It's movie time (36): Hostel (2005)

Σκηνοθεσία: Eli Roth

Είδος: Horror/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 5.9

Μικρή περίληψη: Τρεις φίλοι που κάνουν διακοπές στην Ευρώπη, αποφασίζουν να κατευθυνθούν στη Σλοβακία με σκοπό το σεξ...

Γιατί να τη δεις: Έβλεπα προχθές το The Tourist (2010). Μια κουλάτη στυλιζαρισμένη αηδία που δεν ήξερε ποτέ τι ταινία ήθελε να γίνει και που δε σε 'νοιαζε ποτέ τι θα γίνει αφού όσα συνέβαιναν ήταν cool και δεν είχε καμία απολύτως λογική. Ε λοιπόν το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με το Hostel. Βέβαια ξέρω τι σκέφτεσαι. Το Hostel είναι απλώς ένα b-movie, ένα χυδαίο σπλατεράκι με μπόλικο αίμα που εστιάζει στα κατώτερα ένστικτα και που αποτέλεσε δυσφήμιση για μια ολόκληρη χώρα (η κυβέρνηση της οποίας μήνυσε τους παραγωγούς παρεμπιπτόντως). Μάλιστα, σ' αυτές τις παρατηρήσεις ίσως και να μην έχεις καν άδικο κι εν πολλοίς, ίσως και ν' αντικατοπτρίζουν ένα κομμάτι πραγματικότητας. Κάπου εδώ όμως, τα κακά νέα σταματάνε. Γιατί σε μια συνέχεια της πραγματικότητας, έχουμε να κάνουμε με μια ταινία σταθμό για το είδος του splatter horror, με μια ταινία που δεν υποκρίνεται πως είναι ταινία τέχνης (γιατί δεν είναι) και με μια ταινία που θα μπορούσε να διεκδικήσει βραβείο στο πόσο πολύ σε βυθίζει στο story της κι εντέλει στο πόσο σε διασκεδάζει. Κι αυτός ήταν ο σημαντικότερος στόχος του πρωτόβγαλτου τότε σκηνοθέτη Eli Roth ο οποίος σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ήθελε να φτιάξει ένα διασκεδαστικό φιλμ που θα σόκαρε με τις ακραίες σκηνές βίας το κοινό της Αμερικής όπως σόκαρε και τον ίδιο ο ασιατικός κινηματογράφος μ' εκφραστές τον Τakashi Mike και άλλους (καλό το Audition αλλά άθλιο το Ichi the Κiller για να είμαστε ειλικρινείς). Το Hostel όμως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα slow burn σενάριο που καταφέρνει να σ' εισάγει πετυχημένα και χωρίς καθωσπρεπισμούς στην ανδρική φύση που αναζητάει διαρκώς τη σεξουαλική περιπέτεια. Είναι το όμορφο και πρωτότυπο περιβάλλον στο οποίο εντάσσεται η ιστορία (κάπου στην κεντρική Ευρώπη παριστάνοντας κάποιο προάστιο της Μπρατισλάβας) και φυσικά, είναι η έξυπνη ιδέα του Roth που πρώτα την εκμυστηρεύτηκε στο βασιλιά της καλτίλας Quentin Tarantino ο οποίος τον στήριξε έμπρακτα. Γιατί το να σκοτώνεις με κίνητρο το σαδισμό, όσο και να μας ενοχλεί σαν ιδέα δεν παύει να είναι μια ιδέα έξυπνη η οποία εφάπτεται στην ανθρώπινη φύση μας. Γιατί η βία είναι κι αυτή εγεγραμμένη στο Dna μας... Να σημειώσουμε για το τέλος, πως αν εξαιρέσεις το βασικό πρωταγωνιστή Jay Hernandez (που νομίζω ότι δίνει ερμηνεία χειρότερη κι απ' της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο Υπολοχαγός Νατάσσσσα), το υπόλοιπο casting είναι εμπνευσμένο κι αρκετά τίμιο στις ερμηνείες του, με φάτσες αθώες εκεί που πρέπει και αντίστοιχα σκοτεινές εκεί που πρέπει ξανά. Εν ολίγοις, ακόμα κι αν το Hostel σού φανεί φτηνό, είναι σχεδόν αδύνατο να το κλείσεις κι ακόμα πιο αδύνατο να το βρεις βαρετό. Γιατί σ' επίπεδο διασκέδασης, είναι μια απ' τις μεγαλύτερες ένοχες κινηματογραφικές απολαύσεις των τελευταίων δεκαετιών.

It's movie time (35): Speak no evil (2022)

Σκηνοθεσία: Christian Tafrup

Είδος: Horror/Drama/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 6,6

Μικρή περίληψη: Στις καλοκαιρινές του διακοπές στην Τοσκάνη, ένα σεξουαλικά "αποστειρωμένο" ζευγάρι Δανών γνωρίζεται μ' ένα ζευγάρι Ολλανδών στην ίδια ηλικία. Όλα μοιάζουν να πηγαίνουν καλά μέχρι που λίγους μήνες αργότερα, μια πρόσκληση των δεύτερων καταφθάνει στο σπίτι του πρώτου ζευγαριού...

Γιατί να τη δεις: Γιατί το Speak no Evil κυλάει νερό και γιατί σ' εισάγει ομαλά, πράγμα ασυνήθιστο ειδικά για τον κινηματογράφο της τελευταίας δεκαπενταετίας. Αυτό που ωστόσο κάνει μακράν τη διαφορά, είναι ότι ο σκηνοθέτης της ταινίας Christian Tafrup, έχει προσέξει όλες εκείνες τις ψυχολογικές λεπτομέρειες που δίνουν στο σενάριο πειστικότητα και στους χαρακτήρες βάθος και παρ' ότι η αίσθηση είναι ενοχλητική, τ' ότι τα καταφέρνει να σε κάνει να νιώσεις άβολα (εξαιρετικά λεπτό συναίσθημα), φανερώνει πόσο καλά πήγαν όλα εκείνα τα μικρά πράγματα με τα οποία οι περισσότερο σκηνοθέτες αδυνατούν ν' ασχοληθούν (ή απλά δεν ξέρουν πως να τα κάνουν...) παραγνωρίζοντας τη σημασία τους για το τελικό αποτέλεσμα. Έχουμε λοιπόν μια ταινία με σωστές λεπτομέρειες, με σωστή ατμόσφαιρα, με καλές ερμηνείες, μ' εξαιρετική κλιμάκωση (για σεμινάριο) και με μία έξυπνη κεντρική ιδέα -η οποία αποκαλύπτεται στο τέλος και αφορά μάλλον τους περισσότερους από μας- γύρω απ' την οποία χτίζεται η ταινία. Υπάρχουν επίσης σκηνές που τρομάζεις με κάτι απλό (!) (π.χ η σκηνή με τη μουσική στ' αμάξι) και σκηνές που διεισδύουν στην ανθρώπινη σεξουαλική συμπεριφορά ανελέητα (δε θέλω να είμαι ο τύπος που γράφει τέτοια αλλά τσέκαρε απλώς τη σκηνή μετά το ντουζ...). Τελικό αποτέλεσμα; Εξαιρετικό. Τελικό συμπέρασμα; Όταν οι Σκανδιναβοί θέλουν, είναι αρκετά εφυείς για να το κάνουν πραγματικά καλά.

Γιατί οι σημερινές ταινίες ΔΕ βλέπονται...

    Ταινία δεκαετίας 2010 ή ακόμα χειρότερα, ταινία δεκαετίας του 2020: την έβαλες, την έκλεισες και κατέληξες να γκρινιάζεις σαν τη Γιουλάκη στο Ρετιρέ. Τι πάει όμως τόσο στραβά;

    

Υπερβολές κατευθείαν: Ζούμε σ' έναν κόσμο φθηνής και άφθονης ψυχαγωγίας. Κάπως έτσι, αν ξεκινήσεις μια ταινία και δε σου προκαλέσει αμέσως το ενδιαφέρον, δε θα το πολυζορίσεις και θα πας στην επόμενη. Κι αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που μια καινούργια ταινία είναι συχνά υπερβολική απ' τα πρώτα λεπτά: για να μη τη βαρεθείς κι επιλέξεις την επόμενη. Κάπως έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε οτι οι σημερινοί σκηνοθέτες είναι κατά ένα τρόπο θύματα της εποχής τους. Παρ' όλ' αυτά κι επειδή τα πάντα χρειάζονται timing, αυτοί που επιλέγουν βιασμούς, δολοφονίες και κατάθεση ψυχής στα πρώτα έξι λεπτά, έχουν αφ΄ενός την ευθύνη της τέχνης τους κι αφετέρου επιτυγχάνουν το αντίθετο. Το θέμα είναι να τραβάς την προσοχή γρήγορα αλλά ξεκινώντας απ' το Α και όχι απ' το Ω. Εκτός φυσικά αν είσαι ο Nolan και φτιάχνεις το Memento...

Διαρκής ανάγκη για "μήνυμα": Διδασκαλία. Διδαχή. Βαρύγδουπα μηνύματα. Συνέβαινε πάντοτε αλλά εδώ και κάποια χρόνια, αυτή η νοοτροπία γίνεται ακόμα πιο έντονη και μ' όλο και πιο επιθετικό τρόπο. Δεν αρκεί να με συγκινήσεις ή να με διασκεδάσεις ή να με κάνεις να ξεχάσω τα προβλήματα μου για μιάμιση ώρα, πρέπει να περάσεις και το βαθύ σου μήνυμα σε κάθε σχεδόν σκηνή. Γιατί είσαι φοβερός, γιατί είσαι ο Ingmar Bergman του κώλου δηλαδή ο Jordan Peele. Δε λέω φυσικά ότι δεν πρέπει να υπάρχει μήνυμα, λέω ότι δε χρειάζεται να γίνεται τόσο διάφανο και τόσο ενοχλητικά συχνό εις βάρος της ψυχαγωγίας. Διαφορετικά θα διάβαζα δοκίμιο, δε θα έβλεπα ταινία.

Κακή ηθοποιία: Απ' την κακή ηθοποιία των 40s και 50s, περάσαμε σταδιακά στην επίδραση Stanislavski (που μας έδωσε ηθοποιούς σαν το Marlon Brando) για να φτάσουμε σήμερα να βλέπουμε στις οθόνες μας ηθοποιούς όπως: Scarlet Johansson, Daniel Radcliff, Kristen Stewart, John Krasinski 

και Jennifer Lawrence. Ε δεν ξεχειλίζει κι από ταλέντο η οθόνη.

Ποζεριλίκια: Με τον όρο αυτό, υπονοούμε όσα κάνουν οι σκηνοθέτες και ΔΕΝ εξυπηρετούν τη ροή της ιστορίας αλλά την ικανοποίηση του "εγώ" τους. Και ναι, οι νέες γενιές σκηνοθετών είναι εγκλωβισμένες στην εικόνα (γιατί άραγε;) και στην επιτήδευση. Η κάμερα περιστρέφεται (χωρίς λόγο), τα χρώματα είναι ασπρόμαυρα (χωρίς λόγο) και κάθε ατάκα του πρωταγωνιστή είναι πανέξυπνη ή cool όπως στη χιπστερική ντροπή των ταινιών που λέγεται Juno. Άλλωστε είπαμε, το ζήτημα δεν είναι να κάνεις καλή ταινία αλλά να μην σε κλείσουν και πάνε στην επόμενη.

It's movie time (34): Rosemary's baby (1968)

 

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Είδος: Horror/Thriller/Drama

Βαθμολογία Imdb: 8,0

Μικρή περίληψη: Ένα ζευγάρι που μετακομίζει σ' ένα όμορφο διαμέρισμα και προσπαθεί να κάνει παιδί, σταδιακά περικυκλώνεται από παράξενους γείτονες που αμβισβητούν το Θεό, ξεπερνάνε τα όρια της διακριτικότητας και μέσα στην αστική τους ευγένεια, γίνονται όλο και περισσότερο πιεστικοί...

Γιατί να τη δεις: Γιατί κανένας δε μπορεί να σκηνοθετήσει καλύτερα απ' τον Πολάνσκι μια ταινία για το Διάβολο ή τον Εωσφόρο ή το Σατανά ή τέλος πάντων, ονόμασε τον όπως θέλεις. Είναι επίσης δεδομένο πως για τους λάτρεις των ταινιών με τις ανατριχιαστικές θρησκευτικές δοξασίες, η δεκαετία των 70s (ναι ξέρω, το Rosemary's baby είναι γυρισμένο στα τέλη του 60 αλλά η αισθητική της ανήκει στα 70s) ήταν σαφώς η καλύτερη ως αποτέλεσμα της ενασχόλησης με τον πνευματισμό μέσα στα πλούσια καφέ σαλόνια της Νέας Υόρκης ή ακόμα κι εξαιτίας των αλλόκοτων γεγονότων με τον ψυχοπαθή Manson λίγο καιρό μετά την προβολή της ταινίας. Στα τέλη της δεκατίας του 60 λοιπόν, όταν ο Ira Levin έγραφε στο δωμάτιο του το βιβλίο του για μια νεαρή κοκκινομάλλα και την απειλή της από Σατανιστές διψασμένους για αλλόκοτες κατακτήσεις κι αμφίβολα κέρδη, είμαι σίγουρος ότι δε μπορούσε να φανταστεί σε καμιά περίπτωση το χαμό που θα επακολουθούσε όταν το στιβαρό σενάριο του βιβλίου του θα γινόταν ταινία. Το Μωρό της Ρόζμαρι σε εισάγει απαλά γνωρίζοντας σου τους χαρακτήρες και με τον αδύναμο χαρακτήρα της ηρωίδας, μιας αθώας κι αδύνατης κοπελίτσας που μοιάζει πιο εύθραυστη κι από γυαλί, καταφέρνει να σε κάνει να νοιαστείς ενώ η απειλητική ατμόσφαιρα χτίζεται ανελέητα λεπτό με το λεπτό χωρίς να βγει ούτε ένα μαχαίρι και χωρίς να υπάρχει ούτε καν μία ξεκάθαρη απειλή. Επίσης, θα δείτε το πλέον τρομακτικό όνειρο που έχετε δει σε ταινία, καταπληκτικούς δεύτερους ρόλους όπως εκείνος της σκερτσόζας κι αντιπαθέστατης (στην ταινία) Ruth Gordon και θ΄ακούσετε ένα ίσως όχι ωραίο μα οπωσδήποτε ανατριχιαστικό soundtrack βγαλμένο κατευθείαν απ' τα βάθη της κόλασης...

Οι χειρότερες δικαιολογίες που σκαρφίζονται οι επιχειρήσεις...

 Ψησταριά

"Το παιδί έχει φύγει". 

Παρήγγειλες 9 η ώρα είναι 10:30, το στομάχι σου έχει τεντώσει σαν κάλτσα κι αυτή είναι η προγραμματισμένη απάντηση γι' αυτές τις ερωτήσεις:

-Καλησπέρα. Έχει περάσει μιάμιση ώρα απ' την παραγγελία μου.

-Καλησπέρα. Το παιδί έχει φύγει.

-Καλησπέρα ξανά. Παρήγγειλα χθες τ' απόγευμα κι η παραγγελία μου δεν έφτασε ποτέ.

-Σας είπα κύριε. Το παιδί έχει φύγει.

Εταιρεία courier

"Ο υπάλληλος διανομής ήρθε αλλά δε σας βρήκε εκεί".

Αφού σού έδωσαν το πιθανό ωράριο παράδοσης, έφτασε επιτέλους κι η πολυπόθητη στιγμή της παραλαβής. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: τη στιγμή που χτυπάει το κουδούνι, βρίσκεσαι στην τουαλέτα. Πετάγεσαι έξω σα σίφουνας μα μέχρι ν' ανοίξεις, ο υπάλληλος έχει απομακρυνθεί αφήνοντας σημείωμα για να παραλάβεις το δέμα από ένα κατάστημα μερικά χιλιόμετρα μακριά. Βγαίνεις στο μπαλκόνι να τον φωνάξεις μα εκείνος έχει ήδη χαθεί στο ηλιοβασίλεμα...

Επαρχιώτικη ταβέρνα

"Δεν πουλάμε τίποτα μπαγιάτικο κύριε, τα υλικά μας είναι ολόφρεσκα".

Όταν μιλάμε για ταβέρνα επαρχίας, οι πελάτες είναι συνήθως δύο ειδών: οι ντόπιοι στους οποίους σερβίρουμε το φρέσκο (για να μη βγάλουν περίστροφο την επόμενη ημέρα) κι οι τουρίστες στους οποίους σερβίρουμε το φρέσκο αν κι εφ' όσον περισσεύει για τους ντόπιους. Διαφορετικά, είναι βέβαιο πως οι δεύτεροι είναι καταδικασμένοι να φάνε απ' το δεύτερο ψυγείο (εκείνο το κρυφό ψυγείο με τ' απομεινάρια μιας εβδομάδας) κι ακόμα πιο βέβαιο πως η ήπια δηλητηρίαση που ακολουθεί, θα φέρει την εξής στιχομυθία:

-Γεια σας. Το μεσημέρι έφαγα ρολό στην ταβέρνα σας κι ήταν μπαγιάτικο.

-Τι λέτε κύριε; Δεν πουλάμε τίποτα μπαγιάτικο.

-Σας λέω πως έκανα εμετό 4 φορές και 8 φορές διάρροια.

-Θα σας πείραξε κάτι άλλο.

-Μα το στομάχι μου ήταν άδειο, δεν είχα φάει τίποτα για ώρες!

-Μπορεί να κρυώσατε τότε.

-Μα έχει 38 βαθμούς κελσίου!

-Σας παρακαλώ κύριε, τα υλικά μας είναι ολόφρεσκα. Δε μας παραπονέθηκε κανένας ποτέ (ίσως γιατί πέθαναν όλοι από δηλητηρίαση).

It's movie time (32): Gattaca (1997)

 

Σκηνοθεσία: Andrew Niccol

Είδος: Drama/Sci-fi

Βαθμολογία Imdb: 7,8

Μικρή περίληψη: Σε μια δυστοπική κοινωνία όπου τα περισσότερα πράγματα είναι προκαθορισμένα, ένας γενετικά "κατώτερος" άνδρας παίρνει την ταυτότητα ενός γενετικά "ανώτερου" ώστε να κάνει τ' όνειρο του να ταξιδέψει στο διάστημα πραγματικότητα...

Γιατί να τη δεις: Υπάρχει μια φράση στη ταινία που από τότε που την είδα πιτσιρικάς, καρφώθηκε στο μυαλό μου και στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ: "Never swim back"! Εν ολίγοις, αυτός είναι κι ο λόγος για να δεις το Gattaca, να πάρεις δηλαδή κουράγιο για τις δυσκολίες που έχεις να ξεπεράσεις όταν τα πάντα είναι εναντίον σου, όταν τα πάντα δείχνουν απροσπέλαστα! Και στον κόσμο του Vincent όπου η ευγονική χρησιμοποιείται κατά κόρον (το να παραγγέλνεις δηλαδή τα χαρακτηριστικά του παιδιού που θα φέρεις στον κόσμο), εκείνος βιώνει ακριβώς αυτό: τη δυσκολία να ξεπεράσει τους φρικτούς περιορισμούς απ' την κακή του τύχη και την ανυπέρβλητη δυσκολία να ξεπεράσει τη ματαιοδοξία των ανθρώπων που επιζητούν το τέλειο και το κατάλληλο. Μιλάμε άλλωστε για μια κοινωνία όπου τα πάντα είναι προκαθορισμένα απ' τη γέννηση σου, η τεχνολογία είναι στο ζενίθ της και είναι σχεδόν αδύνατο να ξεφύγεις απ' αυτήν. Στην ουσία, μιλάμε για ένα ολοκληρωτισμό που χρησιμοποιεί τα γενετικά χαρακτηριστικά για να ορίσει την αξία σου στη ζωή και τι στόχους μπορείς να έχεις (τι να θυμίζει άραγε; χμμμμ...).  Για το τέλος, η ταινία έχει καταπληκτική φωτογραφία, δυνατό soundtrack και ατάκες που έμειναν στην κινηματογραφική ιστορία: "This is how I did it. I never saved anything for the swim back" ή "I was never more certain of how far away from my goal i was standing right beside it"...

It's movie time (31): Train to Busan (2016)

 

Σκηνοθεσία: Sang-ho Yeon

Είδος: Action/Horror

Βαθμολογία Imdb: 7,6

Μικρή περίληψη: Όταν μια επιδημία που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι ξεσπάει στη Σεούλ, οι επιβάτες ενός τρένου προσπαθούν να επιβιώσουν φτάνοντας στο Μπουσάν... 

Γιατί να τη δεις: Γιατί παρ' ότι μιλάμε για ταινία με ζόμπι και που εκ πρώτης όψεως η ιδέα της εξυπηρετεί την ψυχαγωγία, το Train to Busan καταφέρνει να σε κάνει να νοιαστείς... Και σ' αντίθεση μ' αρκετές υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ, το συγκεκριμένο φιλμ, σε βάζει σε διάθεση αγωνίας για τους ήρωες του και σού κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Γιατί το βασικότερο αξίωμα για μια πετυχημένη σκηνοθεσία και άσχετα με το είδος ή το σενάριο, είναι να ενδιαφέρεσαι για την κατάληξη των ηρώων του. Κι αυτό το καταφέρνει περίφημα ο Sang-ho Yeon, δημιουργώντας παράλληλες προσωπικές ιστορίες αλλά πάντα με κεντρικό ήρωα έναν χωρισμένο πατέρα και την κόρη του. Κατά ' άλλα, υπάρχουν μαεστρικές σκηνές comic relief, ζόμπι μ' εντυπωσιακά παραλυτικές κινήσεις (CGI μεν, καλοφτιαγμένο δε) και συγκίνηση που σε χτυπάει την κατάλληλη στιγμή.  Σε δεύτερο βαθμό ωστόσο (κι αυτό έχει επίσης ενδιαφέρον), αντιμετωπίζουμε κάποια διλήμματα ηθικής φύσεως. Κι αλήθεια, μιας και περάσαμε μια διετία με παγκόσμια επιδημία, εσείς τι θα κάνατε και πόσο ανεκτικοί θα ήσασταν με την υποψία ότι στο διπλανό βαγόνι σας ζητούσε βοήθεια κάποιος που είχατε την υποψία ότι έχει μολυνθεί; Και πριν προλάβετε ν' απαντήσετε ότι "εγώ θα άνοιγα την πόρτα του βαγονιού και θα βοηθούσα τον άνθρωπο", σκεφτείτε απλώς τι κάνατε με τον covid19 και φέρτε το στο σύμπαν της ταινίας όπου ο συγκεκριμένος ιός μετατρέπει τους ανθρώπους σε τέρατα μέσα σε λίγα λεπτά.