασία σου κι αλήθεια, τι είναι πιο τρομακτικό από αυτό που παράγει η ίδια σου η φαντασία;
    Παρακάτω, σού προτείνονται "build up" σκηνές από ταινίες τρόμου καθώς και οι προβλέψεις από τις πιθανές αντιδράσεις σου... Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι...

Ταινία: The Shining (1980)

Τι βλέπεις: ένα πιτσιρίκι να κάνει αμέριμνο ποδήλατο στους διαδρόμους ενός αχανούς ξενοδοχείου...

Τι σκέφτεσαι: "α ρε γαμημένε Κιούμπρικ, θα μας κάνεις καρδιακούς βραδιάτικα".
Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "έλα βρε κούκλα μου, τι τρομάζεις με αυτές τις ψευτιές;".

Ταινία: Rosemary's babe (1968)
Τι βλέπεις: τη Rosemary να ονειρεύεται κάτι που μοιάζει με εφιάλτη...

Τι σκέφτεσαι: "μαλάκα έχω ανατριχιάσει ολόκληρος"!
Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "πωπω, κοίτα πόσο άσχημοι είναι οι γέροι ρε μωρό!"

Ταινία: The Others (2001)
Τι βλέπεις: δυο πιτσιρίκια κρυμμένα σε ντουλάπα και ν' ακούνε θορύβους...

Τι σκέφτεσαι: "Ω να σου γαμήσω βραδιάτικα, δε βάζαμε καλύτερα κανένα κοινωνικό;".

Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "χαχαχα, ρε τι κωμωδία είν' τούτη;".

Ταινία: The exorcism of Emily Rose (2005)

Τι βλέπεις: έναν τύπο να κοιμάται όταν αντικρύζει ξαφνικά την κοπέλα του να κάνει το "κομοδίνο"...

Τι σκέφτεσαι: "φρόντισε να φανείς δυνατός τώρα".

Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "μην πατήσεις pause, πηγαίνω για κατούρημα κι έρχομαι αμέσως. Ούτως ή άλλως βαρετή είναι".

Ταινία: Under the Shadow (2016)
Τι βλέπεις: κοντινό σε τύπισσα που κοιμάται μέχρι και τη στιγμή που κάτι ακούει...

Τι σκέφτεσαι: "δε μπορούσε να είναι ξενοίκιαστο ο Χάρυ και η Σάλι;"

Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "κοίτα να δεις που θα 'χει κανένα ηλίθιο jump scare πάλι, χεχε".

Ταινία: The Sixth Sense (1999)

Τι βλέπεις: ένα πιτσιρίκι να κατουράει με πλάτη στην κάμερα. Ακούγεται μόνο το κάτουρο κι εσύ περιμένεις αμήχανα να τελειώσει η σκηνή...
Τι σκέφτεσαι: "κι ο Κώστας της Χρυσούλας φοβόταν τα θρίλερ και τώρα είναι ακόμα μαζί".
Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "Θεέ μου πως γίνεται να είσαι τόσο δειλή;".