It's movie time (33): The way back (2010)

Σκηνοθεσία: Peter Weir

Είδος: Adventure

Βαθμολογία Imdb: 7,3

Μικρή περίληψη: Στα χρόνια του Σταλινικού καθεστώτος, κρατούμενοι απ' τα Γκουλάγκ της Σιβηρίας προσπαθούν να διαφύγουν και να φτάσουν με τα πόδια στην Ινδία και στον ελεύθερο κόσμο.

Γιατί να τη δεις: Απ' τα μέσα του 1920 έως εκείνα του 1950, υπολογίζεται πως περίπου 18 εκατομμύρια άνθρωποι πέρασαν απ' τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας Γκουλάγκ και περίπου 4 εκατομμύρια δε γύρισαν ποτέ. Πολιτικοί αντιφρονούντες κι εθνικότητες που θεωρούνταν "μιάσματα", αναγκάστηκαν να ζήσουν το μαρτύριο της παγωμένης Σιβηρίας και της ατέλειωτης εργασίας για τους σκοπούς της εκβιομηχάνισης της Σοβιετικής Ένωσης του Στάλιν. Αυτό λοιπόν, είναι και το θέμα της ταινίας του Peter Weir "The Way Back", και πιο συγκεκριμένα, ο τρόπος που κάποιοι κρατούμενοι προσπαθούν να διαφύγουν και να σωθούν στην πρώτη μη-κομμουνιστική χώρα στα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης. Κι αυτό φυσικά ήταν και το τραγικό της υπόθεσης, μιας κι η αχανής Σοιβιετική Ένωση περιτρυγιριζόταν από δεκάδες "σοσιαλιστικούς παραδείσους" κι ο κοντινότερος ελεύθερος προορισμός ονομαζόταν Ινδία... Κατά τ' άλλα, η ταινία βρίθει από όμορφες εικόνες, εναλλαγές τοπίων, ατμόσφαιρα, ιστορικές αναφορές και φυσικά το σασπένς που χτίζεται μέσα απ' τις ατελείωτες δυσκολίες των ηρώων να ξεφύγουν απ' τη φρικτή τους μοίρα. Δε θα 'κανε κανένας άλλωστε την απόπειρα να φτάσει απ' τη Σιβηρία στην Ινδία με τα πόδια αν δεν υπέφερε πραγματικά.

Όταν σε παίρνει η κατηφόρα

           Προσπαθείς και προσπαθείς και προσπαθείς. Και ξαφνικά, έρχεται μια στιγμή που τα πάντα διαλύονται...

                                                               

                                                            Η διατροφή

                        

Η έκλυση: Καθημερινή διατροφή, το πιο χαρακτηριστικό πρόβλημα εγκράτειας στο δυτικό κόσμο. Για τους υπόλοιπους βέβαια δεν υπάρχει πρόβλημα γιατί δεν έχουν αρκετό φαγητό. Anyway, για τρεις ολόκληρους μήνες δεν έχεις διανοηθεί όχι απλά να φας μα ούτε καν να μυρίσεις γλυκό ώσπου μια μέρα, η μάνα της κοπέλας σου, σού προσφέρει ένα αθώο κεκάκι μ' αγνά υλικά. Αρχικά αρνείσαι μα έπειτα από αλλεπάλληλες οχλήσεις, τελικά ενδίδεις. Η πρώτη δαγκωνιά μοιάζει μαγεία και είναι η στιγμή που η ατσάλινη πειθαρχία σου έχει πια διαρραγεί.

Οι στιγμές της κατηφόρας: Αφού τελειώσεις το πρώτο ζητάς και δεύτερο, όταν νυχτώσει το τρίτο και την επόμενη ημέρα, αφού αγοράζεις δυο τάρτες φράουλα, επιλέγεις για μεσημεριανό καρμπονάρα και για βραδυνό τηγανητές πατάτες μ' αυγά, κέτσαπ και φέτα. Όμως, η κατηφόρα δε σταματά εδώ. Τα ξημερώματα σηκώνεσαι κι αλείφεις ψωμί με μερέντα και το πιο παχυντικό βούτυρο που βρίσκεις στο ψυγείο. 

H μοιραία κατάληξη: Οι επόμενες ημέρες σε βρίσκουν μελαγχολικό κι εμφανώς παχύτερο να κοιτάζεις στο δρόμο τα παιδιά που παίζουν ανέμελα.

Το sex

Η έκλυση: Τετάρτη βράδυ και την Πέμπτη έρχεται η δικιά σου στη χώρα μετά από τέσσερις μήνες στο Κάρντιφ κι αυτός, είναι ο βασικότερος λόγος που απέχεις απ' τον αυνανισμό εδώ και δέκα ημέρες. Γιατί τη στιγμή της "επαφής", θέλεις να κάνεις το Rocco Sifredi να μοιάζει μ΄ αθώα παιδούλα και τον Δον Ζουάν με λεκανατζού της οδού Φυλής μπροστά στον καλύτερο εραστή στην ιστορία του πλανήτη, δηλαδή εσένα. Για να πετύχεις βέβαια το στόχο, στην πραγματικότητα δεν απέχεις απλώς απ' τον αυνανισμό αλλά απέχεις κι απ' τα πορνό, απ' τα video clips της Britney, απ΄ τα social media, απ' τα μπαρ, απ' τη χαρά και γενικά απέχεις απ' τη ζωή. Το τελευταίο βράδυ ωστόσο κι ενώ οι όρχεις σου έχουν πρηστεί σα μπάλες μπάσκετ, αισθάνεσαι ασφαλής να μπεις σ' ένα "αθώο" ειδησεογραφικό μέσο. Τότε, όταν πετυχαίνεις ένα διαφημιστικό γυναικείο πόδι για καλσόν, ο εγκέφαλος σου σε ξεγελά. Αρχικά σού ζητάει απλώς να δεις, στη συνέχεια να χαϊδευτείς (χωρίς να ολοκληρώσεις) και στο τέλος να ολοκληρώσεις (αλλά μία φορά). 

Οι στιγμές της κατηφόρας: Τον παίζεις άλλες τέσσερις και κοιμάσαι στις 5 τα ξημερώματα. Το πρωί, συνεχίζεις το ταξίδι της μοναχικής απόλαυσης λίγο πριν ξεκινήσεις για τη δουλειά. 

Η μοιραία κατάληξη: Το βράδυ της ίδιας ημέρας, σας βρίσκει στο κρεβάτι σα δυο χαρούμενα αρκούδια να παίζετε παιχνίδια. Επιτραπέζια.

It's movie time (36): Hostel (2005)

Σκηνοθεσία: Eli Roth

Είδος: Horror/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 5.9

Μικρή περίληψη: Τρεις φίλοι που κάνουν διακοπές στην Ευρώπη, αποφασίζουν να κατευθυνθούν στη Σλοβακία με σκοπό το σεξ...

Γιατί να τη δεις: Έβλεπα προχθές το The Tourist (2010). Μια κουλάτη στυλιζαρισμένη αηδία που δεν ήξερε ποτέ τι ταινία ήθελε να γίνει και που δε σε 'νοιαζε ποτέ τι θα γίνει αφού όσα συνέβαιναν ήταν cool και δεν είχε καμία απολύτως λογική. Ε λοιπόν το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με το Hostel. Βέβαια ξέρω τι σκέφτεσαι. Το Hostel είναι απλώς ένα b-movie, ένα χυδαίο σπλατεράκι με μπόλικο αίμα που εστιάζει στα κατώτερα ένστικτα και που αποτέλεσε δυσφήμιση για μια ολόκληρη χώρα (η κυβέρνηση της οποίας μήνυσε τους παραγωγούς παρεμπιπτόντως). Μάλιστα, σ' αυτές τις παρατηρήσεις ίσως και να μην έχεις καν άδικο κι εν πολλοίς, ίσως και ν' αντικατοπτρίζουν ένα κομμάτι πραγματικότητας. Κάπου εδώ όμως, τα κακά νέα σταματάνε. Γιατί σε μια συνέχεια της πραγματικότητας, έχουμε να κάνουμε με μια ταινία σταθμό για το είδος του splatter horror, με μια ταινία που δεν υποκρίνεται πως είναι ταινία τέχνης (γιατί δεν είναι) και με μια ταινία που θα μπορούσε να διεκδικήσει βραβείο στο πόσο πολύ σε βυθίζει στο story της κι εντέλει στο πόσο σε διασκεδάζει. Κι αυτός ήταν ο σημαντικότερος στόχος του πρωτόβγαλτου τότε σκηνοθέτη Eli Roth ο οποίος σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ήθελε να φτιάξει ένα διασκεδαστικό φιλμ που θα σόκαρε με τις ακραίες σκηνές βίας το κοινό της Αμερικής όπως σόκαρε και τον ίδιο ο ασιατικός κινηματογράφος μ' εκφραστές τον Τakashi Mike και άλλους (καλό το Audition αλλά άθλιο το Ichi the Κiller για να είμαστε ειλικρινείς). Το Hostel όμως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα slow burn σενάριο που καταφέρνει να σ' εισάγει πετυχημένα και χωρίς καθωσπρεπισμούς στην ανδρική φύση που αναζητάει διαρκώς τη σεξουαλική περιπέτεια. Είναι το όμορφο και πρωτότυπο περιβάλλον στο οποίο εντάσσεται η ιστορία (κάπου στην κεντρική Ευρώπη παριστάνοντας κάποιο προάστιο της Μπρατισλάβας) και φυσικά, είναι η έξυπνη ιδέα του Roth που πρώτα την εκμυστηρεύτηκε στο βασιλιά της καλτίλας Quentin Tarantino ο οποίος τον στήριξε έμπρακτα. Γιατί το να σκοτώνεις με κίνητρο το σαδισμό, όσο και να μας ενοχλεί σαν ιδέα δεν παύει να είναι μια ιδέα έξυπνη η οποία εφάπτεται στην ανθρώπινη φύση μας. Γιατί η βία είναι κι αυτή εγεγραμμένη στο Dna μας... Να σημειώσουμε για το τέλος, πως αν εξαιρέσεις το βασικό πρωταγωνιστή Jay Hernandez (που νομίζω ότι δίνει ερμηνεία χειρότερη κι απ' της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο Υπολοχαγός Νατάσσσσα), το υπόλοιπο casting είναι εμπνευσμένο κι αρκετά τίμιο στις ερμηνείες του, με φάτσες αθώες εκεί που πρέπει και αντίστοιχα σκοτεινές εκεί που πρέπει ξανά. Εν ολίγοις, ακόμα κι αν το Hostel σού φανεί φτηνό, είναι σχεδόν αδύνατο να το κλείσεις κι ακόμα πιο αδύνατο να το βρεις βαρετό. Γιατί σ' επίπεδο διασκέδασης, είναι μια απ' τις μεγαλύτερες ένοχες κινηματογραφικές απολαύσεις των τελευταίων δεκαετιών.

It's movie time (35): Speak no evil (2022)

Σκηνοθεσία: Christian Tafrup

Είδος: Horror/Drama/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 6,6

Μικρή περίληψη: Στις καλοκαιρινές του διακοπές στην Τοσκάνη, ένα σεξουαλικά "αποστειρωμένο" ζευγάρι Δανών γνωρίζεται μ' ένα ζευγάρι Ολλανδών στην ίδια ηλικία. Όλα μοιάζουν να πηγαίνουν καλά μέχρι που λίγους μήνες αργότερα, μια πρόσκληση των δεύτερων καταφθάνει στο σπίτι του πρώτου ζευγαριού...

Γιατί να τη δεις: Γιατί το Speak no Evil κυλάει νερό και γιατί σ' εισάγει ομαλά, πράγμα ασυνήθιστο ειδικά για τον κινηματογράφο της τελευταίας δεκαπενταετίας. Αυτό που ωστόσο κάνει μακράν τη διαφορά, είναι ότι ο σκηνοθέτης της ταινίας Christian Tafrup, έχει προσέξει όλες εκείνες τις ψυχολογικές λεπτομέρειες που δίνουν στο σενάριο πειστικότητα και στους χαρακτήρες βάθος και παρ' ότι η αίσθηση είναι ενοχλητική, τ' ότι τα καταφέρνει να σε κάνει να νιώσεις άβολα (εξαιρετικά λεπτό συναίσθημα), φανερώνει πόσο καλά πήγαν όλα εκείνα τα μικρά πράγματα με τα οποία οι περισσότερο σκηνοθέτες αδυνατούν ν' ασχοληθούν (ή απλά δεν ξέρουν πως να τα κάνουν...) παραγνωρίζοντας τη σημασία τους για το τελικό αποτέλεσμα. Έχουμε λοιπόν μια ταινία με σωστές λεπτομέρειες, με σωστή ατμόσφαιρα, με καλές ερμηνείες, μ' εξαιρετική κλιμάκωση (για σεμινάριο) και με μία έξυπνη κεντρική ιδέα -η οποία αποκαλύπτεται στο τέλος και αφορά μάλλον τους περισσότερους από μας- γύρω απ' την οποία χτίζεται η ταινία. Υπάρχουν επίσης σκηνές που τρομάζεις με κάτι απλό (!) (π.χ η σκηνή με τη μουσική στ' αμάξι) και σκηνές που διεισδύουν στην ανθρώπινη σεξουαλική συμπεριφορά ανελέητα (δε θέλω να είμαι ο τύπος που γράφει τέτοια αλλά τσέκαρε απλώς τη σκηνή μετά το ντουζ...). Τελικό αποτέλεσμα; Εξαιρετικό. Τελικό συμπέρασμα; Όταν οι Σκανδιναβοί θέλουν, είναι αρκετά εφυείς για να το κάνουν πραγματικά καλά.

Γιατί οι σημερινές ταινίες ΔΕ βλέπονται...

    Ταινία δεκαετίας 2010 ή ακόμα χειρότερα, ταινία δεκαετίας του 2020: την έβαλες, την έκλεισες και κατέληξες να γκρινιάζεις σαν τη Γιουλάκη στο Ρετιρέ. Τι πάει όμως τόσο στραβά;

    

Υπερβολές κατευθείαν: Ζούμε σ' έναν κόσμο φθηνής και άφθονης ψυχαγωγίας. Κάπως έτσι, αν ξεκινήσεις μια ταινία και δε σου προκαλέσει αμέσως το ενδιαφέρον, δε θα το πολυζορίσεις και θα πας στην επόμενη. Κι αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που μια καινούργια ταινία είναι συχνά υπερβολική απ' τα πρώτα λεπτά: για να μη τη βαρεθείς κι επιλέξεις την επόμενη. Κάπως έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε οτι οι σημερινοί σκηνοθέτες είναι κατά ένα τρόπο θύματα της εποχής τους. Παρ' όλ' αυτά κι επειδή τα πάντα χρειάζονται timing, αυτοί που επιλέγουν βιασμούς, δολοφονίες και κατάθεση ψυχής στα πρώτα έξι λεπτά, έχουν αφ΄ενός την ευθύνη της τέχνης τους κι αφετέρου επιτυγχάνουν το αντίθετο. Το θέμα είναι να τραβάς την προσοχή γρήγορα αλλά ξεκινώντας απ' το Α και όχι απ' το Ω. Εκτός φυσικά αν είσαι ο Nolan και φτιάχνεις το Memento...

Διαρκής ανάγκη για "μήνυμα": Διδασκαλία. Διδαχή. Βαρύγδουπα μηνύματα. Συνέβαινε πάντοτε αλλά εδώ και κάποια χρόνια, αυτή η νοοτροπία γίνεται ακόμα πιο έντονη και μ' όλο και πιο επιθετικό τρόπο. Δεν αρκεί να με συγκινήσεις ή να με διασκεδάσεις ή να με κάνεις να ξεχάσω τα προβλήματα μου για μιάμιση ώρα, πρέπει να περάσεις και το βαθύ σου μήνυμα σε κάθε σχεδόν σκηνή. Γιατί είσαι φοβερός, γιατί είσαι ο Ingmar Bergman του κώλου δηλαδή ο Jordan Peele. Δε λέω φυσικά ότι δεν πρέπει να υπάρχει μήνυμα, λέω ότι δε χρειάζεται να γίνεται τόσο διάφανο και τόσο ενοχλητικά συχνό εις βάρος της ψυχαγωγίας. Διαφορετικά θα διάβαζα δοκίμιο, δε θα έβλεπα ταινία.

Κακή ηθοποιία: Απ' την κακή ηθοποιία των 40s και 50s, περάσαμε σταδιακά στην επίδραση Stanislavski (που μας έδωσε ηθοποιούς σαν το Marlon Brando) για να φτάσουμε σήμερα να βλέπουμε στις οθόνες μας ηθοποιούς όπως: Scarlet Johansson, Daniel Radcliff, Kristen Stewart, John Krasinski 

και Jennifer Lawrence. Ε δεν ξεχειλίζει κι από ταλέντο η οθόνη.

Ποζεριλίκια: Με τον όρο αυτό, υπονοούμε όσα κάνουν οι σκηνοθέτες και ΔΕΝ εξυπηρετούν τη ροή της ιστορίας αλλά την ικανοποίηση του "εγώ" τους. Και ναι, οι νέες γενιές σκηνοθετών είναι εγκλωβισμένες στην εικόνα (γιατί άραγε;) και στην επιτήδευση. Η κάμερα περιστρέφεται (χωρίς λόγο), τα χρώματα είναι ασπρόμαυρα (χωρίς λόγο) και κάθε ατάκα του πρωταγωνιστή είναι πανέξυπνη ή cool όπως στη χιπστερική ντροπή των ταινιών που λέγεται Juno. Άλλωστε είπαμε, το ζήτημα δεν είναι να κάνεις καλή ταινία αλλά να μην σε κλείσουν και πάνε στην επόμενη.

It's movie time (34): Rosemary's baby (1968)

 

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Είδος: Horror/Thriller/Drama

Βαθμολογία Imdb: 8,0

Μικρή περίληψη: Ένα ζευγάρι που μετακομίζει σ' ένα όμορφο διαμέρισμα και προσπαθεί να κάνει παιδί, σταδιακά περικυκλώνεται από παράξενους γείτονες που αμβισβητούν το Θεό, ξεπερνάνε τα όρια της διακριτικότητας και μέσα στην αστική τους ευγένεια, γίνονται όλο και περισσότερο πιεστικοί...

Γιατί να τη δεις: Γιατί κανένας δε μπορεί να σκηνοθετήσει καλύτερα απ' τον Πολάνσκι μια ταινία για το Διάβολο ή τον Εωσφόρο ή το Σατανά ή τέλος πάντων, ονόμασε τον όπως θέλεις. Είναι επίσης δεδομένο πως για τους λάτρεις των ταινιών με τις ανατριχιαστικές θρησκευτικές δοξασίες, η δεκαετία των 70s (ναι ξέρω, το Rosemary's baby είναι γυρισμένο στα τέλη του 60 αλλά η αισθητική της ανήκει στα 70s) ήταν σαφώς η καλύτερη ως αποτέλεσμα της ενασχόλησης με τον πνευματισμό μέσα στα πλούσια καφέ σαλόνια της Νέας Υόρκης ή ακόμα κι εξαιτίας των αλλόκοτων γεγονότων με τον ψυχοπαθή Manson λίγο καιρό μετά την προβολή της ταινίας. Στα τέλη της δεκατίας του 60 λοιπόν, όταν ο Ira Levin έγραφε στο δωμάτιο του το βιβλίο του για μια νεαρή κοκκινομάλλα και την απειλή της από Σατανιστές διψασμένους για αλλόκοτες κατακτήσεις κι αμφίβολα κέρδη, είμαι σίγουρος ότι δε μπορούσε να φανταστεί σε καμιά περίπτωση το χαμό που θα επακολουθούσε όταν το στιβαρό σενάριο του βιβλίου του θα γινόταν ταινία. Το Μωρό της Ρόζμαρι σε εισάγει απαλά γνωρίζοντας σου τους χαρακτήρες και με τον αδύναμο χαρακτήρα της ηρωίδας, μιας αθώας κι αδύνατης κοπελίτσας που μοιάζει πιο εύθραυστη κι από γυαλί, καταφέρνει να σε κάνει να νοιαστείς ενώ η απειλητική ατμόσφαιρα χτίζεται ανελέητα λεπτό με το λεπτό χωρίς να βγει ούτε ένα μαχαίρι και χωρίς να υπάρχει ούτε καν μία ξεκάθαρη απειλή. Επίσης, θα δείτε το πλέον τρομακτικό όνειρο που έχετε δει σε ταινία, καταπληκτικούς δεύτερους ρόλους όπως εκείνος της σκερτσόζας κι αντιπαθέστατης (στην ταινία) Ruth Gordon και θ΄ακούσετε ένα ίσως όχι ωραίο μα οπωσδήποτε ανατριχιαστικό soundtrack βγαλμένο κατευθείαν απ' τα βάθη της κόλασης...

Οι χειρότερες δικαιολογίες που σκαρφίζονται οι επιχειρήσεις...

 Ψησταριά

"Το παιδί έχει φύγει". 

Παρήγγειλες 9 η ώρα είναι 10:30, το στομάχι σου έχει τεντώσει σαν κάλτσα κι αυτή είναι η προγραμματισμένη απάντηση γι' αυτές τις ερωτήσεις:

-Καλησπέρα. Έχει περάσει μιάμιση ώρα απ' την παραγγελία μου.

-Καλησπέρα. Το παιδί έχει φύγει.

-Καλησπέρα ξανά. Παρήγγειλα χθες τ' απόγευμα κι η παραγγελία μου δεν έφτασε ποτέ.

-Σας είπα κύριε. Το παιδί έχει φύγει.

Εταιρεία courier

"Ο υπάλληλος διανομής ήρθε αλλά δε σας βρήκε εκεί".

Αφού σού έδωσαν το πιθανό ωράριο παράδοσης, έφτασε επιτέλους κι η πολυπόθητη στιγμή της παραλαβής. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: τη στιγμή που χτυπάει το κουδούνι, βρίσκεσαι στην τουαλέτα. Πετάγεσαι έξω σα σίφουνας μα μέχρι ν' ανοίξεις, ο υπάλληλος έχει απομακρυνθεί αφήνοντας σημείωμα για να παραλάβεις το δέμα από ένα κατάστημα μερικά χιλιόμετρα μακριά. Βγαίνεις στο μπαλκόνι να τον φωνάξεις μα εκείνος έχει ήδη χαθεί στο ηλιοβασίλεμα...

Επαρχιώτικη ταβέρνα

"Δεν πουλάμε τίποτα μπαγιάτικο κύριε, τα υλικά μας είναι ολόφρεσκα".

Όταν μιλάμε για ταβέρνα επαρχίας, οι πελάτες είναι συνήθως δύο ειδών: οι ντόπιοι στους οποίους σερβίρουμε το φρέσκο (για να μη βγάλουν περίστροφο την επόμενη ημέρα) κι οι τουρίστες στους οποίους σερβίρουμε το φρέσκο αν κι εφ' όσον περισσεύει για τους ντόπιους. Διαφορετικά, είναι βέβαιο πως οι δεύτεροι είναι καταδικασμένοι να φάνε απ' το δεύτερο ψυγείο (εκείνο το κρυφό ψυγείο με τ' απομεινάρια μιας εβδομάδας) κι ακόμα πιο βέβαιο πως η ήπια δηλητηρίαση που ακολουθεί, θα φέρει την εξής στιχομυθία:

-Γεια σας. Το μεσημέρι έφαγα ρολό στην ταβέρνα σας κι ήταν μπαγιάτικο.

-Τι λέτε κύριε; Δεν πουλάμε τίποτα μπαγιάτικο.

-Σας λέω πως έκανα εμετό 4 φορές και 8 φορές διάρροια.

-Θα σας πείραξε κάτι άλλο.

-Μα το στομάχι μου ήταν άδειο, δεν είχα φάει τίποτα για ώρες!

-Μπορεί να κρυώσατε τότε.

-Μα έχει 38 βαθμούς κελσίου!

-Σας παρακαλώ κύριε, τα υλικά μας είναι ολόφρεσκα. Δε μας παραπονέθηκε κανένας ποτέ (ίσως γιατί πέθαναν όλοι από δηλητηρίαση).