It's movie time: The Straight Story (1999)

Σκηνοθεσία: David Lynch

Είδος: Drama

Βαθμολογία Imdb: 8,0

Μικρή περίληψη: Ένας ηλικωμένος άντρας, ταξιδεύει με χορτοκοπτικό μια τεράστια απόσταση για να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του έπειτα από πάρα πολλά χρόνια...

Γιατί να τη δεις: Γιατί το The Straight Story είναι η μόνη ταινία του David Lynch που δε θυμίζει σε τίποτα David Lynch (fans του σκηνοθέτη συγχωρέστε με). Εδώ πέρα δεν υπάρχουν ποζεριές τύπου "Μπλε Βελούδο", ούτε δηθενιές τύπου "Lost Highway", ούτε επιτηδευμένα κενά, ούτε μπερδέματα που πρέπει να σκέφτεσαι πέντε μέρες για να τα καταλάβεις όπως το "Mulholand Drive", ούτε τίποτα ενοχλητικό απ' αυτά που εφευρίσκει ο κύριος David για να μας χαλάει τα βράδια της Παρασκευής. Πρόκειται για μια ιστορία ξεκάθαρη, ήρεμη, συγκινητική, με όμορφες ιδέες για τις ανθρώπινες σχέσεις και για την αξία του να κατανοείς τα λάθη σου και μ΄ ένα καταπληκτικό soundtrack του Badalamenti που πρέπει να είσαι κουφός για να μη σου αρέσει. To Straight Story είναι ένα αργό ποιητικό road movie που ακολουθεί τον ηλικιωμένο Άλβιν Straight καθώς διασχίζει την Αμερική σε χορτοκοπτική μηχανή για να συμφιλιωθεί με το χαμένο αδερφό του. Το αχανές μελαγχολικό τοπίο θυμίζει πίνακα του Έντουαρντ Χόπερ κι ακόμα περισσότερο οι νυχτερινές σκηνές με τα φώτα να χάνονται στον ορίζοντα φανερώνοντας τόσο εξαίσια τη μοναξιά του ταξιδιώτη.

Μειονεκτήματα:  Θα είμαι ειλικρινής. Για σένα που έχεις μάθει αλλιώς (και το κατανοώ), η ταινία είναι αργή. Ki όταν λέμε αργή εννοούμε βραδύκαυστη κάτι που βέβαια είναι αναγκαίο για το ύφος και το θέμα της ταινίας αφού ο πρωταγωνιστής είναι ένας δυσκίνητος γεράκος που ζει την Οδύσσεια του μέχρι να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του (παρεμπιπτόντως, ο καταπληκτικός Richard Farnsworth που τον ενσαρκώνει, αυτοκτόνησε 4 χρόνια μετά την ταινία). Επίσης, είναι μάλλον αλήθεια πως μέχρι να πάρεις μπρος και να μπεις στο κλίμα -κάτι που θέλει γύρω στα είκοσι λεπτά- η ταινία μπορεί να σε ξενίσει. Αν θες όμως τη συμβουλή μου, μην το κάνεις. Δώστης το χρόνο της και μπορείς να είσαι βέβαιος ότι θα δεις την καλύτερη ταινία αυτογνωσίας στην ιστορία του κινηματογράφου. 

Οι χειρότερες δικαιολογίες που ακούς...

 "Εξαιρούνται οι παρόντες".

    Αφού εξήγησες πόσο μαλάκες είναι όσοι στέκονται στα δυο τους πόδια, στη συνέχεια ανέφερες τη φράση "εξαιρούνται οι παρόντες". Αυτό που λες δηλαδή, είναι ότι απ' όλη τη ζωντανή και πεθαμένη ανθρωπότητα, οι μόνοι που εξαιρούνται απ' την κακεντρέχεια σου είναι άλλοι τρεις που βρίσκονται σ' ένα σαλόνι στο Χολαργό, ένα Σάββατο του Γενάρη του 2021. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να ισχύει και να μην το λες απλώς για να μη γίνεις αντιπαθής;

"Σας παρακαλώ, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος".

    Η κάμερα σε κατέγραψε:

1) Να κλέβεις τα χρυσαφικά 

2) Να κατουράς στο νιπτήρα 

3) Να μυρίζεις τις κάλτσες της οικοδέσποινας και

 4) Να φοράς τα τακούνια της. Πιστεύεις ότι αυτή είναι η καλύτερη εξήγηση που είχες να δώσεις;

"Sorry ρε συ, δεν ήξερα πως έχεις πρόβλημα"...

     Τα έφτιαξες με την πρώην μου, κάνατε παιδιά, αγοράσατε σπίτι και δεν ήξερες ότι μπορεί να έχω πρόβλημα; 

"Δεν είναι αυτό που νομίζεις"!

    Δε φοράς ρούχα, δε φοράει ούτε αυτός κι είστε ξαπλωμένοι σε στάση 69. Επίσης: στο δωμάτιο υπάρχει λιπαντικό, ένας μωβ δονητής, ένα μαστίγιο, κολπικές μπίλιες, μια πρωκτική σφήνα, ένα ζευγάρι χειροπέδες, μαύρες καλτσοδέτες, δερμάτινα εσώρουχα και πεταμένα προφυλακτικά. Ας είμαστε ειλικρινείς...

"Με παρεξήγησες. Δεν το εννοούσα έτσι".

  

    Βασικά το εννοούσες έτσι αλλά δεν περίμενες να "τσιμπήσω" και να σχολιάσω το πικρόχολο σχόλιο σου κι όταν σε ξεμπρόστιασα αισθάνθηκες ντροπή κι αμηχανία. 

"Συγνώμη για όλα! Τελευταία είμαι πολύ πιεσμένος".

    Αφού σε χώρισε, μπήκες στο διαμέρισμα και διέλυσες το σαλόνι, πέταξες τα πράγματα της απ' το μπαλκόνι κι αφού έσπασες τη γυάλα με το χρυσόψαρο, πέταξες το ψάρι στη λεκάνη. ΕΠΙΣΗΣ: έδειρες τον πατέρα της, γρατζούνισες τ' αμάξι της, έστειλες γυμνές της φωτογραφίες στο internet και τη διαπόμπευσες στις παρέες λέγοντας πως είναι πουτάνα. Δεν είμαι λοιπόν σίγουρος πως η συγγνώμη σου είναι αρκετή για ν' αλλάξει την πορεία της σχέσης σας.

It's movie time: I am Sam (2001)

Σκηνοθεσία: Jessie Nelson

Imdb Rating: 7,6

Είδος: Drama

Μικρή περίληψη: Ένας άντρας με νοητική υστέρηση, παλεύει ν' αποκτήσει την κηδεμονία της κόρης του με μόνη του βοήθεια μια αρχικά αρνητική κι αδιάφορη δικηγόρο...

Γιατί να τη δεις: Υπάρχουν ταινίες σαν το Cinema Paradiso ή το The Life of David Gale που σε συγκινούν με την τελευταία σκηνή. Είναι φτιαγμένες γι' αυτό. Υπάρχουν ταινίες που σε συγκινούν με μια έξυπνη ιδέα τη στιγμή της μεγάλης μάχης, όπως το Lord of the Rings όπου ο πρώτος που ορμάει στα Ορκς είναι το κοντό κι αδύναμο Χόμπιτ που κάνει την καρδιά σου να ραγίζει και να θέλεις να μπουκάρεις στην οθόνη για να πετσοκόψεις τα κτήνη μαζί του. Υπάρχουν όμως και (ελάχιστες) ταινίες που σε κρατάνε σε συναισθηματική διέγερση σ' όλη τους τη διάρκεια. Μια από αυτές, είναι το I am Sam αλλά αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος για να τη δεις. Η ταινία θέτει το ερώτημα για το αν η αγάπη μπορεί ν' αντισταθμίσει τη νοητική αναπηρία και την ίδια στιγμή, αναδεικνύει την προκατάληψη απέναντι στα άτομα με νοητικές αναπηρίες ειδικότερα όταν αναλαμβάνουν "υπεύθυνους ρόλους". Αν υπάρχει όμως ένα στοιχείο που κάνει την ταινία πραγματικά καλή, είναι ότι ο Σαμ δεν παρουσιάζεται σαν ήρωας ή σα θύμα, αλλά σαν ένας άνθρωπος με δυσκολίες και ΔΕΝ εξιδανικεύεται με κλισεδιάρικους τρόπους που θα έκαναν τη γλείτσα να τρέχει στο κουρασμένο σου κορμί. Για το τέλος, είναι υπέροχο πραγματικά ότι οι χαρακτήρες μεταμορφώνονται σταδιακά και αλλάζουν (τ' ακούς Παπακαλιάτη?) καθώς κι η μουσική με τις τραγουδάρες των Beattles να λειτουργούν ίσως και λίγο συμβολικά υπογραμμίζοντας ενδεχομένως τη σοφία της αγάπης. Ή απλά το γράφω γιατί είμαι φαντασιόπληκτος και τρελός.

Μειονεκτήματα: Η φωτογραφία είναι λίγο μίζερη και θυμίζει B-movie αλλά ωστόσο ταιριαστή με τη δικαστική ιστορία και το σκηνικό που διαδραματίζεται. Κατά τ' άλλα ουδέν.

It's movie time: The Hidden Face (2011)

 

Σκηνοθεσία: Andres Baiz

Είδος: Mystery/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 7,4

Μικρή περίληψη: Ένας μουσικός με μεγάλη μύτη, πενθεί για την κοπέλα του που εξαφανίστηκε ξαφνικά ενώ την ίδια στιγμή, ανεξήγητα γεγονότα συμβαίνουν στο σπίτι που κατοικεί...

Γιατί να τη δεις: Γιατί είσαι οπαδός των ταινιών μυστηρίου και το The Hidden Face ή La cara oculta αποτελεί τον ορισμό του είδους. Το σενάριο δεν είναι τρομερό με την έννοια της πολυπλοκότητας αλλά με την έννοια της σύλληψης και της προσεγμένης δομής.  Το φιλμ του Baiz δεν αρκείται σε φτηνά τρομάγματα και παίζει με τις πιο σκοτεινές πτυχές και φόβους του εγκεφάλου σου. Η ατμόσφαιρα είναι ασφυκτική ενώ η μουσική λειτουργεί σα χτύπος καρδιάς, όσο πιο βαθιά μπαίνεις στην ιστορία τόσο δυνατότερα αντηχεί. Το σπίτι με το ηχομονωμένο δωμάτιο λείτουργεί σα σύμβολο της καταπίεσης και της αδυναμίας να εμπιστευτείς πραγματικά τον άλλον. Το μεγαλειώδες στοιχείο της ταινίας για μένα (πέρα απ' την ιδέα και το σασπένς), είναι ότι δε σου επιτρέπει να πάρεις το μέρος κανενός όπως γίνεται συχνά και στην πραγματική ζωή. Γιατί η "αλήθεια" βρίσκεται πάντα κάπου στη μέση. 

9 αμήχανες στιγμές στη διάρκεια της ζωής σου...

Αμήχανη στιγμή νούμερο 1

Βρίσκεσαι στην ουρά και περιμένεις στη σειρά για τη μοναδική τουαλέτα της παραλίας. Από μέσα, βγαίνει μια όμορφη κοπέλα βιαστική (που πηγαίνει να πλύνει τα χέρια της) και μπαίνεις εσύ. Τότε, μια απαράδεκτη οσμή βακτηρίων εισβάλλει στα ρουθούνια σου κάνοντας σε να θέλεις να τρέξεις αλλά ΟΧΙ, κάτι τέτοιο θα ήταν προσβλητικό και ντροπιαστικό (για εκείνη). Αποφασίζεις να μείνεις και να ρουφήξεις ιπποτικά το δηλητήριο μέχρι τέλους...

Βαθμός αμηχανίας: 3/10 για σένα, 9/10 για την κοπέλα (αν τελικά αποφασίσεις να ξεπορτίσεις).

Πως την ξεπερνάς: Κρατώντας την αναπνοή σου κι επιταχύνοντας τη διαδικασία της ούρησης.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 2

Ακούς ένα ηλίθιο αστείο και γελάς από ευγένεια. Το γέλιο όμως βγαίνει ψεύτικο πράγμα που σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα.

Βαθμός αμηχανίας: 3,5/10

Πως την ξεπερνάς: Με την απλούστατη επαγωγή "μισή ντροπή δική μου, μισή δική του".

Αμήχανη στιγμή νούμερο 3

 Πετάς ένα ηλίθιο αστείο που δε βρίσκει απόκριση από κανέναν.

Βαθμός αμηχανίας: 5/10 αν λέγεται σ΄ έναν, 6/10 αν στη σκηνή παρευρίσκονται κι άλλοι.

Πως την ξεπερνάς: Αμέσως μετά την αποτυχία συνέχισε να μιλάς.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 4

Ενώ μιλάς, φτύνεις καταλάθος στο μάτι του συνομιλητή σου. Το φτυσίδι παραμένει στο σημείο μέχρι και τη στιγμή του αποχωρισμού σας (κι εκείνος το ξέρει αλλά αρνείται να το σκουπίσει από ευγένεια).

Βαθμός αμηχανίας: 6/10 και για τους δυο σας.

Πως την ξεπερνάς: Με μια έντονη δόση αυτοσαρκασμού.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 5

Μιλάς σε κάποιον μα πριν να ολοκληρώσεις, σού γυρίζει την πλάτη και μιλάει αλλού. Ψάχνεις τότε να πιαστείς απ' το βλέμμα κάποιου άλλου κι αφού κανένας δε μοιάζει πρόθυμος να σε λυτρώσει, προσπαθείς να δείξεις ενδιαφέρον γι' αυτό που συζητιέται τώρα και σα να μη συμβαίνει τίποτα απολύτως. 

Βαθμός αμηχανίας: 6,5/10

Πως την ξεπερνάς: Απομακρύνεσαι για λίγο με το τηλέφωνο στο χέρι. Όταν επιστρέψεις, η αμήχανη στιγμή θ' αποτελεί παρελθόν.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 6

Πηγαίνεις στο σπίτι της για σεξ αλλά σου πέφτει.

Βαθμός αμηχανίας: 7/10

Πως την ξεπερνάς: Με δάχτυλο και ψυχανάλυση.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 7

Καθώς μιλάς, συνειδητοποιείς πως αναιρείς παλιά σου λόγια και φανερώνεται ένα ψέμμα που έχεις πει.

Βαθμός αμηχανίας: 8/10

Πως την ξεπερνάς: Αν είσαι Κορεάτης μ' αυτοκτονία. Διαφορετικά, μ ένα καινούργιο ψέμμα  που αργότερα θα πρέπει να καλύψεις μ' ένα επίσης καινούργιο ψέμμα και ούτω καθεξής.

Αμήχανη στιγμή νουμερα 8

Χωρίς να το ξέρεις, μπαίνεις σε διαμέρισμα με παρκέ όπου η οικοδέσποινα απαιτεί να βγάλεις τα παππούτσια ενώ η κάλτσα σου είναι τρύπια.

Βαθμός αμηχανίας: 8,5/10

Πως την ξεπερνάς: Καθισμένος οκλαδόν και με τα πέλματα κάτω απ' τις γάμπες.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 9

Είσαι δεκατριών, κοιμάσαι βαθιά και βλέπεις σ΄ εφιάλτη μια πεθαμένη θεία σου να ψελλίζει μια ακατάληπτη φράση. Ξυπνάς έντρομος και πηγαίνεις στο δωμάτιο των γονιών σου όπου αντικρύζεις αυτό:                                                                                

Βαθμός αμηχανίας: 9/10

Πως την ξεπερνάς: Ξεστομίζοντας τη λέξη Rosebud λίγο πριν κλείσεις τα μάτια σου.

It's movie time: Sex and Lucia (2001)

Σκηνοθεσία: Julio Medem

Βαθμολογία Imdb: 7,0

Είδος: Μυστηρίου/Δράμα

Μικρή περίληψη: Μετά την εξαφάνιση του φίλου της, μια νεαρή γυναίκα ταξιδεύει σε κάποιο απομονωμένο νησί της Μεσογείου ψάχνοντας καταφύγιο και απαντήσεις...

Γιατί να τη δεις: Εδώ και χρόνια, έχω βίτσιο με τρία συγκεκριμένα πράγματα: με τον αέρα, με τη θάλασσα και το φως. Για να 'μαι ειλικρινής λοιπόν, ο βασικότερος λόγος που προτείνεται η ταινία είναι αυτός: θα ξεχαστείς και θα "ταξιδέψεις" σα να κάνεις 2 μήνες διακοπές στο πιο όμορφο ερημικό νησί της φαντασίας σου. Και παρά τα σκηνοθετικά ελαττώματα που διακρίνω στο Medem, δε μπορώ να μην παραδεχτώ ότι ο τύπος αυτός έχει το χάρισμα να κινηματογραφεί τα προαναφερθέντα καλύτερα απ' τον καθένα. Γιατί προφανώς έχει κι αυτός την ίδια εμμονή αλλιώς δεν εξηγείται η επανάληψη αυτών των μοτίβων στις πρώτες του ταινίες ούτε και το πόσο καλά καταφέρνει να τις αποτυπώσει στο πανί. Στο Sex and Lucia ή Lucia y el sexo, η φωτογραφία του Kiko De la Rica μετατρέπει αυτό το φως που είναι τόσο εξοργιστικά υπέροχο, σε σύμβολο της αποκάλυψης του μυστηρίου ή τουλάχιστον αυτό πιστεύω εγώ. Η ταινία γυρίστηκε στη Μαδρίτη ελάχιστα και κυρίως στη Φορμεντέρα που είναι για τους Ισπανούς ότι είναι οι Κυκλάδες για εμάς. Η αφήγηση είναι ρευστή και μοιάζει με παζλ όπου η πραγματικότητα με τη φαντασία συνδέονται. Δεν κουράζει αλλά αντίθετα, ο ρυθμός που είναι υπνωτιστικός καθώς και το μυστήριο που ξετυλίγεται αργά, σε κρατάει μέχρι το τέλος. Για το τέλος, η μουσική του Alberto Iglesias είναι απ' τις πιο μνημειώδεις που θυμάμαι στον κινηματογράφο και η σκηνή με το φεγγάρι μια από τις ομορφότερες που είδα ποτέ μου. Το τελευταίο, χωρίς καμιά απολύτως υπερβολή.

It's movie time: In Bruges (2008)

Σκηνοθεσία: Martin McDonagh

Imdb Rating: 7,9

Είδος: Crime/Drama

Μικρή περίληψη: Ένα δίδυμο εκτελεστών καταφθάνει στη Μπριζ για να εκτελέσει μια απόρρητη αποστολή. Όλα πηγαίνουν βαρετά μέχρι και τη στιγμή που αποκαλύπτεται ο αληθινός σκοπός...

Γιατί να τη δεις: Γιατί η Αποστολή στη Μπριζ θα σε βυθίσει στον κόσμο της χωρίς να σε κουράσει με αμέτρητες πληροφορίες και βαρετές σκηνές ατέλειωτης δράσης. Τα πάντα γίνονται με έμφαση στη λεπτομέρεια του παρόντος και αυτό σε καθηλώνει. Γιατί θα σε βάλει ν' αγωνιάς για τους ήρωες της, θα σε γεμίσει με μερακλίδικες εικόνες της "shithole" Μπριζ και θα σε κάνει να γελάσεις με μπαφοσυζητήσεις μαφιόζων για έναν ενδεχόμενο Γ' Παγκόσμιο πόλεμο. Ο Μακντόνα στήνει ένα κόσμο όπου το γκροτέσκ συνυπάρχει με το λυρικό, η ωμότητα με την τρυφερότητα και η βία με την ενοχή. Στο φόντο, η ατμοσφαιρική βελγική πόλη μετατρέπεται από τουριστική καρτ ποστάλ σε τόπο εξιλέωσης. Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και στο τραγικό και κάτω απ' το αιχμηρό της χιούμορ που λειτουργεί ανακουφιστικά, κρύβεται μια μελέτη για την ενοχή και την ανθρώπινη ψυχή. Οι διάλογοι βρίθουν από καλό βρετανικό χιούμορ και το ενδιαφέρον κρατιέται μέχρι την τελευταία σκηνή (κυριολεκτικά). Ο Pharrell είναι στην καλύτερη φάση του κι ο Brendan Gleeson εξαιρετικός.  Για το τέλος, το soundtrack του Carter Burwell είναι τόσο μελαγχολικό που ακούγοντας το νομίζεις πως παίζεις σε παραμύθι κι έχεις μετατραπεί άθελα σου σε κύκνο.