Imdb rating: 7,6
Είδος: War/Drama
Μικρή περίληψη: Κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου και συγκεκριμένα στη μάχη του Στάλινγκραντ, δυο κορυφαίοι ελεύθεροι σκοπευτές προσπαθούν να εξουδετερώσουν ο ένας τον άλλο...
Γιατί να τη δεις: Θα ξεκινήσω ανάποδα: το Enemy at the Gates δεν είναι μια ταινία με σπουδαίο βάθος μιας και χρησιμοποιεί συναισθηματικά κι αφηγηματικά κλισέ (που λειτουργούν για όσο τη βλέπεις αλλά δεν ξεγελιέσαι στο τέλος της μέρας...), και συχνά μπλέκει παράλληλες αφηγήσεις που τού σπάνε το ρυθμό σε κατ' εμέ αχρείαστες ιστορίες. Είναι πως να το πω, λιγότερο εστιασμένο και περισσότερο μαξιμαλιστικό απ' όσο θα έπρεπε για να θεωρηθεί η κορυφαία ταινία του είδους ή αριστούργημα, αυτό είναι ξεκάθαρο. Οκ και τότε γιατί το προτείνεις είναι το εύλογο ερώτημα. Γιατί σε επίπεδο ατμόσφαιρας αγαπητέ αναγνώστη, μιλάμε πιθανότατα για ένα απ' τα καλύτερα φιλμ της ιστορίας. Για το πανέξυπνο σενάριο (το εύρημα της προσωπικής αντιπαράθεσης δύο ατόμων μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της αντιπαράθεσης δύο στρατών σε κάνει να ταυτίζεσαι ακόμα περισσότερο) και για την εξαιρετική ερμηνεία του παγωμένου και απάνθρωπου εκτελεστή που υποδύεται ο Ed Harris και την αντίστοιχη του συναισθηματικού κι ανθρώπινου εκτελεστή που φέρνει ο Jude Law στο ρόλο του Βασίλι Ζαϊτσέφ. Γιατί υπάρχουν κι άλλες λεπτομέρειες όπως η μουσική κι η φωτογραφία που το κάνουν ακόμα καλύτερο. Συμπερασματικά, μιλάμε για μια εξαιρετικά διασκεδαστική ταινία (ξέρω ότι διαβάζεται "κάπως" όταν μιλάμε για θέμα με πόλεμο) που σε απορροφάει και σε κάνει δικό της. Κι αν τελικά δεν πιάνει τα βάθη του Πιανίστα ή του Paths of Glory του Stanley Kubrick μην την παρεξηγείς: ο σκοπός της είναι λίγο διαφορετικός απ' αυτούς και τον καταφέρνει περίφημα.
