Οι ομορφότερες πόλεις της Ελλάδας (NOT).

Λαμία

Ένα απ' τα μεγάλα πολεοδομικά θαύματα της μεταπολίτευσης, γνωστή κι ως "Βενετία της Φθιώτιδας". Η πλανεύτρα της Κεντρικής Ελλάδας και συνώνυμο της υψηλής αισθητικής με τα όμορφα γλυπτά και τα  κτίρια με τους κρεμάμενους ηλιακούς θερμοσίφωνες, ξεχωρίζει για το καλό φαγητό (μόνο κρέας), τα κομψά γραφικά καλντερίμια (μόνο άσφαλτος) και τα όμορφα δημόσια κτίρια. Ένα απ' τα μέρη που πρέπει να επισκεφθείς προτού χαιρετήσεις αυτό το μάταιο κόσμο.

Κιάτο

Το διαμάντι του Κορινθιακού με τα κρυστάλλινα νερά. Στη δεκαετία του 60, προτιμήθηκε μαζί με τη Νίκαια (της Γαλλίας) σαν τόπος γυρισμάτων σπουδαίων ταινιών του Άλφρεντ Χίτσκωκ. Οι δρόμοι της πόλης μαρτυρούν την επιρροή της αρχιτεκτονικής μπαρόκ με τα κτίρια να διακρίνονται για τα χρώματα, τον επιβλητικό εξωτερικό διάκοσμο και τα ολάνθιστα πάτια. Μια απ' τις εντυπωσιακότερες πόλεις της πασοκικής λαίλαπα...εεεε της Ελληνικής δημοκρατίας.

Τολό

Κτίρια εμπνευσμένα απ' τη Σοβιετική εποχή, ξενοδοχεία μ' αλουμίνιο που μοιάζουν με τη ΔΟΥ της γειτονιάς σου, παραλίες 18 τετραγωνικών (το υπόλοιπο είναι χτισμένο), το Τολό αποτελεί ένα ακόμα σπουδαίο επίτευγμα της χώρας. "Δεν υπολογίσαμε ποτέ το κόστος και το συμφέρον, θέλαμε να φτιάξουμε μια πόλη πρότυπο" αναφέρουν κάτοικοι της περιοχής.

Ηγουμενίτσα

Το αντίπαλο δέος της Κέρκυρας, η Ηγουμενίτσα (γνωστή και ως πόλη φάντασμα), διακρίνεται για το ιστορικό της κέντρο και το υπέροχο κλίμα. Τα μεσημέρια του Ιουλίου και με την υγρασία στο 97%, μπορείς να βολτάρεις ανενόχλητος σε κάποιο απ' τα καφενεία της περιοχής ή να φας ένα σουβλάκι στις γραφικές ψησταριές της πόλης με τις ελενίτ κατασκευές και τις παχιές μύγες του θέρους να κολλάνε στο κάθιδρο μέτωπο σου. 

Πύργος

Αφήσαμε για το τέλος την πόλη των πόλεων. Ο Πύργος, φημίζεται για τους επιδέξιους οδηγούς δικύκλων με τις κομμένες εξατμίσεις, οι θόρυβοι των οποίων μπορούν να ξεκολλήσουν το σφράγισμα απ' το χαλασμένο δόντι σου αν βρεθείς στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή (δηλαδή στο 87% του Πύργου). Επίσης, φημίζεται για το υπέροχο κλίμα που επηρεάζεται έντονα απ' τους τοπικούς βάλτους που εκτείνονται σε απόσταση 500 μέτρων απ' το κέντρο της πόλης. Η ζεστή φιλοξενία, οι τοπικές gelaterie καθώς κι ο τοπικός σταθμός ΚΤΕΛ είναι απ' τα must see του εμπορικού και πολιτισμικού κέντρου της Ηλείας.

It's movie time (45): Under the Shadow (2016)

Σκηνοθεσία: Babak Anvari

Βαθμολογία Imdb: 6.8

Είδος: Horror/Drama

Μικρή περίληψη: Καθώς ο πόλεμος με το Ιράκ μαίνεται, μια νεαρή Ιρανή με τη μικρή της κόρη, βιώνουν μία αόρατη κι απειλητική κατάσταση μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Γιατί να τη δεις: Για να είμαι ειλικρινής, παρ' ότι ενδιαφέρον κι ατμοσφαιρικό, το Under the Shadow είναι σα να μην ολοκληρώθηκε ποτέ κι αυτή είναι η γεύση που σου αφήνει στο τέλος ή τουλάχιστον αυτή είναι η γεύση που άφησε σ' εμένα. Ο βασικός λόγος για τον οποίο προτείνεται (πέρα απ' ότι έχει τον τρόπο να είναι ένα δυνατό horror movie), είναι πως λειτουργεί καλά μέσα στο πλαίσιο στ' οποίο εξιστορείται η ταινία κι εξηγούμαι: για όσους έχουμε συνηθίσει στα θρίλερ που γυρίζονται στα βαρετά αμερικάνικα προάστια με τα κουρεμένα γκαζόν ή σε κάποιο σημείο της αστικής Ευρώπης, το περιβάλλον μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται η ταινία έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: σε βγάζει απ΄την comfort zone σου και σε τοποθετεί σ' ένα άβολο μέρος του πλανήτη και σε μια απ' τις χειρότερες εποχές για τους ίδιους τους κατοίκους του (δηλαδή στο Ιράν και στην εποχή του πολέμου με το Ιράκ στη δεκαετία του 1980) όπου εκτός απ' τον πόλεμο, τ' ανθρώπινα δικαιώματα απουσιάζουν και κάθε προσπάθεια για εξέλιξη περνάει μέσα από τη σύγκρουση με την κυρίαρχη τάξη εξουσίας του Ιράν. Κάπως έτσι και μέσα σ' αυτό το εχθρικό περιβάλλον (που σε προδιαθέτει περισσότερο για μη λογικές καταστάσεις απ' ότι στην τεχνολογικά εξοπλισμένη κι ορθολογιστική Δύση), μια μεταφυσική οντότητα στοιχειώνει την ηρεμία της συμπαθούς πρωταγωνίστριας (και μόνο που τη βλέπεις να προσπαθεί να σταθεί σ' ένα περιβάλλον ούγκανων αρκεί να τη συμπαθήσεις) και της μικρής της κόρης. Και η συνέχεια είναι γεμάτη δυνατές σκηνές τρόμου (με μία να ξεχωρίζει και να σου προκαλεί ταχυκαρδία) κι ενδιαφέρουσες αναφορές στην καθημερινότητα των Ιρανών την εποχή που στην Ευρώπη βλέπαμε το Rocky, κάναμε στα γυμναστήρια bodybuilding και βλέπαμε τις σαραντάρες να κάνουν τα μαλλιά τους permanant και να φοράνε δερμάτινα jacket. Η συνέχεια στους δέκτες σας.

Κλισέ σκηνές ή κλισέ καταστάσεις στο σινεμά που είδες και ξαναείδες...

   Τις είδες, τις ξαναείδες, σού έκαναν το κεφάλι πουρέ για χρόνια και τώρα στις παρουσιάζουμε μία μία.

Ο καπνός απ' τους υπονόμους της Νέας Υόρκης

Στα 80s, είτε ήσουν ο Σκορτσέζε απ' τη Νέα Υόρκη είτε η Τούλα Μπότου απ΄ το Γαλάτσι, η ταινία σου έπρεπε να περιλαμβάνει και μια σκηνή με καπνό απ' τους υπονόμους της πόλης. Στην πραγματικότητα, αυτός ο καπνός που οι βλάχοι της χώρας αναρωτιόμασταν τι είναι, είναι ατμός που παρέχεται από ηλεκτρική εταιρεία στο Μανχάταν και τροφοδοτεί με ρεύμα ένα κομμάτι της περιοχής.

Το πήδημα του φράχτη στη Νέα Υόρκη

Το σκηνικό γνώριμο: ένας τύπος να τρέχει σε τούβλινα σοκάκια κι ύστερα να πηδάει φράχτες την ώρα που ένα τσοπανόσκυλο τού σκίζει με δάγκωμα το μπατζάκι.

Ο κακομοίρης μαθητής που ΔΕΝ απορρίπτεται 

Αφού τον σφαλιάρισαν σε κάθε γωνία του σχολείου μπροστά της! κι αφού έχει τραυλίσει 200 φορές προτού της ζητήσει ραντεβού, ο τύπος αυτός τα καταφέρνει τελικά να γοητεύσει την όμορφη cheerleader του Thomas Jefferson High School και να τα φτιάξει μαζί της. Στο Πολυκλαδικό δε θα συνέβαινε ποτέ πάντως.

"Θέλουμε τον καλύτερο"

Μια σκηνή που είδες με παραλλαγές σ' αρκετές ταινίες: ένας αστυνομικός πηγαίνει να βρει έναν μπεκρή πρώην αστυνομικό που αποσύρθηκε έπειτα από μια αποτυχία που τον έχει στοιχειώσει και τον παρακαλάει ν' αναλάβει μια καινούργια υπόθεση γιατί είναι ο "καλύτερος". Εκείνος αρνείται και συνεχίζει να μεθάει μέχρι που κάτι τον πείθει ν' ασχοληθεί...

Το τέλειο κορίτσι

Το κορίτσι του σχολείου με το τέλειο δέρμα, τα τέλεια μαλλιά, την τέλεια μύτη, τα τέλεια χείλη, το τέλειο κορμί και το τέλειο πρόσωπο, δεν το παίζει ντίβα κι απλησίαστη και δεν τα φτιάχνει επ' ουδενί μ' ένα κάγκουρα με cabrio απ' τα προάστια αλλά είναι και το τέλειο μυαλό κι ένα εξαιρετικά ευαίσθητο πλάσμα που λατρεύει το Μπαχ και κάνει αγαθοεργίες για τους φτωχούς. Αντρική φαντασίωση ξεκάθαρα. 

Το ντουλάπι καθρέφτης στο μπάνιο 

Πόσες φορές δεν είδες αυτή τη σκηνή μικροαστέ; Άνοιγμα ντουλαπιού στο μπάνιο και κοντινό στην τύπισσα. Κλείσιμο ντουλαπιού, κοντινό στην τύπισσα κι από πίσω...

Ο είρωνας που σφάζεται πρώτος 

Σε κάθε ταινία τρόμου με κολλεγιόπαιδια, ο άπιστος τύπος που είχε το θράσος να κοροϊδέψει την κοπέλα που τού εξέφρασε την ανησυχία της για την ύπαρξη κάποιου παράξενου τέρατος, ήταν αυτός που κατέληγε πρώτος μια άμορφη μάζα βουτηγμένη στο αίμα. Fair enough.

Χειροκρoτήματα στο χαζό

Η σκηνή είναι η εξής: ο "χαζός" μιλάει στον κόσμο που δυσπιστεί και γελάει, μέχρι που ξαφνικά ένας τύπος χειροκροτάει διστακτικά κι ύστερα χειροκροτούν κι οι υπόλοιποι. Δεν έχει συμβεί ποτέ πραγματικά. 

Επαγγέλματα που σε τσαντίζουν και πρέπει ν' απαγορευτούν ΣΗΜΕΡΑ!

Τηλεφωνητής προώθησης προϊόντων

2024 κι ακόμα υπάρχουν τύποι που σε καλούν χωρίς τη συναίνεση σου ώστε να σου πουν για το καινούργιο πρόγραμμα της Χ τηλεφωνικής εταιρείας ή για τη νέα πρόταση που θα έχεις ρεύμα με 7 ευρώ το μήνα καίγοντας το φούρνο και το σεσουάρ όλη μέρα. Λες και δεν υπάρχει διαδίκτυο για να ψάξω να βρω οτιδήποτε μ' ενδιαφέρει, λες και ζούμε στο μακρινό 92 στο Ρετιρέ κι η πληροφορία πηγαίνει από στόμα σε στόμα όταν απ' την Ειρήνη έφτανε στην κυρά Σοφία μετά στη Χαρούλα και στο τέλος στον Ιάσωνα Σέκερη που έριχνε μπινελίκια. Και δε φτάνουν οι ανούσιες προτάσεις που ενίοτε είναι και προϊόν εξαπάτησης, πρέπει να γίνονται κι αποκλειστικά μεσημεριανές ώρες έτσι για το σπάσιμο. Block ρε!

Πανελίστας

Ας το κάνουμε εικόνα: σηκώνεσαι στις έξι κι αφού βγαίνεις στον γεμάτο υγρασία δρόμο, μπαίνεις σ' ένα τηλεοπτικό στούντιο να βαφτείς και να κάνεις το εξής: να σχολιάσεις το τακούνι της Λάσπα, το χωρισμό βόμβα ενός τύπου απ' το Survivor και να θέσεις φιλοσοφικά ερωτήματα γύρω απ' το αξύριστο πηγούνι του Τσιμιτσέλη και υποτίθεται πως πρέπει να σέβομαι το επάγγελμα σου και να υποστηρίζω ότι καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή; Ε λοιπόν πανελίστα μάντεψε: κάποιες δουλειές είναι όντως ντροπή και όχι, δε θα σεβαστώ το επάγγελμα σου γιατί εφάπτεται στα κατώτερα ανθρώπινα ένστικτα: στο κουτσομπολιό, στη χαιρεκακία και στην κανιβαλιστική διάθεση εις βάρος των υπολοίπων. Τον πούλο.

Προπαγανδιστής θρησκείας  

Δεν ήξερα ακριβώς πως να το γράψω αλλά καταλαβαίνεις τι λέω. Τύποι που γυρίζουν στους δρόμους με βιβλία απ' τις Γραφές, με μπλε πουκάμισα και μ' ατάκες του τύπου "όλοι υποφέρουμε φίλε μου ή "έλα να σου μιλήσουμε για το Χριστό" πρέπει να σταματήσουν αυτό το χούι σήμερα. Είναι ενοχλητικό, είναι χαζό και δεν έχουν καμία γνώση γι' αυτό που μιλάνε περισσότερο από σένα. Οπότε παιδιά κόφτε το και σταματήστε να μας τα πρήζετε μ' αυτό το μειλίχιο ύφος Ιεροκήρυκα. Τι; Έχετε να εμφανιστείτε απ' το 2006; Το δέχομαι αλλά έπρεπε να το γράψω.

Συνδικαλιστής 

Ναι ξέρω, δεν είναι επαγγελματική ιδιότητα αλλά στην ουσία είναι: αμέτρητες άδειες σ' όποιο πόστο στο δημόσιο κι αν εργάζονται, χτυπημένες κάρτες, πληρωμένα ταξιδάκια απ' το κράτος και φυσικά τοξικότητα όλη την ώρα. Για τα πάντα και γιατί έτσι γουστάρουν. Αν τους πεις να δουλέψουν, θα σε κοιτάξουν με ύφος απορίας του τύπου "εγώ προστατεύω τα δικαιώματα του εργάτη κι εσύ μου λες να δουλέψω ρε καριόλη;" και σα να μην έφταναν όλ' αυτά, θέτουν πάντoτε θέμα δημοκρατίας για οποιαδήποτε ψήφιση νόμου δεν τους συμφέρει και δεν εξυπηρετεί το σινάφι τους. Καρατόμηση άμεσα.

Πορτιέρης 

Κάθε φορά που πήγαινα πιτσιρικάς να μπω σε club, ένας χοντρός με ξυρισμένο κεφάλι ή γένια και παλτό ως τα γόνατα σαν καμπαρντινάκιας στο Πεδίο του Άρεως, έπρεπε να σε τσεκάρει προσεκτικά για να σού κάνει τη χάρη να μπεις στο μαγαζί και ν' ακούσεις τα τελευταία σκυλάδικα της κακιάς ώρας. Το πιο θλιβερό, είναι πως αυτή η πρακτική συνεχίζεται (πιο σπάνια πάντως) ακόμα και σήμερα κι είναι δεδομένο πως τίθεται και θέμα δικαωμάτων μιας κι αφορά το λήμμα "διακρίσεις".

It's movie time (44): The monk (2011)

Σκηνοθεσία: Dominik Moll

Βαθμολογία Imdb: 5,9

Είδος: Drama/Thriller/Mystery

Μικρή περίληψη: Σε κάποιο μοναστήρι της Ισπανίας, ένας καλόγερος δέχεται την επίθεση του Κακού...

Γιατί να τη δεις: Καταρχήν για την ατμόσφαιρα, κατά δεύτερον για τη φωτογραφία και κατά τρίτον, γιατί δεν κάνει το λάθος στο οποίο υποπίπτουν τα τελευταία χρόνια οι Ευρωπαίοι ξανά και ξανά: δε μιμείται τον Αμερικάνικο τρόπο κινηματογράφησης τον οποίο αφενός γνωρίζουν λιγότερο απ' τους Αμερικάνους κι αφετέρου τους μετατρέπει σ' ευνουχισμένους μιμητές δίχως πρωτοτυπία και πετώντας στα σκουπιδια τα δικά τους ποιοτικά χαρακτηριστικά. Σε δεύτερη φάση, μιλάμε για ένα ευρωπαϊκού τύπου φιλμ το οποίο κρατάει τη σημαία της ηπείρου ψηλά. Όχι, το The Monk ή Le Moine δεν είναι ταινιάρα. Έχει όμως την πυγμή να σε πάει με συνταγές old school κινηματογράφου εκεί που θέλει (αργά και σταθερά και μ΄ έναν Vincent Cassel που είναι πραγματικά καλός). Υπό αυτή την έννοια, μην περιμένεις τα κλασσικά jump scares και το Διάβολο να βγάζει δόντια για να σε τρομάξει με την ασχήμια του γιατί δεν πρόκειται να συμβεί. Να περιμένεις ένα βραδύκαυστο δράμα/θρίλερ εποχής, με ξεκάθαρη τάση στο πρώτο αλλά και με έντονα τα στοιχεία του ψυχολογικού τρόμου μιας κι η απειλή κρέμεται πάνω απ' τα κεφάλια των ηρώων απ΄ την αρχή της ταινίας.  Αν υπάρχει ένα ζήτημα με το φιλμ του Moll, είναι ότι στην πραγματικότητα αποτυγχάνει να δείξει τη μεταμόρφωση του ήρωα και την "πτώση στην άβυσσο" πειστικά μια και το δεύτερο μισό κυλάει με γρηγορότερο ρυθμό απ' το πρώτο κι οι λεπτομέρειες που απαιτούνται απουσιάζουν. Τέλος, η ταινία προτείνεται στους λάτρεις των θρηκευτικών ταινιών μυστηρίου (δεν υπάρχουν και αμέτρητα καλά στο είδος) και σε όσους αγαπάνε τις βραδύκαυστες απολαύσεις. Οι υπόλοιποι συνεχίστε αυτό που κάνατε γιατί πιθανότατα θα το μισήσετε.

It's movie time (43): Se7en (1995)

Σκηνοθεσία: David Fincher

Βαθμολογία Imdb: 8,6

Είδος: Crime/Drama

Μικρή περίληψη: Δύο αστυνομικοί αναλαμβάνουν να πιάσουν το δολοφόνο μιας σειράς φόνων που στοιχειώνουν μια πόλη του Αμερικανικού νότου...

Γιατί να τη δεις: Ξέρω πως φυσικά δεν ανακάλυψα τη βαρύτητα με την πρόταση Seven αλλά μιας κι οι περισσότεροι την είδατε στα είκοσι κι είστε πλέον σαραντάρηδες με παιδιά και φαλάκρα, έχω την αίσθηση ότι θ' άξιζε μια προσπάθεια ακόμη... Γιατί το Seven δεν είναι μόνο η έξυπνη αλλά κλισέ ιδέα που θυμίζει μ' ένα τρόπο το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι (και στις δύο περιπτώσεις, ο δολοφόνος έκανε το έγκλημα με την πρόθεση να κάνει τον κόσμο καλύτερο). Το Seven είναι οι χαρακτήρες του, οι διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών, οι πικρές διαπιστώσεις γύρω απ' το επάγγελμα του αστυνομικού που συχνά ματαιοπονεί. Είναι οι σκηνές στις οποίες περιγράφεται ο φοβερός χαρακτήρας του ρεαλιστή μεν Γουίλλιαμ (Morgan Freeman) που κρατάει την ευαισθησία του και δε γίνεται ποτέ μηδενιστής και κυνικός. Είναι οι σκηνές που ο ίδιος κοιτάζει απ' το τζάμι του ταξί μία ακόμα δολοφονία στην πόλη με πεσσιμισμό και με το βλέμμα ότι αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ. Είναι ο υστερικός χαρακτήρας του Ντέηβιντ (Brad Pitt) που φέρνει το ενθουσιασμό της νεότητας και που σε κάποιες σκηνές θέλει οπωσδήποτε τα χαστούκια του για να στρώσει χαρακτήρα (ευτυχώς, φροντίζει γι' αυτό ο καταπληκτικός Kevin Spacey). Το Seven είναι ο κινηματογράφος του μερακλή. Γιατί δεν αναλώνεται τόσο στο ψάξιμο του δολοφόνου που έχουμε δει τόσες και τόσες φορές αλλά στη ζωή και τη ματιά των πρωταγωνιστών με πλήρη ανάπτυξη χαρακτήρων, καταπληκτικούς διαλόγους και σκηνές ευαισθησίας σ' έναν κόσμο γεμάτο κυνική σκληρότητα (βλ. σκηνή στη βιβλιοθήκη).  Συμπερασματικά, αυτό είναι το κορυφαίο φιλμ νουάρ της σύγχρονης ιστορίας και μιας απ' τις σπουδαιότερες κινηματογραφικές ταινίες όλων των εποχών, συνεπώς ξαναδέστο. Είναι δεδομένο ότι θα σκεφτείς πολύ περισσότερα πράγματα απ' ότι σε αντίστοιχες ταινίες του 2020 και του 2023.

Γιατί δε βρίσκεις τ' άλλο σου μισό...

    Πήγες γυμναστήριο, αγόρασες πουλόβερ με ρίγες, πήρες αμάξι. Όμως τις πταίει κι είσαι ακόμα μόνος;

Κάνεις ΜΟΝΙΜΑ Like

Ανεβάζει σκυλάδικο; Like. Τον κώλο της; Like. Τις πολιτικές της θέσεις όπου "οι πάντες τα τρώνε κι όλοι είναι τα ίδια σκατά;". Super like. Δηλώνει αρνήτρια εμβολίων; Like κι εκεί. Βγάζει φωτογραφία το ριζότο που έφτιαξε το μεσημέρι και που κανένας δεν ενδιαφέρεται να δει; Like ξανά μα να θυμάσαι: κανένας οπαδός της Milan δεν έπαιξε ποτέ στη Milan. Ούτε ένας.

Κλαίγεσαι

Είπαμε να δείξεις ευαισθησίες μα εσύ το γάμησες και κλαίγεσαι σαν τη Μάρθα Βούρτση με πυρετό και χρέη. Για την προηγούμενη σχέση σου πριν 11 χρόνα στην Τρίτη γυμνασίου, για τη φουσκωμένη ΔΕΗ, για την κίνηση κάθε πρωϊ, για έναν μαλάκα στη δουλειά σου που σου κάνει bullying, για τα πάντα! Και φυσικά γίνεσαι δυσάρεστος. Και φαίνεσαι loser. Κι αυτό είναι κακό.

Φοράς μπανάνα

Αυτό.

Δεν έχεις άποψη

Ο συλλογισμός σου είναι ο εξής: για να γίνει κοπέλα σου δεν πρέπει να την προσβάλεις (σωστά) και για να μην την προσβάλεις δεν πρέπει ν' αγγίξεις ευαίσθητα θέματα και γι' αυτό δεν πρέπει να εκφέρεις γνώμη κι αν εκφέρεις πρέπει να συμφωνείς (λάθος). Ότι πιο βαρετό σκαρφίστηκε άνθρωπος δηλαδή και μάντεψε, κανένας δε θέλει να συναναστρέφεται με βαρετούς. Κανένας.