It's movie time 52: La femme Nikita (1990)

Σκηνοθεσία: Luc Besson

Είδος: Crime/Drama/Adventure

Βαθμολογία Imdb: 7,3

Μικρή περίληψη: Μια καταδικασμένη για κακούργημα γυναίκα, παίρνει μια δεύτερη ευκαιρία αλλά το κόστος της είναι τεράστιο...

Γιατί να τη δεις: Γιατί σου άρεσε πολύ το Leon: The Professional. Γιατί χωρίς υπερβολές, η ταινία έχει μόνο μια βαρετή εσάνς τα πρώτα πέντε μ' έξι λεπτά (γιατί αυτό που γίνεται, το παρακολουθείς αγνοώντας γιατί συμβαίνει και κάπως το βαριέσαι...) κι άλλα 5 λεπτά λίγα μετά τα μισά της ταινίας όπου η σκηνή στην πρεσβεία είναι υπερβολική και μ' έμφαση στο στυλ. Από κει και πέρα, το φιλμ του Besson κυλάει νερό και είναι ένα κρυμμένο -οκ όχι τόσο κρυμμένο...- κινηματογραφικό διαμάντι. Μιλάμε άλλωστε για έναν εξαιρετικά ταλαντούχο σκηνοθέτη που ξέρει καλά πως να τοποθετεί τις σκηνές του, να σου δείχνει με την κάμερα κάτι που έχει ΠΑΝΤΑ ενδιαφέρον και να δίνει βάθος στους παραβατικούς πρωταγωνιστές του (το ίδιο είχε κάνει και στο Leon) που ακόμα κι αν ξέρεις πως είναι δολοφόνοι ή αντικοινωνικά σκουπίδια, στο τέλος τους συμπονάς και τους δικαιολογείς... Συμπερασματικά, μιλάμε για ένα απ' τα καλύτερα crime dramas της ιστορίας. Υστερεί ελάχιστα απ' το Leon (το οποίο γυρίστηκε 4 χρόνια αργότερα και μοιάζει να είναι η βελτιωμένη version του Nikita) αλλά η ταινία είναι υπέροχη και τρομερά διασκεδαστική. 

It's movie time (31): Train to Busan (2016)

 

Σκηνοθεσία: Sang-ho Yeon

Είδος: Action/Horror

Βαθμολογία Imdb: 7,6

Μικρή περίληψη: Όταν μια επιδημία που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι ξεσπάει στη Σεούλ, οι επιβάτες ενός τρένου προσπαθούν να επιβιώσουν φτάνοντας στο Μπουσάν... 

Γιατί να τη δεις: Γιατί παρ' ότι μιλάμε για ταινία με ζόμπι και που εκ πρώτης όψεως η ιδέα της εξυπηρετεί την ψυχαγωγία, το Train to Busan καταφέρνει να σε κάνει να νοιαστείς... Και σ' αντίθεση μ' αρκετές υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ, το συγκεκριμένο φιλμ, σε βάζει σε διάθεση αγωνίας για τους ήρωες του και σού κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Γιατί το βασικότερο αξίωμα για μια πετυχημένη σκηνοθεσία και άσχετα με το είδος ή το σενάριο, είναι να ενδιαφέρεσαι για την κατάληξη των ηρώων του. Κι αυτό το καταφέρνει περίφημα ο Sang-ho Yeon, δημιουργώντας παράλληλες προσωπικές ιστορίες αλλά πάντα με κεντρικό ήρωα έναν χωρισμένο πατέρα και την κόρη του. Κατά ' άλλα, υπάρχουν μαεστρικές σκηνές comic relief, ζόμπι μ' εντυπωσιακά παραλυτικές κινήσεις (CGI μεν, καλοφτιαγμένο δε) και συγκίνηση που σε χτυπάει την κατάλληλη στιγμή.  Σε δεύτερο βαθμό ωστόσο (κι αυτό έχει επίσης ενδιαφέρον), αντιμετωπίζουμε κάποια διλήμματα ηθικής φύσεως. Κι αλήθεια, μιας και περάσαμε μια διετία με παγκόσμια επιδημία, εσείς τι θα κάνατε και πόσο ανεκτικοί θα ήσασταν με την υποψία ότι στο διπλανό βαγόνι σας ζητούσε βοήθεια κάποιος που είχατε την υποψία ότι έχει μολυνθεί; Και πριν προλάβετε ν' απαντήσετε ότι "εγώ θα άνοιγα την πόρτα του βαγονιού και θα βοηθούσα τον άνθρωπο", σκεφτείτε απλώς τι κάνατε με τον covid19 και φέρτε το στο σύμπαν της ταινίας όπου ο συγκεκριμένος ιός μετατρέπει τους ανθρώπους σε τέρατα μέσα σε λίγα λεπτά.