It's movie time (39): Un homme ideal (2015)

Σκηνοθεσία: Yann Gozlan

Βαθμολογία Imdb: 6,8

Είδος: Thriller/Drama

Μικρή περίληψη: Μετά από αλλεπάλληλες απουχίες να εκδόσει το βιβλίο του, ένας συγγραφέας κλέβει το βιβλίο ενός άλλου και τότε αρχίζουν οι συνέπειες...

Γιατί να τη δεις: Υπήρξες ποτέ ερωτευμένος με τις ταινίες "Ripley" και τα έξυπνα ιντριγκαδόρικα σενάρια της Patricia Highsmith που δεν είχαν ιδιαίτερο βάθος αλλά είχαν μπλέξιμο, διλήμματα, σασπένς και ήταν τρομερά διασκεδαστικά; Εάν ναι, αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να δεις το Un Homme Ideal. Γιατί το σασπένς κυριαρχεί και ο κλοιός για τον ήρωα σφίγγει διαρκώς βάζοντας σε σε μια διαρκή αγωνια για την τύχη του. Γιατί ταυτίζεσαι. Γιατί όλοι σκεφτήκαμε κάποτε να πάρουμε τον εύκολο δρόμο της επιτυχίας και γιατί όλοι μπήκαμε στο δίλημμα να "κλέψουμε" κάτι από κάποιον που θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο. Οκ, δεν ήμασταν όλοι τόσο ηλίθιοι ώστε να κλέψουμε το βιβλίο κάποιου άλλου αλλά και πάλι, πόσες φορές δε μπήκες στο δίλημμα να κερδίσεις κάτι που δεν αξίζεις; Το φιλμ ξετυλίγεται όμορφα απ' τις πρώτες κιόλας σκηνές στις οποίες ο ήρωας αποτυγχάνει παταγωδώς ώσπου έρχεται η στιγμή που τίθεται το μεγάλο δίλημμα: να πάρει τον επικίνδυνο σύντομο δρόμο ή να πάει στον προορισμό του αργά και με ασφάλεια μα με το ρίσκο να μη φτάσει ποτέ; Εσύ τι θα διαλεγες;

It's movie time (38): Kolja (1996)

Σκηνοθεσία: Jan Sverak

Είδος: Drama/Comedy

Βαθμλογία Imdb: 7.7

Μικρή περίληψη: Ένας εργένης μουσικός, περιορισμένος απ' το Σοβιετικό καθεστώς της Πράγας, βλέπει του τη ζωή του ν' αλλάζει όταν συνάπτει λευκό γάμο για οικονομικούς λόγους.

Γιατί να τη δεις: Η νικήτρια ταινία στα Όσκαρ του 1997 δεν είναι ένα μεγαλεπήβολο δράμα που θα σε κρατήσει στην οθόνη με τα μούτρα καρφωμένα σαν τον Πιανίστα. Ούτε και θα σού δείξει ακρότητες όπως κάνουν άλλες ταινίες που κριτικάρουν το δικτατορικό κομμουνιστικό καθεστώς (ή άλλες δικτατορίες), φέρνοντας στην οθόνη σου τις σκληρότερες σκηνές καταπίεσης. Άλλωστε, είναι ευρέως γνωστό ότι οι Τσέχοι έζησαν μια περισότερο light εκδοχή του σοσιαλισμού σε σχέση μ' άλλες χώρες κι έτσι εκφράζεται και στο φιλμ του Σβέρακ. Άνθρωποι αποκλεισμένοι οικονομικά όπως ο πρωταγωνιστής, αστυνομία που βάζει στο μάτι τους αντιφρονούντες επειδή δε σήκωσαν τη σημαία του καθεστώτος, καχυποψία και κοινωνική αρρώστια, εικόνες μιζέριας σε μια πόλη που φθείρεται και που κανείς δεν έχει λεφτά... Κάπως έτσι και στριμωγμένος οικονομικά, ο Λούκα αποφασίζει να δεχτεί την πρόταση και να συνάψει λευκό γάμο με μια γυναίκα απ' τη Ρωσία που χρειάζεται τσέχικο διαβατήριο. Τότε όμως, τα προβλήματα διογκώνονται για να καταλήξουν μ' ένα αρκετά χαριτωμένο και γλυκό -θα τολμήσω να πω- τρόπο σε μια κατάληξη που ούτε ο ίδιος θα μπορούσε να περιμένει. Και στην πραγματικότητα, το Kolja είναι αυτό ακριβώς: μια ταινία που ναι μεν κάνει κριτική στο καθεστώς αλλά δε μένει σ' αυτό κι εμβαθύνει απαλά (όπως τα χρώματα της ταινίας) και με χιούμορ στη ζωή του ήρωα, στις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις του και στον τρόπο που έχει επιλέξει να ζει.

It's movie time (37): Wild Strawberries (1957)

Σκηνοθεσία: Ingmar Bergman

Είδος: Drama

Βαθμλογία Imdb: 8.1

Μικρή περίληψη: Λίγο πριν τη βράβευση του στη Λουντ και μετά από ένα δυσάρεστο όνειρο, ένας ηλικιωμένος καθηγητής Ιατρικής θα έρθει αντιμέτωπος με τις σκοτεινότερες πτυχές της ζωής του.

Γιατί να τη δεις: Γιατί δεν υπήρξε ποτέ σκηνοθέτης που να διείσδυσε περισσότερο στην ανθρώπινη ψυχή απ' τον Ingmar Bergman. Και κατά τη γνώμη μου, σ' αυτή την ταινία, το κάνει καλύτερα από κάθε άλλη φορά. Απ' τον ψυχαναλυτικά αναλυμένο εφιάλτη με το κάρο που σπάει (και τι να υποννοεί άραγε....) μέχρι τις σκηνές που νοσταλγεί τη νιότη του που παρομοιάζεται με "Άγριες Φράουλες" έως και τις ψυχρές συζητήσεις με την κυνική και πληγωμένη κουκλάρα νύφη του μέσα στ' αυτοκίνητο. Απ' τη σκηνή που εξηγεί τους λόγους της απομόνωσης του (όλοι συζητάνε για τη συμπεριφορά της γειτόνισσας όπως σήμερα συζητούν για κάτι τύπους που τρώνε καρύδες στο Survivor παρεμπιπτόντως), τις συζητήσεις για το Θεό, τις συζητήσεις με το μετρ (είμαι σίγουρος πως είχε διαβάσει Φρόυντ) την υπέροχη σκηνή που η μοναξιά παρουσιάζεται με φρικτό σκοτάδι και φυσικά, την κατά κάποιο τρόπο αισιόδοξη τελευταία σκηνή (οκ, δεν είναι και τόσο αισιόδοξη αλλά δε βλέπεις Δαλιανίδη), η ταινία φωνάζει ψυχικό βάθος. Και αν είσαι στην κατάλληλη φάση της ζωής σου, δεν πρόκειται κανένας να στο προσφέρει καλύτερα απ' αυτόν κι απ' τις Άγριες Φράουλες.

It's movie time (33): The way back (2010)

Σκηνοθεσία: Peter Weir

Είδος: Adventure

Βαθμολογία Imdb: 7,3

Μικρή περίληψη: Στα χρόνια του Σταλινικού καθεστώτος, κρατούμενοι απ' τα Γκουλάγκ της Σιβηρίας προσπαθούν να διαφύγουν και να φτάσουν με τα πόδια στην Ινδία και στον ελεύθερο κόσμο.

Γιατί να τη δεις: Απ' τα μέσα του 1920 έως εκείνα του 1950, υπολογίζεται πως περίπου 18 εκατομμύρια άνθρωποι πέρασαν απ' τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας Γκουλάγκ και περίπου 4 εκατομμύρια δε γύρισαν ποτέ. Πολιτικοί αντιφρονούντες κι εθνικότητες που θεωρούνταν "μιάσματα", αναγκάστηκαν να ζήσουν το μαρτύριο της παγωμένης Σιβηρίας και της ατέλειωτης εργασίας για τους σκοπούς της εκβιομηχάνισης της Σοβιετικής Ένωσης του Στάλιν. Αυτό λοιπόν, είναι και το θέμα της ταινίας του Peter Weir "The Way Back", και πιο συγκεκριμένα, ο τρόπος που κάποιοι κρατούμενοι προσπαθούν να διαφύγουν και να σωθούν στην πρώτη μη-κομμουνιστική χώρα στα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης. Κι αυτό φυσικά ήταν και το τραγικό της υπόθεσης, μιας κι η αχανής Σοιβιετική Ένωση περιτρυγιριζόταν από δεκάδες "σοσιαλιστικούς παραδείσους" κι ο κοντινότερος ελεύθερος προορισμός ονομαζόταν Ινδία... Κατά τ' άλλα, η ταινία βρίθει από όμορφες εικόνες, εναλλαγές τοπίων, ατμόσφαιρα, ιστορικές αναφορές και φυσικά το σασπένς που χτίζεται μέσα απ' τις ατελείωτες δυσκολίες των ηρώων να ξεφύγουν απ' τη φρικτή τους μοίρα. Δε θα 'κανε κανένας άλλωστε την απόπειρα να φτάσει απ' τη Σιβηρία στην Ινδία με τα πόδια αν δεν υπέφερε πραγματικά.

Όταν σε παίρνει η κατηφόρα

           Προσπαθείς και προσπαθείς και προσπαθείς. Και ξαφνικά, έρχεται μια στιγμή που τα πάντα διαλύονται...

                                                               

                                                            Η διατροφή

                        

Η έκλυση: Καθημερινή διατροφή, το πιο χαρακτηριστικό πρόβλημα εγκράτειας στο δυτικό κόσμο. Για τους υπόλοιπους βέβαια δεν υπάρχει πρόβλημα γιατί δεν έχουν αρκετό φαγητό. Anyway, για τρεις ολόκληρους μήνες δεν έχεις διανοηθεί όχι απλά να φας μα ούτε καν να μυρίσεις γλυκό ώσπου μια μέρα, η μάνα της κοπέλας σου, σού προσφέρει ένα αθώο κεκάκι μ' αγνά υλικά. Αρχικά αρνείσαι μα έπειτα από αλλεπάλληλες οχλήσεις, τελικά ενδίδεις. Η πρώτη δαγκωνιά μοιάζει μαγεία και είναι η στιγμή που η ατσάλινη πειθαρχία σου έχει πια διαρραγεί.

Οι στιγμές της κατηφόρας: Αφού τελειώσεις το πρώτο ζητάς και δεύτερο, όταν νυχτώσει το τρίτο και την επόμενη ημέρα, αφού αγοράζεις δυο τάρτες φράουλα, επιλέγεις για μεσημεριανό καρμπονάρα και για βραδυνό τηγανητές πατάτες μ' αυγά, κέτσαπ και φέτα. Όμως, η κατηφόρα δε σταματά εδώ. Τα ξημερώματα σηκώνεσαι κι αλείφεις ψωμί με μερέντα και το πιο παχυντικό βούτυρο που βρίσκεις στο ψυγείο. 

H μοιραία κατάληξη: Οι επόμενες ημέρες σε βρίσκουν μελαγχολικό κι εμφανώς παχύτερο να κοιτάζεις στο δρόμο τα παιδιά που παίζουν ανέμελα.

Το sex

Η έκλυση: Τετάρτη βράδυ και την Πέμπτη έρχεται η δικιά σου στη χώρα μετά από τέσσερις μήνες στο Κάρντιφ κι αυτός, είναι ο βασικότερος λόγος που απέχεις απ' τον αυνανισμό εδώ και δέκα ημέρες. Γιατί τη στιγμή της "επαφής", θέλεις να κάνεις το Rocco Sifredi να μοιάζει μ΄ αθώα παιδούλα και τον Δον Ζουάν με λεκανατζού της οδού Φυλής μπροστά στον καλύτερο εραστή στην ιστορία του πλανήτη, δηλαδή εσένα. Για να πετύχεις βέβαια το στόχο, στην πραγματικότητα δεν απέχεις απλώς απ' τον αυνανισμό αλλά απέχεις κι απ' τα πορνό, απ' τα video clips της Britney, απ΄ τα social media, απ' τα μπαρ, απ' τη χαρά και γενικά απέχεις απ' τη ζωή. Το τελευταίο βράδυ ωστόσο κι ενώ οι όρχεις σου έχουν πρηστεί σα μπάλες μπάσκετ, αισθάνεσαι ασφαλής να μπεις σ' ένα "αθώο" ειδησεογραφικό μέσο. Τότε, όταν πετυχαίνεις ένα διαφημιστικό γυναικείο πόδι για καλσόν, ο εγκέφαλος σου σε ξεγελά. Αρχικά σού ζητάει απλώς να δεις, στη συνέχεια να χαϊδευτείς (χωρίς να ολοκληρώσεις) και στο τέλος να ολοκληρώσεις (αλλά μία φορά). 

Οι στιγμές της κατηφόρας: Τον παίζεις άλλες τέσσερις και κοιμάσαι στις 5 τα ξημερώματα. Το πρωί, συνεχίζεις το ταξίδι της μοναχικής απόλαυσης λίγο πριν ξεκινήσεις για τη δουλειά. 

Η μοιραία κατάληξη: Το βράδυ της ίδιας ημέρας, σας βρίσκει στο κρεβάτι σα δυο χαρούμενα αρκούδια να παίζετε παιχνίδια. Επιτραπέζια.

It's movie time (36): Hostel (2005)

Σκηνοθεσία: Eli Roth

Είδος: Horror/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 5.9

Μικρή περίληψη: Τρεις φίλοι που κάνουν διακοπές στην Ευρώπη, αποφασίζουν να κατευθυνθούν στη Σλοβακία με σκοπό το σεξ...

Γιατί να τη δεις: Έβλεπα προχθές το The Tourist (2010). Μια κουλάτη στυλιζαρισμένη αηδία που δεν ήξερε ποτέ τι ταινία ήθελε να γίνει και που δε σε 'νοιαζε ποτέ τι θα γίνει αφού όσα συνέβαιναν ήταν cool και δεν είχε καμία απολύτως λογική. Ε λοιπόν το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με το Hostel. Βέβαια ξέρω τι σκέφτεσαι. Το Hostel είναι απλώς ένα b-movie, ένα χυδαίο σπλατεράκι με μπόλικο αίμα που εστιάζει στα κατώτερα ένστικτα και που αποτέλεσε δυσφήμιση για μια ολόκληρη χώρα (η κυβέρνηση της οποίας μήνυσε τους παραγωγούς παρεμπιπτόντως). Μάλιστα, σ' αυτές τις παρατηρήσεις ίσως και να μην έχεις καν άδικο κι εν πολλοίς, ίσως και ν' αντικατοπτρίζουν ένα κομμάτι πραγματικότητας. Κάπου εδώ όμως, τα κακά νέα σταματάνε. Γιατί σε μια συνέχεια της πραγματικότητας, έχουμε να κάνουμε με μια ταινία σταθμό για το είδος του splatter horror, με μια ταινία που δεν υποκρίνεται πως είναι ταινία τέχνης (γιατί δεν είναι) και με μια ταινία που θα μπορούσε να διεκδικήσει βραβείο στο πόσο πολύ σε βυθίζει στο story της κι εντέλει στο πόσο σε διασκεδάζει. Κι αυτός ήταν ο σημαντικότερος στόχος του πρωτόβγαλτου τότε σκηνοθέτη Eli Roth ο οποίος σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ήθελε να φτιάξει ένα διασκεδαστικό φιλμ που θα σόκαρε με τις ακραίες σκηνές βίας το κοινό της Αμερικής όπως σόκαρε και τον ίδιο ο ασιατικός κινηματογράφος μ' εκφραστές τον Τakashi Mike και άλλους (καλό το Audition αλλά άθλιο το Ichi the Κiller για να είμαστε ειλικρινείς). Το Hostel όμως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα slow burn σενάριο που καταφέρνει να σ' εισάγει πετυχημένα και χωρίς καθωσπρεπισμούς στην ανδρική φύση που αναζητάει διαρκώς τη σεξουαλική περιπέτεια. Είναι το όμορφο και πρωτότυπο περιβάλλον στο οποίο εντάσσεται η ιστορία (κάπου στην κεντρική Ευρώπη παριστάνοντας κάποιο προάστιο της Μπρατισλάβας) και φυσικά, είναι η έξυπνη ιδέα του Roth που πρώτα την εκμυστηρεύτηκε στο βασιλιά της καλτίλας Quentin Tarantino ο οποίος τον στήριξε έμπρακτα. Γιατί το να σκοτώνεις με κίνητρο το σαδισμό, όσο και να μας ενοχλεί σαν ιδέα δεν παύει να είναι μια ιδέα έξυπνη η οποία εφάπτεται στην ανθρώπινη φύση μας. Γιατί η βία είναι κι αυτή εγεγραμμένη στο Dna μας... Να σημειώσουμε για το τέλος, πως αν εξαιρέσεις το βασικό πρωταγωνιστή Jay Hernandez (που νομίζω ότι δίνει ερμηνεία χειρότερη κι απ' της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο Υπολοχαγός Νατάσσσσα), το υπόλοιπο casting είναι εμπνευσμένο κι αρκετά τίμιο στις ερμηνείες του, με φάτσες αθώες εκεί που πρέπει και αντίστοιχα σκοτεινές εκεί που πρέπει ξανά. Εν ολίγοις, ακόμα κι αν το Hostel σού φανεί φτηνό, είναι σχεδόν αδύνατο να το κλείσεις κι ακόμα πιο αδύνατο να το βρεις βαρετό. Γιατί σ' επίπεδο διασκέδασης, είναι μια απ' τις μεγαλύτερες ένοχες κινηματογραφικές απολαύσεις των τελευταίων δεκαετιών.

It's movie time (35): Speak no evil (2022)

Σκηνοθεσία: Christian Tafrup

Είδος: Horror/Drama/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 6,6

Μικρή περίληψη: Στις καλοκαιρινές του διακοπές στην Τοσκάνη, ένα σεξουαλικά "αποστειρωμένο" ζευγάρι Δανών γνωρίζεται μ' ένα ζευγάρι Ολλανδών στην ίδια ηλικία. Όλα μοιάζουν να πηγαίνουν καλά μέχρι που λίγους μήνες αργότερα, μια πρόσκληση των δεύτερων καταφθάνει στο σπίτι του πρώτου ζευγαριού...

Γιατί να τη δεις: Γιατί το Speak no Evil κυλάει νερό και γιατί σ' εισάγει ομαλά, πράγμα ασυνήθιστο ειδικά για τον κινηματογράφο της τελευταίας δεκαπενταετίας. Αυτό που ωστόσο κάνει μακράν τη διαφορά, είναι ότι ο σκηνοθέτης της ταινίας Christian Tafrup, έχει προσέξει όλες εκείνες τις ψυχολογικές λεπτομέρειες που δίνουν στο σενάριο πειστικότητα και στους χαρακτήρες βάθος και παρ' ότι η αίσθηση είναι ενοχλητική, τ' ότι τα καταφέρνει να σε κάνει να νιώσεις άβολα (εξαιρετικά λεπτό συναίσθημα), φανερώνει πόσο καλά πήγαν όλα εκείνα τα μικρά πράγματα με τα οποία οι περισσότερο σκηνοθέτες αδυνατούν ν' ασχοληθούν (ή απλά δεν ξέρουν πως να τα κάνουν...) παραγνωρίζοντας τη σημασία τους για το τελικό αποτέλεσμα. Έχουμε λοιπόν μια ταινία με σωστές λεπτομέρειες, με σωστή ατμόσφαιρα, με καλές ερμηνείες, μ' εξαιρετική κλιμάκωση (για σεμινάριο) και με μία έξυπνη κεντρική ιδέα -η οποία αποκαλύπτεται στο τέλος και αφορά μάλλον τους περισσότερους από μας- γύρω απ' την οποία χτίζεται η ταινία. Υπάρχουν επίσης σκηνές που τρομάζεις με κάτι απλό (!) (π.χ η σκηνή με τη μουσική στ' αμάξι) και σκηνές που διεισδύουν στην ανθρώπινη σεξουαλική συμπεριφορά ανελέητα (δε θέλω να είμαι ο τύπος που γράφει τέτοια αλλά τσέκαρε απλώς τη σκηνή μετά το ντουζ...). Τελικό αποτέλεσμα; Εξαιρετικό. Τελικό συμπέρασμα; Όταν οι Σκανδιναβοί θέλουν, είναι αρκετά εφυείς για να το κάνουν πραγματικά καλά.