It's movie time (44): The monk (2011)

Σκηνοθεσία: Dominik Moll

Βαθμολογία Imdb: 5,9

Είδος: Drama/Thriller/Mystery

Μικρή περίληψη: Σε κάποιο μοναστήρι της Ισπανίας, ένας καλόγερος δέχεται την επίθεση του Κακού...

Γιατί να τη δεις: Καταρχήν για την ατμόσφαιρα, κατά δεύτερον για τη φωτογραφία και κατά τρίτον, γιατί δεν κάνει το λάθος στο οποίο υποπίπτουν τα τελευταία χρόνια οι Ευρωπαίοι ξανά και ξανά: δε μιμείται τον Αμερικάνικο τρόπο κινηματογράφησης τον οποίο αφενός γνωρίζουν λιγότερο απ' τους Αμερικάνους κι αφετέρου τους μετατρέπει σ' ευνουχισμένους μιμητές δίχως πρωτοτυπία και πετώντας στα σκουπιδια τα δικά τους ποιοτικά χαρακτηριστικά. Σε δεύτερη φάση, μιλάμε για ένα ευρωπαϊκού τύπου φιλμ το οποίο κρατάει τη σημαία της ηπείρου ψηλά. Όχι, το The Monk ή Le Moine δεν είναι ταινιάρα. Έχει όμως την πυγμή να σε πάει με συνταγές old school κινηματογράφου εκεί που θέλει (αργά και σταθερά και μ΄ έναν Vincent Cassel που είναι πραγματικά καλός). Υπό αυτή την έννοια, μην περιμένεις τα κλασσικά jump scares και το Διάβολο να βγάζει δόντια για να σε τρομάξει με την ασχήμια του γιατί δεν πρόκειται να συμβεί. Να περιμένεις ένα βραδύκαυστο δράμα/θρίλερ εποχής, με ξεκάθαρη τάση στο πρώτο αλλά και με έντονα τα στοιχεία του ψυχολογικού τρόμου μιας κι η απειλή κρέμεται πάνω απ' τα κεφάλια των ηρώων απ΄ την αρχή της ταινίας.  Αν υπάρχει ένα ζήτημα με το φιλμ του Moll, είναι ότι στην πραγματικότητα αποτυγχάνει να δείξει τη μεταμόρφωση του ήρωα και την "πτώση στην άβυσσο" πειστικά μια και το δεύτερο μισό κυλάει με γρηγορότερο ρυθμό απ' το πρώτο κι οι λεπτομέρειες που απαιτούνται απουσιάζουν. Τέλος, η ταινία προτείνεται στους λάτρεις των θρηκευτικών ταινιών μυστηρίου (δεν υπάρχουν και αμέτρητα καλά στο είδος) και σε όσους αγαπάνε τις βραδύκαυστες απολαύσεις. Οι υπόλοιποι συνεχίστε αυτό που κάνατε γιατί πιθανότατα θα το μισήσετε.

It's movie time (34): Rosemary's baby (1968)

 

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Είδος: Horror/Thriller/Drama

Βαθμολογία Imdb: 8,0

Μικρή περίληψη: Ένα ζευγάρι που μετακομίζει σ' ένα όμορφο διαμέρισμα και προσπαθεί να κάνει παιδί, σταδιακά περικυκλώνεται από παράξενους γείτονες που αμβισβητούν το Θεό, ξεπερνάνε τα όρια της διακριτικότητας και μέσα στην αστική τους ευγένεια, γίνονται όλο και περισσότερο πιεστικοί...

Γιατί να τη δεις: Γιατί κανένας δε μπορεί να σκηνοθετήσει καλύτερα απ' τον Πολάνσκι μια ταινία για το Διάβολο ή τον Εωσφόρο ή το Σατανά ή τέλος πάντων, ονόμασε τον όπως θέλεις. Είναι επίσης δεδομένο πως για τους λάτρεις των ταινιών με τις ανατριχιαστικές θρησκευτικές δοξασίες, η δεκαετία των 70s (ναι ξέρω, το Rosemary's baby είναι γυρισμένο στα τέλη του 60 αλλά η αισθητική της ανήκει στα 70s) ήταν σαφώς η καλύτερη ως αποτέλεσμα της ενασχόλησης με τον πνευματισμό μέσα στα πλούσια καφέ σαλόνια της Νέας Υόρκης ή ακόμα κι εξαιτίας των αλλόκοτων γεγονότων με τον ψυχοπαθή Manson λίγο καιρό μετά την προβολή της ταινίας. Στα τέλη της δεκατίας του 60 λοιπόν, όταν ο Ira Levin έγραφε στο δωμάτιο του το βιβλίο του για μια νεαρή κοκκινομάλλα και την απειλή της από Σατανιστές διψασμένους για αλλόκοτες κατακτήσεις κι αμφίβολα κέρδη, είμαι σίγουρος ότι δε μπορούσε να φανταστεί σε καμιά περίπτωση το χαμό που θα επακολουθούσε όταν το στιβαρό σενάριο του βιβλίου του θα γινόταν ταινία. Το Μωρό της Ρόζμαρι σε εισάγει απαλά γνωρίζοντας σου τους χαρακτήρες και με τον αδύναμο χαρακτήρα της ηρωίδας, μιας αθώας κι αδύνατης κοπελίτσας που μοιάζει πιο εύθραυστη κι από γυαλί, καταφέρνει να σε κάνει να νοιαστείς ενώ η απειλητική ατμόσφαιρα χτίζεται ανελέητα λεπτό με το λεπτό χωρίς να βγει ούτε ένα μαχαίρι και χωρίς να υπάρχει ούτε καν μία ξεκάθαρη απειλή. Επίσης, θα δείτε το πλέον τρομακτικό όνειρο που έχετε δει σε ταινία, καταπληκτικούς δεύτερους ρόλους όπως εκείνος της σκερτσόζας κι αντιπαθέστατης (στην ταινία) Ruth Gordon και θ΄ακούσετε ένα ίσως όχι ωραίο μα οπωσδήποτε ανατριχιαστικό soundtrack βγαλμένο κατευθείαν απ' τα βάθη της κόλασης...