It's movie time: The Tenant (1976)

Σκηνοθεσία:  Roman Polanski

Βαθμολογία Imdb: 7,6

Είδος: Drama /Thriller

Μικρή περίληψη: Βασισμένο στη νουβέλα του Τοπόρ, η ιστορία ακολουθεί τον Τρελκόφσκι, ένα μοναχικό υπάλληλο, ο οποίος νοικιάζει ένα μικρό διαμέρισμα στο Παρίσι. Το διαμέρισμα φέρει την βαριά σκιά της προηγούμενης ενοίκου που αυτοκτόνησε πηδώντας απ' το παράθυρο. Καθώς ο Τρελκόφσκι αρχίζει να αντιλαμβάνεται την εχθρική στάση των γειτόνων του, βυθίζεται σταδιακά σε έναν λαβύρινθο παράνοιας...

Γιατί να τη δεις: Γιατί το The Tenant ή Ο ένοικος είναι η καλύτερη ταινία ψυχολογικού τρόμου που θα δεις ποτέ. Γιατί δε βασίζεται σε φθηνά τρομάγματα αλλά σε αγνό και αρχιδάτο ψυχολογικό τρόμο. Η ταινία έχει οπτική τελειότητα και ψυχολογική εμβάθυνση. Έχει κλειστοφοβικά πλάνα και γκροτέσκ μουτσούνες (παρεμπιπτόντως, δεν υπάρχει ούτε μια νορμάλ φάτσα σ' αυτό το cast) που δημιουργούν ένα κλίμα κινδύνου χωρίς να εκφράζεται καν απειλή. Περιγράφει την ανελέητη βουτιά του Τρελκόφσκι στην άβυσσο της ψυχικής ασθένειας που σ' ενοχλεί αλλά θες να την αντικρύσεις μέχρι το τέλος (γιατί είσαι κανίβαλος). Ο Πολάνσκι ενσωματώνει την ιδέα της κοινωνικής απομόνωσης και της ψυχολογικής επιρροής που έχει το περιβάλλον πάνω στον άνθρωπο. Παρεμπιπτόντως, ο ίδιος προσφέρει μια λιτή αλλά τρομερά ρεαλιστική ερμηνεία δείχνοντας και το πόσο καλός ηθοποιός και ταλαντούχος καλλιτέχνης είναι. Η σκηνοθετική αφήγηση σε κρατά σε αγωνία, ενώ ταυτόχρονα σε οδηγεί σε μια φιλοσοφική ενδοσκόπηση για την ύπαρξη και την κοινωνική απομόνωση. Εν ολίγοις, αν αγαπάς τις ταινίες που σκαλίζουν την ανθρώπινη ψυχή και προσφέρουν κάτι παραπάνω από απλό θέαμα, το The Tenant είναι η απόλυτη ταινιάρα που πρέπει να δεις το συντομότερο.

Ντροπιαστικό λάθος: Τη στιγμή που ο Τρελκόφσκι ξεπακετάρει στο νέο διαμέρισμα, δυο τύποι απ' το συνεργείο καθρεφτίζονται πίσω απ' τη ντουλάπα. Μικρό το κακό.

It's movie time (34): Rosemary's baby (1968)

 

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Είδος: Horror/Thriller/Drama

Βαθμολογία Imdb: 8,0

Μικρή περίληψη: Ένα ζευγάρι που μετακομίζει σ' ένα όμορφο διαμέρισμα και προσπαθεί να κάνει παιδί, σταδιακά περικυκλώνεται από παράξενους γείτονες που αμβισβητούν το Θεό, ξεπερνάνε τα όρια της διακριτικότητας και μέσα στην αστική τους ευγένεια, γίνονται όλο και περισσότερο πιεστικοί...

Γιατί να τη δεις: Γιατί κανένας δε μπορεί να σκηνοθετήσει καλύτερα απ' τον Πολάνσκι μια ταινία για το Διάβολο ή τον Εωσφόρο ή το Σατανά ή τέλος πάντων, ονόμασε τον όπως θέλεις. Είναι επίσης δεδομένο πως για τους λάτρεις των ταινιών με τις ανατριχιαστικές θρησκευτικές δοξασίες, η δεκαετία των 70s (ναι ξέρω, το Rosemary's baby είναι γυρισμένο στα τέλη του 60 αλλά η αισθητική της ανήκει στα 70s) ήταν σαφώς η καλύτερη ως αποτέλεσμα της ενασχόλησης με τον πνευματισμό μέσα στα πλούσια καφέ σαλόνια της Νέας Υόρκης ή ακόμα κι εξαιτίας των αλλόκοτων γεγονότων με τον ψυχοπαθή Manson λίγο καιρό μετά την προβολή της ταινίας. Στα τέλη της δεκατίας του 60 λοιπόν, όταν ο Ira Levin έγραφε στο δωμάτιο του το βιβλίο του για μια νεαρή κοκκινομάλλα και την απειλή της από Σατανιστές διψασμένους για αλλόκοτες κατακτήσεις κι αμφίβολα κέρδη, είμαι σίγουρος ότι δε μπορούσε να φανταστεί σε καμιά περίπτωση το χαμό που θα επακολουθούσε όταν το στιβαρό σενάριο του βιβλίου του θα γινόταν ταινία. Το Μωρό της Ρόζμαρι σε εισάγει απαλά γνωρίζοντας σου τους χαρακτήρες και με τον αδύναμο χαρακτήρα της ηρωίδας, μιας αθώας κι αδύνατης κοπελίτσας που μοιάζει πιο εύθραυστη κι από γυαλί, καταφέρνει να σε κάνει να νοιαστείς ενώ η απειλητική ατμόσφαιρα χτίζεται ανελέητα λεπτό με το λεπτό χωρίς να βγει ούτε ένα μαχαίρι και χωρίς να υπάρχει ούτε καν μία ξεκάθαρη απειλή. Επίσης, θα δείτε το πλέον τρομακτικό όνειρο που έχετε δει σε ταινία, καταπληκτικούς δεύτερους ρόλους όπως εκείνος της σκερτσόζας κι αντιπαθέστατης (στην ταινία) Ruth Gordon και θ΄ακούσετε ένα ίσως όχι ωραίο μα οπωσδήποτε ανατριχιαστικό soundtrack βγαλμένο κατευθείαν απ' τα βάθη της κόλασης...