It's movie time (15): Perfume: The Story of a Murderer (2006)

Σκηνοθεσία: Tom Tykwer

Είδος: Fantasy, Crime, Drama

Βαθμολογία Imdb: 7,5

Μικρή περίληψη: O Jean Baptiste-Grennouille, ο άνθρωπος με την καλύτερη όσφρηση στον κόσμο, σχεδιάζει να φτιάξει το σπουδαιότερο άρωμα της ιστορίας αλλά με μια μικρή λεπτομέρεια: αυτό, θα είναι απόσταγμα απ΄ τα σώματα νεκρών γυναικών...

Γιατί να τη δεις: Στα τέλη της δεκαετίας του '80 κι όταν το βιβλίο του Patrick Suskind Perfume: The Story of a Murderer ή αλλιώς Το Άρωμα, ήταν ήδη best seller παγκοσμίως, ο Stanley Kubrick αποφάσισε να το μεταφέρει στον κινηματογράφο και αργότερα να εγκαταλείψει το εγχείρημα του ως "unfilmable". Ο λόγος; Ήταν αδύνατο ν' αποτυπώσει στην οθόνη την αίσθηση της όσφρησης. Ευτυχώς ωστόσο, αυτό το κατάφερε είκοσι χρόνια αργότερα ο Γερμανός Tom Tykwer. Απ' την αρχή της ταινίας, καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις μ' έναν σκηνοθέτη με τεράστιο ταλέντο στην εικόνα (οι σκηνές που ξεκινάνε απ΄ τα ρουθούνια του πρωταγωνιστή και καταλήγουν σε ποτάμια και λίμνες είναι καταπληκτικές) ενώ και τα υπόλοιπα στοιχεία της αξίζουν αναφοράς. Ποια είναι αυτά; Οι ατμοσφαιρικές σκηνές στο Μεσαιωνικό Παρίσι (έχουν γυριστεί στη συνοικία της Βαρκελώνης Barri Gotic), το γαμάτο soundtrack όταν ο ήρωας περπατάει στην ψαραγορά, η επιβλητική φωνή του John Hurt ως αφηγητή, η ψυχαναλυτική ιδέα περί "αγάπης", ο καταπληκτικός Alan Rickman, η φοβερή ατμόσφαιρα και φυσικά μια γιγαντιαία υπαίθρια παρτούζα σε μια απ΄ τις τελευταίες σκηνές της ταινίας. Τα 147 λεπτά περνούν νερό κι εμείς μιλάμε για μια απ΄ τις πιο εμπνευσμένες μεταφορές βιβλίων στον κινηματογράφο όλων των εποχών.

Μειονεκτήματα: Πέρα απ' το φανφαρόνικο παίξιμο του Dustin Hoffman, κανένα άλλο.

Οι πιο καταθλιπτικές εκπομπές της παιδικής μας ηλικίας...

 Candy Candy

    1990 και τ' αθώα παιδικά σου μάτια, στήνονταν στην οθόνη για να παρακολουθήσουν ένα χαριτωμένο παιδικό Manga με τον τίτλο Candy Candy. Τι ήταν αυτό που αντίκρυζαν; Ορφανοτροφείο και φτώχεια, κακομοιριά κι εγκατάλειψη, δάκρυα από μάτια κρατήρες, δυο κακομαθημένα που έκαναν τη ζωή της πρωταγωνίστριας κόλαση κι έναν έρωτα που τελείωνε με το πέσιμο του γαμπρού από άλογο και τον άδικο χαμό του. Η σειρά τελείωνε χαρούμενα βέβαια αλλά εσύ ήσουν ήδη αλκοολικός απ΄ το τρίτο επεισόδιο και 6 ετών.

Κόμης Δράκουλας 

    Η συγκεκριμένη σειρά μπορούσε να σε στείλει στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή απ' τα πρώτα λεπτά. Ξεκινούσε φορτσάτα μ' επικλήσεις δαιμόνων και τελείωνε τρυφερά, δηλαδή με το ξεκοίλιασμα του Κόμη απ' το κοφτερό μαχαίρι του Βαν Χέλσινγκ. Πριν απ' αυτό βέβαια, μεσολαβούσαν δαγκώματα λαιμών, επιθέσεις βαμπίρ, ανασκολοπισμοί, εμφάνιση του Σατανά, τελετές για εμφάνιση του Σατανά, νυχτερίδες, κατάρες και σκοτάδι. Δε λέω, εξαιρετικό κράμα για βράδυ Σαββάτου αν είσαι εικοσιέξι ετών αλλά όχι οκτώ.

Η Λίμνη των Κύκνων

     Το story έχει ως εξής: ένας κακός μάγος έχει μεταμορφώσει την Οντέτ και τις φίλες της σε κύκνους ώστε να πλασάρει στην κόρη του τον πρίγκηπα Ζίγκφριντ (που όμως αγαπάει την Οντέτ και θέλει να τη σώσει). Και οκ, παρά τις δυσκολίες και τη συμφωνία του Τσαϊκόφσκι (που έσκιζε την παιδική σου καρδιά στα δύο), το δίδαγμα του παραμυθιού ήταν υπέροχο, ιδίως αν ήσουν κορίτσι σε παιδική ηλικία. Το πρόβλημα, ξεκινούσε στην εφηβεία όταν ο πρώτος σου γκόμενος δεν ήταν πρίγκηπας του παραμυθιού αλλά ντελιβεράς στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς.

Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς

    Ναι ξέρω. Η συγκεκριμένη σειρά ΔΕΝ είναι παιδική εκπομπή και ΔΕΝ αφορά την παιδική μας ηλικία αλλά την εφηβεία. Το concept ωστόσο ήταν ηλίθιο και βλαβερό και γι' αυτό αξίζει ειδικής μνείας. Η σειρά, μιλούσε για μια παρέα νέων όπου όλοι είχαν παρθεί μεταξύ τους (εκτός απ' το Νατ που χτυπούσε δωδεκάωρα στο Peach Pit και ήταν 72 χρονών), όλοι είχαν περάσει από φάση σκληρών ναρκωτικών, όλοι ήταν καταθλιπτικοί, όλοι οδηγούσαν αμαξάρες και όλοι ήταν ανήλικοι... Τέλος, όλοι ενδιαφερόντουσαν να κάνουν σεξ με τη Βάλερι ή τουλάχιστον, αυτό συνέβαινε μόνο σε μένα και στο Μπράντον.

It's movie time: Misery (1990)

Σκηνοθεσία: Rob Reiner

Είδος: Thriller

Βαθμολογία Imdb: 7,8

Μικρή περίληψη: Ένας διάσημος συγγραφέας που διασώζεται από αυτοκινητιστικό ατύχημα, σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια μεγάλη και θανάσιμη απειλή...  

Γιατί να τη δεις: Γιατί είναι καταρχήν σπουδαία ταινία! Γιατί το Misery του Reiner αποτελεί τον ορισμό του ψυχολογικού τρόμου. Η μανιακή Annie Wilkes ενσαρκώνει τη σκοτεινότερη πλευρά της λατρείας που νομίζει πως αγαπά αλλά η αγάπη της περνάει μέσα απ' την αίσθηση της κατοχής και του "σε έχω δικό μου"... Και μεταξύ μας, πόσοι άνθρωποι με τη νοοτροπία της Annie Wilkes δεν κυκλοφορούν σ' αυτό τον κόσμο; Στη βάση της όμως, η ταινία είναι μια αλληγορία για το τίμημα της αναγνωρισιμότητας, το τίμημα του ν' ανήκεις στους άλλους... Και μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, προσθέστε πως κι η ατμόσφαιρα του φιλμ επιδεινώνει ακόμα περισσότερο το τίμημα αυτό, χτίζοντας την απειλή που όλο και μεγαλώνει. Γιατί σ' αυτό το χιονισμένο ερημικό τοπίο, ο Sheldon είναι ανυπεράσπιστος. Εδώ πέρα είναι στο έλεος μιας παρανοϊκής οπαδού όπως οι οπαδοί του Αρτέμη Σώρρα. Κι αυτό, ο Reiner το δείχνει εξαίσια. Η σκηνοθεσία είναι ακριβής, με σωστή κλίμακα, χωρίς φτηνές αιματοχυσίες και χωρίς χαζοκόλπα για το 20χρονο κοινό του Netflix. Συμπερασματικά, ένα απ' τα καλύτερα θρίλερ τρόμου που είδαμε ποτέ.

It's movie time: The Straight Story (1999)

Σκηνοθεσία: David Lynch

Είδος: Drama

Βαθμολογία Imdb: 8,0

Μικρή περίληψη: Ένας ηλικωμένος άντρας, ταξιδεύει με χορτοκοπτικό μια τεράστια απόσταση για να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του έπειτα από πάρα πολλά χρόνια...

Γιατί να τη δεις: Γιατί το The Straight Story είναι η μόνη ταινία του David Lynch που δε θυμίζει σε τίποτα David Lynch (fans του σκηνοθέτη συγχωρέστε με). Εδώ πέρα δεν υπάρχουν ποζεριές τύπου "Μπλε Βελούδο", ούτε δηθενιές τύπου "Lost Highway", ούτε επιτηδευμένα κενά, ούτε μπερδέματα που πρέπει να σκέφτεσαι πέντε μέρες για να τα καταλάβεις όπως το "Mulholand Drive", ούτε τίποτα ενοχλητικό απ' αυτά που εφευρίσκει ο κύριος David για να μας χαλάει τα βράδια της Παρασκευής. Πρόκειται για μια ιστορία ξεκάθαρη, ήρεμη, συγκινητική, με όμορφες ιδέες για τις ανθρώπινες σχέσεις και για την αξία του να κατανοείς τα λάθη σου και μ΄ ένα καταπληκτικό soundtrack του Badalamenti που πρέπει να είσαι κουφός για να μη σου αρέσει. To Straight Story είναι ένα αργό ποιητικό road movie που ακολουθεί τον ηλικιωμένο Άλβιν Straight καθώς διασχίζει την Αμερική σε χορτοκοπτική μηχανή για να συμφιλιωθεί με το χαμένο αδερφό του. Το αχανές μελαγχολικό τοπίο θυμίζει πίνακα του Έντουαρντ Χόπερ κι ακόμα περισσότερο οι νυχτερινές σκηνές με τα φώτα να χάνονται στον ορίζοντα φανερώνοντας τόσο εξαίσια τη μοναξιά του ταξιδιώτη.

Μειονεκτήματα:  Θα είμαι ειλικρινής. Για σένα που έχεις μάθει αλλιώς (και το κατανοώ), η ταινία είναι αργή. Ki όταν λέμε αργή εννοούμε βραδύκαυστη κάτι που βέβαια είναι αναγκαίο για το ύφος και το θέμα της ταινίας αφού ο πρωταγωνιστής είναι ένας δυσκίνητος γεράκος που ζει την Οδύσσεια του μέχρι να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του (παρεμπιπτόντως, ο καταπληκτικός Richard Farnsworth που τον ενσαρκώνει, αυτοκτόνησε 4 χρόνια μετά την ταινία). Επίσης, είναι μάλλον αλήθεια πως μέχρι να πάρεις μπρος και να μπεις στο κλίμα -κάτι που θέλει γύρω στα είκοσι λεπτά- η ταινία μπορεί να σε ξενίσει. Αν θες όμως τη συμβουλή μου, μην το κάνεις. Δώστης το χρόνο της και μπορείς να είσαι βέβαιος ότι θα δεις την καλύτερη ταινία αυτογνωσίας στην ιστορία του κινηματογράφου. 

Οι χειρότερες δικαιολογίες που ακούς...

 "Εξαιρούνται οι παρόντες".

    Αφού εξήγησες πόσο μαλάκες είναι όσοι στέκονται στα δυο τους πόδια, στη συνέχεια ανέφερες τη φράση "εξαιρούνται οι παρόντες". Αυτό που λες δηλαδή, είναι ότι απ' όλη τη ζωντανή και πεθαμένη ανθρωπότητα, οι μόνοι που εξαιρούνται απ' την κακεντρέχεια σου είναι άλλοι τρεις που βρίσκονται σ' ένα σαλόνι στο Χολαργό, ένα Σάββατο του Γενάρη του 2021. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να ισχύει και να μην το λες απλώς για να μη γίνεις αντιπαθής;

"Σας παρακαλώ, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος".

    Η κάμερα σε κατέγραψε:

1) Να κλέβεις τα χρυσαφικά 

2) Να κατουράς στο νιπτήρα 

3) Να μυρίζεις τις κάλτσες της οικοδέσποινας και

 4) Να φοράς τα τακούνια της. Πιστεύεις ότι αυτή είναι η καλύτερη εξήγηση που είχες να δώσεις;

"Sorry ρε συ, δεν ήξερα πως έχεις πρόβλημα"...

     Τα έφτιαξες με την πρώην μου, κάνατε παιδιά, αγοράσατε σπίτι και δεν ήξερες ότι μπορεί να έχω πρόβλημα; 

"Δεν είναι αυτό που νομίζεις"!

    Δε φοράς ρούχα, δε φοράει ούτε αυτός κι είστε ξαπλωμένοι σε στάση 69. Επίσης: στο δωμάτιο υπάρχει λιπαντικό, ένας μωβ δονητής, ένα μαστίγιο, κολπικές μπίλιες, μια πρωκτική σφήνα, ένα ζευγάρι χειροπέδες, μαύρες καλτσοδέτες, δερμάτινα εσώρουχα και πεταμένα προφυλακτικά. Ας είμαστε ειλικρινείς...

"Με παρεξήγησες. Δεν το εννοούσα έτσι".

  

    Βασικά το εννοούσες έτσι αλλά δεν περίμενες να "τσιμπήσω" και να σχολιάσω το πικρόχολο σχόλιο σου κι όταν σε ξεμπρόστιασα αισθάνθηκες ντροπή κι αμηχανία. 

"Συγνώμη για όλα! Τελευταία είμαι πολύ πιεσμένος".

    Αφού σε χώρισε, μπήκες στο διαμέρισμα και διέλυσες το σαλόνι, πέταξες τα πράγματα της απ' το μπαλκόνι κι αφού έσπασες τη γυάλα με το χρυσόψαρο, πέταξες το ψάρι στη λεκάνη. ΕΠΙΣΗΣ: έδειρες τον πατέρα της, γρατζούνισες τ' αμάξι της, έστειλες γυμνές της φωτογραφίες στο internet και τη διαπόμπευσες στις παρέες λέγοντας πως είναι πουτάνα. Δεν είμαι λοιπόν σίγουρος πως η συγγνώμη σου είναι αρκετή για ν' αλλάξει την πορεία της σχέσης σας.

It's movie time: I am Sam (2001)

Σκηνοθεσία: Jessie Nelson

Imdb Rating: 7,6

Είδος: Drama

Μικρή περίληψη: Ένας άντρας με νοητική υστέρηση, παλεύει ν' αποκτήσει την κηδεμονία της κόρης του με μόνη του βοήθεια μια αρχικά αρνητική κι αδιάφορη δικηγόρο...

Γιατί να τη δεις: Υπάρχουν ταινίες σαν το Cinema Paradiso ή το The Life of David Gale που σε συγκινούν με την τελευταία σκηνή. Είναι φτιαγμένες γι' αυτό. Υπάρχουν ταινίες που σε συγκινούν με μια έξυπνη ιδέα τη στιγμή της μεγάλης μάχης, όπως το Lord of the Rings όπου ο πρώτος που ορμάει στα Ορκς είναι το κοντό κι αδύναμο Χόμπιτ που κάνει την καρδιά σου να ραγίζει και να θέλεις να μπουκάρεις στην οθόνη για να πετσοκόψεις τα κτήνη μαζί του. Υπάρχουν όμως και (ελάχιστες) ταινίες που σε κρατάνε σε συναισθηματική διέγερση σ' όλη τους τη διάρκεια. Μια από αυτές, είναι το I am Sam αλλά αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος για να τη δεις. Η ταινία θέτει το ερώτημα για το αν η αγάπη μπορεί ν' αντισταθμίσει τη νοητική αναπηρία και την ίδια στιγμή, αναδεικνύει την προκατάληψη απέναντι στα άτομα με νοητικές αναπηρίες ειδικότερα όταν αναλαμβάνουν "υπεύθυνους ρόλους". Αν υπάρχει όμως ένα στοιχείο που κάνει την ταινία πραγματικά καλή, είναι ότι ο Σαμ δεν παρουσιάζεται σαν ήρωας ή σα θύμα, αλλά σαν ένας άνθρωπος με δυσκολίες και ΔΕΝ εξιδανικεύεται με κλισεδιάρικους τρόπους που θα έκαναν τη γλείτσα να τρέχει στο κουρασμένο σου κορμί. Για το τέλος, είναι υπέροχο πραγματικά ότι οι χαρακτήρες μεταμορφώνονται σταδιακά και αλλάζουν (τ' ακούς Παπακαλιάτη?) καθώς κι η μουσική με τις τραγουδάρες των Beattles να λειτουργούν ίσως και λίγο συμβολικά υπογραμμίζοντας ενδεχομένως τη σοφία της αγάπης. Ή απλά το γράφω γιατί είμαι φαντασιόπληκτος και τρελός.

Μειονεκτήματα: Η φωτογραφία είναι λίγο μίζερη και θυμίζει B-movie αλλά ωστόσο ταιριαστή με τη δικαστική ιστορία και το σκηνικό που διαδραματίζεται. Κατά τ' άλλα ουδέν.

It's movie time: The Hidden Face (2011)

 

Σκηνοθεσία: Andres Baiz

Είδος: Mystery/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 7,4

Μικρή περίληψη: Ένας μουσικός με μεγάλη μύτη, πενθεί για την κοπέλα του που εξαφανίστηκε ξαφνικά ενώ την ίδια στιγμή, ανεξήγητα γεγονότα συμβαίνουν στο σπίτι που κατοικεί...

Γιατί να τη δεις: Γιατί είσαι οπαδός των ταινιών μυστηρίου και το The Hidden Face ή La cara oculta αποτελεί τον ορισμό του είδους. Το σενάριο δεν είναι τρομερό με την έννοια της πολυπλοκότητας αλλά με την έννοια της σύλληψης και της προσεγμένης δομής.  Το φιλμ του Baiz δεν αρκείται σε φτηνά τρομάγματα και παίζει με τις πιο σκοτεινές πτυχές και φόβους του εγκεφάλου σου. Η ατμόσφαιρα είναι ασφυκτική ενώ η μουσική λειτουργεί σα χτύπος καρδιάς, όσο πιο βαθιά μπαίνεις στην ιστορία τόσο δυνατότερα αντηχεί. Το σπίτι με το ηχομονωμένο δωμάτιο λείτουργεί σα σύμβολο της καταπίεσης και της αδυναμίας να εμπιστευτείς πραγματικά τον άλλον. Το μεγαλειώδες στοιχείο της ταινίας για μένα (πέρα απ' την ιδέα και το σασπένς), είναι ότι δε σου επιτρέπει να πάρεις το μέρος κανενός όπως γίνεται συχνά και στην πραγματική ζωή. Γιατί η "αλήθεια" βρίσκεται πάντα κάπου στη μέση.