It's movie time: The Machinist (2004)

Σκηνοθεσία: Brad Anderson

Είδος: Mystery/Drama/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 7,7

Μικρή περίληψη:  Ένας σκελετωμένος εργάτης που έχει να κοιμηθεί πάνω από ένα χρόνο, αρχίζει ν' αμφιβάλλει για το μυαλό του όταν αρχίζουν να συμβαίνουν περίεργα κι ανεξήγητα γεγονότα...

Γιατί να τη δεις: Να το ξεκαθαρίσω: Το The Machinist δεν είναι η κορυφαία ταινία που έχεις δει σ΄ επίπεδο πλοκής. Η ιδέα της είναι μεν decent (και παραπέμπει στο "Έγκλημα και Τιμωρία" του Ντοστογιέφσκι) αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση η ταινία που θα πεις "Ουαου ρε φίλε, μα πως το σκέφτηκε;". Ούτε κι έχει τις κορυφαίες ατάκες (παρ' ότι το παλεύει και είναι στιβαρό σ' επίπεδο διαλόγων) ούτε κι είναι πραγματικά τρομακτική παρ' ότι πλασαρίστηκε ως ταινία θρίλερ. Εκεί που το The Machinist κερδίζει και πιστέψτε με, κερδίζει τις περισσότερες ταινίες εκεί έξω, είναι στην ατμόσφαιρα. Πράγματι, το συγκεκριμένο φιλμ του Brad Anderson έχει ίσως την πιο όμορφη, μυστηριώδη και σκοτεινή ατμόσφαιρα που έχεις δει σε ταινία του είδους. Είναι τ' ανοιχτά πλάνα στο συννεφιασμένο ουρανό, είναι το χρώμα που παραπέμπει σε σέπια κι αναρωτιέσαι αν είναι επιλογή του σκηνοθέτη για να δηλώσει κάτι ή απλώς θέμα αισθητικής, είναι ο ήχος της βροχής, η νωχελική ομιλία του κουρασμένου πρωταγωνιστή που σέρνει το κουφάρι του, είναι η μελαγχολική μουσική κι είναι οι σκηνές στο εργοστάσιο όπου χωρίς πολλά πολλά καταλαβαίνεις τη σκληρή καθημερινότητα του σκελετωμένου βιοπαλαιστή που υποδύεται ο πειστικός Christian Bale (έχασε για την ταινία 30 κιλά μέσα σε τέσσερις μήνες). Βασικά, όπου και να κοιτάξεις σ' αυτή την ταινία βλέπεις ατμόσφαιρα που κρατάει μέχρι το μυστήριο να λυθεί στις τελευταίες σκηνές.

Μειονεκτήματα: Τίποτα τ' αξιοσημείωτο.

It's movie time: Follemente (2025)

Σκηνοθεσία: Paolo Genovese

Είδος: Κωμωδία

Βαμολογία Imdb: 6,9

Μικρή περίληψη: Μια γυναίκα κι ένας άντρας συναντιούνται στο πρώτο τους ραντεβού αλλά δεν είναι μόνοι: μέσα στο κεφάλι τους, οι εσωτερικές φωνές τους παλεύουν για το τι πρέπει να πουν, να νιώσουν, να κρύψουν ή να ρισκάρουν...

Γιατί να τη δεις: Γιατί θα γελάσεις και κάποιες στιγμές θα γελάσεις τόσο που τα μάτια σου θα γεμίσουν δάκρυα. Γιατί θα δεις μια κωμωδία στην οποία το κείμενο είναι καλό κι οι ατάκες δεν είναι για λοβοτομημένους 4χρονους όπως οι περισσότερες ταινίες που βλέπεις τα τελευταία χρόνια. Γιατί το Follemente το χτίζει σταδιακά και τα αστεία έχουν timing. Γιατί η ιδέα είναι έξυπνη. Η ταινία έχει ανάλαφρο χιούμορ κι η παρατήρηση γύρω απ΄τα δύο φύλα είναι τόσο εύστοχη ώστε στο τέλος, να μπορούν να ταυτιστούν οι περισσότεροι άνω των 25. Και ναι, υπάρχουν και κάποια μικρά μειονεκτήματα (το τελευταίο 7λεπτο δεν είναι καλογραμμένο, ο καθηγητής και ο Vallium μοιάζουν με τον ίδιο χαρακτήρα με άλλη εμφάνιση ενώ η ταινία δε διεισδύει σε βαθύτερο επίπεδο) αλλά στο τέλος όλα αυτά είναι ασήμαντα γιατί η ουσία επιτυγχάνεται: τα 97 λεπτά κυλάνε νερό κι εσύ παρακολουθείς την καλύτερη κωμωδία για το φετινό καλοκαίρι.

Attention whores τύποι ανθρώπων

Τους ξέρεις, τους έχεις δει, ίσως να είσαι απ' αυτούς. Αυτοί είναι οι Attention whore motherfuckers της διπλανής πόρτας.

Ο τύπος με το μεγάλο σκυλί

Ξεκινάει στην ηλικία των δώδεκα όταν υιοθετεί ένα στρυφνό πεκινουά που μισούν οι πάντες. Στα 19 του περνάει υπαρξιακή κρίση αγοράζοντας παπαγάλο, στα 23 κάνει μοϊκάνα κι όταν καταλαβαίνει πως οι γύρω του τον έχουν χεσμένο, έρχεται και η μεγάλη ιδέα: ο ογκώδης σκύλος ράτσας Αγίου Βερνάρδου... Το ενοχλητικό στην περίπτωση του, είναι που τελικά κερδίζει αυτό που ήθελε εξαρχής, την πολυπόθητη προσοχή και κυρίως των γυναικών.

Αγαπημένη του φράση: "Μπορείς να τον πιάσεις...".

Τιμωρία: ΜΗΝ τον κοιτάς! Αγνόησε τον ΤΩΡΑ.

Ο τύπος με το μουστάκι

Μπορεί κάποιοι να έφαγαν τα νιάτα τους διαβάζοντας -έτσι ώστε να μπορέσουν να ξεχωρίσουν απ' την άμαθη μάζα- αλλά OXI, ο συγκεκριμένος αρκείται στην εύκολη λύση του να ξεχωρίσει αφήνοντας απλώς ένα τσιγκελωτό μουστάκι αλά Νταλί -χωρίς το ταλέντο του Νταλί- και να τραβήξει την προσοχή με τον πιο τεμπέλικο και νάρκισσο τρόπο. Συχνά μάλιστα, αρέσκεται να παριστάνει το σκεπτόμενο παίρνοντας φάτσα βαθυστόχαστη και θλιμμένη κι αφού βεβαιωθεί ότι βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο που τον παρατηρεί. Σε ακραίες καταστάσεις, το μουστάκι συνδυάζεται με μία ριγέ εσάρπα που σταματάει να φοράει γύρω στα μέσα Μαϊου.

Αγαπημένη του φράση: "Nτάξει, καθένας έχει δικαίωμα να κάνει αυτό που αισθάνεται".
Τιμωρία: Ξύρισμα, κούρεμα με την ψιλή και δουλειά οκτάωρο σε κατάστημα κινητής τηλεφωνίας.

Η Influencer

Είναι η γκόμενα που μας υπενθυμίζει διαρκώς πόσο πλούσια, όμορφη και sexy είναι βγάζοντας φωτογραφίες στα καλύτερα σημεία του πλανήτη αλλά εστιασμένες στη σαγηνευτική της ομορφιά. Ο συγκεκριμένος τύπος γυναίκας, έχει την ίδια διαδικτυακή συμπεριφορά μέχρι την ηλικία των 30-32 ώσπου κάποια ημέρα, καταλαβαίνει πως πρέπει να κάνει στροφή στην ποιότητα -αφού το στήθος κι ο κώλος της δε στέκονται πλέον στο ίδιο σημείο- και μ' αποτέλεσμα, να πασχίζει στα 37 της να δείξει σκεπτόμενη κλέβοντας ατάκες που άκουσε σε μεσημεριανή εκπομπή του τύπου "αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο δε χρειάζεται την έγκριση κανενός" ή "όπου υπάρχει ένα θέλω υπάρχει κι ένα μπορώ".

Αγαπημένη της φράση: "Γλυκούλα μου σου πάει!".
Τιμωρία: Unfollow στο Facebook, unfollow στο Instagram.

Ο δημόσιος συγγραφέας

Τι κι αν χρειάζεσαι ηρεμία κι απομόνωση έτσι ώστε να καταφέρεις να γράψεις στη σειρά δυο λογικές προτάσεις; Τι κι αν η συγγραφή είναι μια πράξη επώδυνη που απαιτεί τη συγκέντρωση στο έπακρο; Ο συγκεκριμένος είναι τόσο αισθαντικός που επιλέγει να κάνει τη δουλειά του στα μπαράκια του κέντρου όντας βουτηγμένος στη μυρωδιά της ανθρώπινης σάρκας ή ίσως σε σταθμούς του μετρό δακτυλογραφώντας τις προτάσεις του σε μια παλιά γυαλιστερή γραφομηχανή εν έτει 2020.

Αγαπημένη του φράση: "O έρωτας πετούσε στις στέγες των σπιτιών την ώρα που το μούχρωμα ξεθώριαζε με βία το χρώμα του κόκκινου ουρανού".

Τιμωρία: Yποχρέωση εξάμηνης εργασίας στο τμήμα αγγελιών της Χρυσής Ευκαιρίας.

Το "τυπάκι"...

Πρόκειται για νεαρή φοιτήτρια που απολαμβάνει το ρόλο της αστείας ΚΑΙ cool τύπισσας που κάνει χαβαλέ με τα πάντα και χρησιμοποιεί ατάκες του τύπου "μαλάκα το είδες;" ή "μαλάκα τα πήρα κράνα" ή μαλάκα σκέτο αντιγράφοντας μ' αποτυχία (παρ΄ότι οι φίλες της γελάνε) την αντίστοιχη αντρική συμπεριφορά που έχει ξεσηκώσει απ' τον αδερφό και τους φίλους του. Συχνά, τ' αστεία που κάνει στο κυλικείο της σχολής μπορούν να χαρακτηριστούν χοντροκομμένα, σεξιστικά κι ελαφρώς παρωχημένα μα κάτω από αυτή την alegro επιθετική φιγούρα, κρύβεται η πληγωμένη εκδοχή της Ελένης του Ρετιρέ που αποζητάει εναγωνίως την αγάπη του περίγυρου. Πιθανή αιτία της συμπεριφοράς της, δεν είναι άλλη απ' τη μέτρια εμφάνιση που τη στοιχειώνει από τα πρώτα κιόλας χρόνια της εφηβείας.

Αγαπημένη της φράση: "Μαλάκα κάνεις πλάκα!"

Τιμωρία: Καμία αν αναλογιστείς πως ύστερα απ' τα εκκεντρικά της one woman show, συνηθίζει να κλαίει στο σπίτι μόνη και βυθισμένη στην υπαρξιακή της οδύνη.

It's movie time: Leon: The Professional (1994)

Σκηνοθεσία: Luc Besson

Είδος: Crime/Drama

Βαθμολογία Imdb: 8,5

Μικρή περίληψη: Όταν δολοφονείται η οικογένεια του, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι αναζητά καταφύγιο στο διαμέρισμα ενός επαγγελματία εκτελεστή.

Γιατί να τη δεις: Γιατί πίστεψε με, είναι ελάχιστες οι ταινίες σ' αυτό τον κόσμο που καταφέρνουν να σε χώσουν τόσο βαθιά στην ατμόσφαιρα τους απ' τα πρώτα δευτερόλεπτα. Το έκανε ο Coppola στο Dracula, το έκανε ο Kubrick στο Full Metal Jacket και το 'κανε κι ο Bresson στο Leon. Δίχως φιοριτούρες και χαζοσάλτσες, το Leon σε βυθίζει μαεστρικά απ' την αρχή και με τον ίδιο σχεδόν ρυθμό συνεχίζει μέχρι το τέλος: όχι περιττές σκηνές, όχι βαρετές σκηνές, όχι ανουσιότητες, όχι πλάνα για να μας δείξει ο σκηνοθέτης πόσο ταλαντούχος είναι. Αντίθετα, κάθε σκηνή είναι γεμάτη συναισθηματική ένταση κι εξυπνάδα και τα πρώτα σαράντα λεπτά, πιθανότατα είναι τα καλύτερα πρώτα σαράντα λεπτά που έχεις δει ποτέ σου σε ταινία. Κάθε σκηνή μοιάζει με κομψοτέχνημα: απ' τον τρόπο που παρουσιάζεται η εισβολή στο διαμέρισμα του dealer, μέχρι τις αντιδράσεις της πιτσιρίκας Natalie Portman έξω απ' την πόρτα του ανθρώπου που στο πρόσωπο του αναζητά μια καινούργια οικογένεια. Τα πάντα φωνάζουν καλό κινηματογράφο. Οι σκηνές δράσεις είναι εξαιρετικές ενώ χωρίς να μας πρήξει με βαρετούς διαλόγους, ο Besson καταφέρνει να μας δείξει το σακατεμένο εσωτερικό κόσμο των ηρώων με χειρουργικές σκηνές to the point. Για το τέλος, αξίζει ν' αναφερθεί πως το Leon, έχει τον κακό που θα έπρεπε να έχουν όλες οι αντίστοιχες του είδους: συναισθηματικό σκουπίδι, έξυπνος, είρωνας, κυνικός μέχρι το κόκκαλο και αρκετά ψυχοπαθής ώστε να παρακαλάς να σκοτωθεί απ' το πρώτο λεπτό. Αν όχι το καλύτερο, ένα απ' τα καλύτερα crime dramas στην ιστορία του κινηματογράφου.

Μειονεκτήματα: 120 λεπτά ταινίας και υπάρχουν κανά δυο σκηνές που δεν πατάνε καλά. Μια απ' αυτές, όταν η Mathilda μπαίνει στο διαμέρισμα του εγκλήματος μπροστά στη μούρη των αστυνομικών. Ασήμαντο.

It's movie time: Quo Vado (2016)

Σκηνοθεσία: Gennaro Nunziante

Είδος: Comedy

Βαθμολογία Imdb: 6,6

Μικρή περίληψη: Όταν η Ιταλική κυβέρνηση αποφασίζει να προχωρήσει σε απολύσεις, ένας τεμπέλης δημόσιος υπάλληλος που αρνείται να παραιτηθεί, βρίσκεται αντιμέτωπος με τις χειρότερες συνθήκες εργασίας.

Γιατί να τη δεις: Γιατί η ταινία του Nunziante έχει ένα βασικό προσόν: είναι κανονική κωμωδία (μεγάλο κατόρθωμα για τη χρονιά που γυρίστηκε) κι εντέλει σε κάνει να γελάς και κατά στιγμές να γελάς πολύ. Αυτό, σημαίνει ότι αποφεύγει το προσεκτικό χιούμορ, φλερτάρει με πολιτικά μη ορθές ατάκες, σατιρίζει τους πάντες -γιατί δεν υπάρχει τίποτα τόσο ιερό ώστε να μη μπορούμε να το κοροϊδέψουμε καλοπροαίρετα- και μας δίνει μια ανάλαφρη ταινία 86 λεπτών (αυτό κι αν είναι προσόν). Η ταινία εστιάζει στο Zalone ο οποίος είναι αρκετά καλός ώστε να κουβαλάει το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας στις πλάτες του αλλά έχει κι αρκετά αστείους δεύτερους ρόλους καθώς και συνεχείς εναλλαγές περιβάλλοντος που κάνουν την ταινία να κρατάει το ενδιαφέρον της σχεδόν σ' όλη της τη διάρκεια. Με άλλα λόγια, το Quo Vado αποτελεί μια καυστική και ειλικρινή ματιά σχετικά με την Ιταλική (και όχι μόνο...) κοινωνία και τη νοοτροπία της. Και εντάξει, δε θα σου αλλάξει τη ζωή αλλά καταφέρνει το στόχο της κι αυτός δεν είναι άλλος απ' το να περάσεις καλά.

Μειονεκτήματα: Υπάρχουν κάποια κλισέ αστειάκια που χτίζονται στην υπερβολή και κάποιες στιγμές όπου ο ρυθμός πέφτει κι επαναλαμβάνονται τα ίδια μοτίβα πράγμα που για να είμαστε ειλικρινείς κάνουν το Quo Vado λιγότερο σπουδαία κωμωδία απ' αυτό που θα μπορούσε να είναι.

It's movie time: Shallow Grave (1994)

-Να σου κάνω μια ερώτηση; Έχεις σκοτώσει ποτέ άνθρωπο;

Σκηνοθεσία: Danny Boyle

Είδος: Crime/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 7,3

Μικρή περίληψη: Τρία κωλοπαιδάκια της Σκωτίας, από εκείνα που έβαζαν στο walkman το Underwater Love των Smoke City, ψάχνουν συγκάτοικο για να μοιραστούν τα έξοδα ενός ευρύχωρου διαμερίσματος στο πανέμορφο Εδιμβούργο. Αργότερα, όταν τον αντικρύζουν νεκρό στο δωμάτιο, τα πράγματα στις ζωές τους αλλάζουν ραγδαία.

Γιατί να τη δεις: Γιατί δεν υπάρχουν πολλές ταινίες που μ' ένα τόσο μικρό budget καταφέρνουν να σε βάλουν τόσο πολύ στην ατμόσφαιρα τους. Το Shallow Grave είναι μια νεανική ταινία ηθικής παρακμής και διάλυσης, με ψήγματα χιούμορ και δόσεις ψυχολογικού τρόμου. Εκείνος, προέρχεται απ' τον τρόπο που σκηνοθετείται η βία, κάτι που μόνο ένας Βρετανός σκηνοθέτης και στην προκειμένη περίπτωση ο Danny Boyle (Trainspotting), θα μπορούσε ν' απεικονίσει τόσο καλά και προσέξτε: δε μιλάμε για σκηνές splatter όπως σε κακές ταινίες τύπου Martyrs. Η βία στο Shallow Grave δεν έχει να κάνει με την ποσότητα του αίματος που χύνεται, ούτε μ΄ επιτηδευμένες σφαγές, ούτε με την πληθώρα σκηνών στις οποίες κόβονται κεφάλια και χέρια. Η βία στο Shallow Grave, έχει να κάνει με την ωμότητα. Τις λίγες φορές που συμβαίνει, είναι απροκάλυπτη, ακραία και ΕΧΕΙ αιτία. Σε δεύτερη φάση, οι χαρακτήρες της ταινίας παρ' ότι αμφιλεγόμενοι, καταφέρνουν να έχουν υπόσταση. Δε σε νοιάζει ποιος θα ζήσει στο τέλος γιατί κανείς δεν είναι αθώος. Και αυτό το τέλος της αθωότητας, αντικατοπτρίζεται στο βλέμμα τους μαεστρικά ενώ δε λείπει και το καλό σκοτεινό βρετανικό χιούμορ και η εξίσου καλή επιλογή της μουσικής.

Μειονεκτήματα: Βλέποντας ξανά την ταινία, έχω την αίσθηση πως κορυφώνει απότομα πάνω στην ώρα, ύστερα κάνει μια μικρή κοιλιά και σύντομα, το Shallow Grave ξαναβρίσκει τα πατήματα του για τις τελευταίες σκηνές.

It's movie time: Swimming pool (2003)

                                     

Σκηνοθεσία: Francois Ozon

Είδος: Mystery/Crime/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 6,7

Μικρή περίληψη: Μια Βρετανίδα συγγραφέας, ταξιδεύει απ' το βροχερό Λονδίνο στον ηλιόλοστο Γαλλικό νότο ώστε να βρει την έμπνευση για το καινούργιο της βιβλίο. Εκεί ωστόσο, η συνύπαρξη με την κόρη του εκδότη της, θα φέρει τα πράγματα στα όρια τους...

Γιατί να τη δεις: Γιατί σου αρέσουν τα θρλεράκια σε ύφος των ταινιών "Ρίπλεϋ". Ξέρεις για τι μιλάω. Για ευχάριστες ταινίες με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που δημιουργούν ιντριγκαδόρικες καταστάσεις κάτω από τον καυτό ήλιο της όμορφης Μεσογείου και που στην πραγματικότητα είναι ρηχοί και απαίδευτοι αλλά στο τέλος τα καταφέρνουν καλά. Γιατί παρότι δεν είναι καμιά ταινιάρα, το Swimming Pool είναι ένα ήσυχο θρίλερ κι ότι πρέπει για να περάσεις καλά ένα βραδάκι καλοκαιριού σε θερινό cinema... Ο ρυθμός κυλάει απαλά, το περιβάλλον είναι όμορφο και το κορμί της Sagnier (που συνήθως κυκλοφορεί γυμνή και με τσόκαρα) υπέροχο. Επίσης: Στο background υπάρχει μια αίσθηση απειλής τόση ώστε να θες να δεις τι πρόκειται να συμβεί ενώ η ένταση μεγαλώνει. Η δομή του κειμένου είναι απλή και αφήνει χώρο στη φαντασία να οργιάζει ενώ το εύρημα της σύγκρουσης ανάμεσα στην ανέραστη Sarah Morton και την αυθάδικη πιτσιρίκα Julie είναι έξυπνο και ιδίως απ' τη στιγμή που δύο τόσο αντίθετες τύπισσες σε όλα πρέπει να συγκατοικήσουν έστω και για μικρό χρονικό διάστημα σ' ένα όμορφο σπίτι κάπου στο Γαλλικό νότο. Για να είμαι ειλικρινής πάντως, δεν είμαι σίγουρος ότι η ταινία έχει κάτι να πει σε βαθύτερο επίπεδο (ίσως την ύπαρξη πολλών αληθειών ταυτόγχρονα ή την έκφραση της καταπιεσμένης σεξουαλικότητας ή τίποτα απ' όλ' αυτά και ο τύπος ήθελε να κάνει μια ταινία που κάποιος θα απολαύσει μέχρι την τελευταία στιγμή και νομίζω ποντάρω σ' αυτό). Αυτό φυσικά δε στερεί τίποτα απ' τους λόγους που προανέφερα ώστε να στηθείς στην οθόνη σου και να νιώσεις τη ντοπαμίνη να κυλάει στο αίμα σου. Γιατί μερικές ταινίες είναι καλές γι' αυτό που προσφέρουν και τίποτα περισσότερο.

Μειονεκτήματα: Η απειλητική ατμόσφαιρα που δημιουργείται απ' τη σχέση των δύο γυναικών, είναι μεν ρεαλιστική αλλά δε φτάνει ποτέ τα πράγματα σε ακραία αντιπαράθεση που θα προσέδιδε στην ταινία μεγαλύτερο suspense. Το σενάριο θυμίζει Patricia Highsmith (Ο ταλαντούχος κύριος Ripley) αλλά χωρίς ποτέ το μεγάλο δίλημμα ή την τεράστια απειλή που θα έφτανε την ένταση στα κόκκινα. Τού λείπει ένα κλικ πολυπλοκότητας για να έκανε τα πράγματα λίγο περισσότερο ενδιαφέρντα and that's it.