Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πράγα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πράγα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2023

It's movie time (38): Kolja (1996)

Ο-μικρός-Κόλια


Σκηνοθεσία:
Jan Sverak

Είδος: Drama/Comedy

Βαθμλογία Imdb: 7.7

Μικρή περίληψη: Ένας εργένης μουσικός, περιορισμένος απ' το Σοβιετικό καθεστώς της Πράγας, βλέπει του τη ζωή του ν' αλλάζει όταν συνάπτει λευκό γάμο για οικονομικούς λόγους.

Γιατί να τη δεις: Η νικήτρια ταινία στα Όσκαρ του 1997 δεν είναι ένα μεγαλεπήβολο δράμα που θα σε κρατήσει στην οθόνη με τα μούτρα καρφωμένα σαν τον Πιανίστα. Ούτε και θα σού δείξει ακρότητες όπως κάνουν άλλες ταινίες που κριτικάρουν το δικτατορικό κομμουνιστικό καθεστώς (ή άλλες δικτατορίες), φέρνοντας στην οθόνη σου τις σκληρότερες σκηνές καταπίεσης. Άλλωστε, είναι ευρέως γνωστό ότι οι Τσέχοι έζησαν μια περισότερο light εκδοχή του σοσιαλισμού σε σχέση μ' άλλες χώρες κι έτσι εκφράζεται και στο φιλμ του Σβέρακ. Άνθρωποι αποκλεισμένοι οικονομικά όπως ο πρωταγωνιστής, αστυνομία που βάζει στο μάτι τους αντιφρονούντες επειδή δε σήκωσαν τη σημαία του καθεστώτος, καχυποψία και κοινωνική αρρώστια, εικόνες μιζέριας σε μια πόλη που φθείρεται και που κανείς δεν έχει λεφτά... Κάπως έτσι και στριμωγμένος οικονομικά, ο Λούκα αποφασίζει να δεχτεί την πρόταση και να συνάψει λευκό γάμο με μια γυναίκα απ' τη Ρωσία που χρειάζεται τσέχικο διαβατήριο. Τότε όμως, τα προβλήματα διογκώνονται για να καταλήξουν μ' ένα αρκετά χαριτωμένο και γλυκό -θα τολμήσω να πω- τρόπο σε μια κατάληξη που ούτε ο ίδιος θα μπορούσε να περιμένει. Και στην πραγματικότητα, το Kolja είναι αυτό ακριβώς: μια ταινία που ναι μεν κάνει κριτική στο καθεστώς αλλά δε μένει σ' αυτό κι εμβαθύνει απαλά (όπως τα χρώματα της ταινίας) και με χιούμορ στη ζωή του ήρωα, στις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις του και στον τρόπο που έχει επιλέξει να ζει.

Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2023

It's movie time (37): Wild Strawberries (1957)

αμάξι-γυναίκα-ψυχρότητα-Άγριες-Φράουλες


Σκηνοθεσία: Ingmar Bergman

Είδος: Drama

Βαθμλογία Imdb: 8.1

Μικρή περίληψη: Λίγο πριν τη βράβευση του στη Λουντ και μετά από ένα δυσάρεστο όνειρο, ένας ηλικιωμένος καθηγητής Ιατρικής θα έρθει αντιμέτωπος με τις σκοτεινότερες πτυχές της ζωής του.

Γιατί να τη δεις: Γιατί δεν υπήρξε ποτέ σκηνοθέτης που να διείσδυσε περισσότερο στην ανθρώπινη ψυχή απ' τον Ingmar Bergman. Και κατά τη γνώμη μου, σ' αυτή την ταινία, το κάνει καλύτερα από κάθε άλλη φορά. Απ' τον ψυχαναλυτικά αναλυμένο εφιάλτη με το κάρο που σπάει (και τι να υποννοεί άραγε....) μέχρι τις σκηνές που νοσταλγεί τη νιότη του που παρομοιάζεται με "Άγριες Φράουλες" έως και τις ψυχρές συζητήσεις με την κυνική και πληγωμένη κουκλάρα νύφη του μέσα στ' αυτοκίνητο. Απ' τη σκηνή που εξηγεί τους λόγους της απομόνωσης του (όλοι συζητάνε για τη συμπεριφορά της γειτόνισσας όπως σήμερα συζητούν για κάτι τύπους που τρώνε καρύδες στο Survivor παρεμπιπτόντως), τις συζητήσεις για το Θεό, τις συζητήσεις με το μετρ (είμαι σίγουρος πως είχε διαβάσει Φρόυντ) την υπέροχη σκηνή που η μοναξιά παρουσιάζεται με φρικτό σκοτάδι και φυσικά, την κατά κάποιο τρόπο αισιόδοξη τελευταία σκηνή (οκ, δεν είναι και τόσο αισιόδοξη αλλά δε βλέπεις Δαλιανίδη), η ταινία φωνάζει ψυχικό βάθος. Και αν είσαι στην κατάλληλη φάση της ζωής σου, δεν πρόκειται κανένας να στο προσφέρει καλύτερα απ' αυτόν κι απ' τις Άγριες Φράουλες.