It's movie time: Frailty (2001)

Σκηνοθεσία: Bill Paxton

Imdb rating: 7,2

Είδος: Thriller

Μικρή περίληψη:  Ένας μυστηριώδης άντρας καταφτάνει σε κάποιο αστυνομικό τμήμα ώστε να δηλώσει στο σερίφη της βάρδιας ότι γνωρίζει το δολοφόνο μιας υπόθεσης που μαστίζει την περιοχή για καιρό.

Γιατί να τη δεις: Κάποιο βραδάκι του μακρινού Ιουλίου του 2001, ανηφόριζα χωρίς προσδοκίες στα θρυλικά Village Center του Αμαρουσίου για να δω μια ταινία με το όνομα Frailty που δεν είχα ιδέα ότι μετέπειτα θα γινόταν ένα απ' τα αγαπημένα μου θρίλερ όλων των εποχών. Το Frailty δεν είχε κανένα τεράστιο μπάτζετ ούτε και κανένα τρομερό casting αλλά είχε κάτι που θα ζήλευαν πολλοί: εξαιρετική ιδέα και καλογραμμένο σενάριο. Το Σπίτι του Τρόμου αποτελεί μια ιστορία μυστηρίου που διαδραματίζεται σε δύο χρονικές αλληλουχίες. Η πρώτη, αφορά την εξιστόρηση των παιδικών χρόνων του πρωταγωνιστή Matthew McConaughey. Η εξιστόρηση γίνεται αργά και νωχελικά αλλά χωρίς να είναι ποτέ βαρετή ή φλύαρη. Αυτό φυσικά συμβαίνει επειδή ο Paxton καταφέρνει να διεισδύσει στον ψυχισμό του ήρωα και στην προβληματική του σχέση με τον πατέρα και τον αδερφό του και να μην ασχοληθεί καθόλου με άχρηστες λεπτομέρειες που θα 'χε ως αναφορές ένα μέτριο σενάριο. Η δεύτερη, αφορά το μυστηριώδες παρόν του ήρωα και αυτό που συμβαίνει στο αστυνομικό τμήμα απ' τη στιγμή που πατάει το πόδι του εν μέσω καταιγίδας. Η ταινία έχει εξαιρετικό ρυθμό και συνδυάζει τη σφιχτή αφήγηση με μια ζοφερή, αποπνικτική ατμόσφαιρα που σε τυλίγει ενώ θέτει ηθικά και φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με την πίστη, την ηθική και τη φύση του κακού. Η σκηνοθεσία είναι απλή αλλά γεμάτη ένταση, αφήνοντας περιθώριο στις ανατροπές και στην ερμηνεία των γεγονότων. Υπάρχει επίσης μυστήριο που παραμένει μέχρι το τέλος, μια  σκηνή τρόμου που θα σε κάνει να πανιάσεις κι η vintage ατμόσφαιρα των 60s (αν δεν κάνω λάθος) που προσθέτει στην ταινία νοσταλγία.

Μειονεκτήματα: Το budget της ταινίας δεν είναι ελάχιστο μεν (11.000.000$), υπολείπεται ωστόσο αρκετά από αντίστοιχες ταινίες που σάρωσαν τα βραβεία στη δεκαετία του 2000. Ίσως όμως κι αυτή η έλλειψη να ώθησε τον Paxton να δώσει την προσοχή στις λεπτομέρειες που έκαναν τη διαφορά. 'Ισως...

It's movie time (43): Se7en (1995)

Σκηνοθεσία: David Fincher

Βαθμολογία Imdb: 8,6

Είδος: Crime/Drama

Μικρή περίληψη: Δύο αστυνομικοί αναλαμβάνουν να πιάσουν το δολοφόνο μιας σειράς φόνων που στοιχειώνουν μια πόλη του Αμερικανικού νότου...

Γιατί να τη δεις: Ξέρω πως φυσικά δεν ανακάλυψα τη βαρύτητα με την πρόταση Seven αλλά μιας κι οι περισσότεροι την είδατε στα είκοσι κι είστε πλέον σαραντάρηδες με παιδιά και φαλάκρα, έχω την αίσθηση ότι θ' άξιζε μια προσπάθεια ακόμη... Γιατί το Seven δεν είναι μόνο η έξυπνη αλλά κλισέ ιδέα που θυμίζει μ' ένα τρόπο το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι (και στις δύο περιπτώσεις, ο δολοφόνος έκανε το έγκλημα με την πρόθεση να κάνει τον κόσμο καλύτερο). Το Seven είναι οι χαρακτήρες του, οι διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών, οι πικρές διαπιστώσεις γύρω απ' το επάγγελμα του αστυνομικού που συχνά ματαιοπονεί. Είναι οι σκηνές στις οποίες περιγράφεται ο φοβερός χαρακτήρας του ρεαλιστή μεν Γουίλλιαμ (Morgan Freeman) που κρατάει την ευαισθησία του και δε γίνεται ποτέ μηδενιστής και κυνικός. Είναι οι σκηνές που ο ίδιος κοιτάζει απ' το τζάμι του ταξί μία ακόμα δολοφονία στην πόλη με πεσσιμισμό και με το βλέμμα ότι αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ. Είναι ο υστερικός χαρακτήρας του Ντέηβιντ (Brad Pitt) που φέρνει το ενθουσιασμό της νεότητας και που σε κάποιες σκηνές θέλει οπωσδήποτε τα χαστούκια του για να στρώσει χαρακτήρα (ευτυχώς, φροντίζει γι' αυτό ο καταπληκτικός Kevin Spacey). Το Seven είναι ο κινηματογράφος του μερακλή. Γιατί δεν αναλώνεται τόσο στο ψάξιμο του δολοφόνου που έχουμε δει τόσες και τόσες φορές αλλά στη ζωή και τη ματιά των πρωταγωνιστών με πλήρη ανάπτυξη χαρακτήρων, καταπληκτικούς διαλόγους και σκηνές ευαισθησίας σ' έναν κόσμο γεμάτο κυνική σκληρότητα (βλ. σκηνή στη βιβλιοθήκη).  Συμπερασματικά, αυτό είναι το κορυφαίο φιλμ νουάρ της σύγχρονης ιστορίας και μιας απ' τις σπουδαιότερες κινηματογραφικές ταινίες όλων των εποχών, συνεπώς ξαναδέστο. Είναι δεδομένο ότι θα σκεφτείς πολύ περισσότερα πράγματα απ' ότι σε αντίστοιχες ταινίες του 2020 και του 2023.