9 αμήχανες στιγμές στη διάρκεια της ζωής σου...

Αμήχανη στιγμή νούμερο 1

Βρίσκεσαι στην ουρά και περιμένεις στη σειρά για τη μοναδική τουαλέτα της παραλίας. Από μέσα, βγαίνει μια όμορφη κοπέλα βιαστική (που πηγαίνει να πλύνει τα χέρια της) και μπαίνεις εσύ. Τότε, μια απαράδεκτη οσμή βακτηρίων εισβάλλει στα ρουθούνια σου κάνοντας σε να θέλεις να τρέξεις αλλά ΟΧΙ, κάτι τέτοιο θα ήταν προσβλητικό και ντροπιαστικό (για εκείνη). Αποφασίζεις να μείνεις και να ρουφήξεις ιπποτικά το δηλητήριο μέχρι τέλους...

Βαθμός αμηχανίας: 3/10 για σένα, 9/10 για την κοπέλα (αν τελικά αποφασίσεις να ξεπορτίσεις).

Πως την ξεπερνάς: Κρατώντας την αναπνοή σου κι επιταχύνοντας τη διαδικασία της ούρησης.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 2

Ακούς ένα ηλίθιο αστείο και γελάς από ευγένεια. Το γέλιο όμως βγαίνει ψεύτικο πράγμα που σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα.

Βαθμός αμηχανίας: 3,5/10

Πως την ξεπερνάς: Με την απλούστατη επαγωγή "μισή ντροπή δική μου, μισή δική του".

Αμήχανη στιγμή νούμερο 3

 Πετάς ένα ηλίθιο αστείο που δε βρίσκει απόκριση από κανέναν.

Βαθμός αμηχανίας: 5/10 αν λέγεται σ΄ έναν, 6/10 αν στη σκηνή παρευρίσκονται κι άλλοι.

Πως την ξεπερνάς: Αμέσως μετά την αποτυχία συνέχισε να μιλάς.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 4

Ενώ μιλάς, φτύνεις καταλάθος στο μάτι του συνομιλητή σου. Το φτυσίδι παραμένει στο σημείο μέχρι και τη στιγμή του αποχωρισμού σας (κι εκείνος το ξέρει αλλά αρνείται να το σκουπίσει από ευγένεια).

Βαθμός αμηχανίας: 6/10 και για τους δυο σας.

Πως την ξεπερνάς: Με μια έντονη δόση αυτοσαρκασμού.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 5

Μιλάς σε κάποιον μα πριν να ολοκληρώσεις, σού γυρίζει την πλάτη και μιλάει αλλού. Ψάχνεις τότε να πιαστείς απ' το βλέμμα κάποιου άλλου κι αφού κανένας δε μοιάζει πρόθυμος να σε λυτρώσει, προσπαθείς να δείξεις ενδιαφέρον γι' αυτό που συζητιέται τώρα και σα να μη συμβαίνει τίποτα απολύτως. 

Βαθμός αμηχανίας: 6,5/10

Πως την ξεπερνάς: Απομακρύνεσαι για λίγο με το τηλέφωνο στο χέρι. Όταν επιστρέψεις, η αμήχανη στιγμή θ' αποτελεί παρελθόν.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 6

Πηγαίνεις στο σπίτι της για σεξ αλλά σου πέφτει.

Βαθμός αμηχανίας: 7/10

Πως την ξεπερνάς: Με δάχτυλο και ψυχανάλυση.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 7

Καθώς μιλάς, συνειδητοποιείς πως αναιρείς παλιά σου λόγια και φανερώνεται ένα ψέμμα που έχεις πει.

Βαθμός αμηχανίας: 8/10

Πως την ξεπερνάς: Αν είσαι Κορεάτης μ' αυτοκτονία. Διαφορετικά, μ ένα καινούργιο ψέμμα  που αργότερα θα πρέπει να καλύψεις μ' ένα επίσης καινούργιο ψέμμα και ούτω καθεξής.

Αμήχανη στιγμή νουμερα 8

Χωρίς να το ξέρεις, μπαίνεις σε διαμέρισμα με παρκέ όπου η οικοδέσποινα απαιτεί να βγάλεις τα παππούτσια ενώ η κάλτσα σου είναι τρύπια.

Βαθμός αμηχανίας: 8,5/10

Πως την ξεπερνάς: Καθισμένος οκλαδόν και με τα πέλματα κάτω απ' τις γάμπες.

Αμήχανη στιγμή νούμερο 9

Είσαι δεκατριών, κοιμάσαι βαθιά και βλέπεις σ΄ εφιάλτη μια πεθαμένη θεία σου να ψελλίζει μια ακατάληπτη φράση. Ξυπνάς έντρομος και πηγαίνεις στο δωμάτιο των γονιών σου όπου αντικρύζεις αυτό:                                                                                

Βαθμός αμηχανίας: 9/10

Πως την ξεπερνάς: Ξεστομίζοντας τη λέξη Rosebud λίγο πριν κλείσεις τα μάτια σου.

It's movie time: Sex and Lucia (2001)

Σκηνοθεσία: Julio Medem

Βαθμολογία Imdb: 7,0

Είδος: Μυστηρίου/Δράμα

Μικρή περίληψη: Μετά την εξαφάνιση του φίλου της, μια νεαρή γυναίκα ταξιδεύει σε κάποιο απομονωμένο νησί της Μεσογείου ψάχνοντας καταφύγιο και απαντήσεις...

Γιατί να τη δεις: Εδώ και χρόνια, έχω βίτσιο με τρία συγκεκριμένα πράγματα: με τον αέρα, με τη θάλασσα και το φως. Για να 'μαι ειλικρινής λοιπόν, ο βασικότερος λόγος που προτείνεται η ταινία είναι αυτός: θα ξεχαστείς και θα "ταξιδέψεις" σα να κάνεις 2 μήνες διακοπές στο πιο όμορφο ερημικό νησί της φαντασίας σου. Και παρά τα σκηνοθετικά ελαττώματα που διακρίνω στο Medem, δε μπορώ να μην παραδεχτώ ότι ο τύπος αυτός έχει το χάρισμα να κινηματογραφεί τα προαναφερθέντα καλύτερα απ' τον καθένα. Γιατί προφανώς έχει κι αυτός την ίδια εμμονή αλλιώς δεν εξηγείται η επανάληψη αυτών των μοτίβων στις πρώτες του ταινίες ούτε και το πόσο καλά καταφέρνει να τις αποτυπώσει στο πανί. Στο Sex and Lucia ή Lucia y el sexo, η φωτογραφία του Kiko De la Rica μετατρέπει αυτό το φως που είναι τόσο εξοργιστικά υπέροχο, σε σύμβολο της αποκάλυψης του μυστηρίου ή τουλάχιστον αυτό πιστεύω εγώ. Η ταινία γυρίστηκε στη Μαδρίτη ελάχιστα και κυρίως στη Φορμεντέρα που είναι για τους Ισπανούς ότι είναι οι Κυκλάδες για εμάς. Η αφήγηση είναι ρευστή και μοιάζει με παζλ όπου η πραγματικότητα με τη φαντασία συνδέονται. Δεν κουράζει αλλά αντίθετα, ο ρυθμός που είναι υπνωτιστικός καθώς και το μυστήριο που ξετυλίγεται αργά, σε κρατάει μέχρι το τέλος. Για το τέλος, η μουσική του Alberto Iglesias είναι απ' τις πιο μνημειώδεις που θυμάμαι στον κινηματογράφο και η σκηνή με το φεγγάρι μια από τις ομορφότερες που είδα ποτέ μου. Το τελευταίο, χωρίς καμιά απολύτως υπερβολή.

It's movie time: In Bruges (2008)

Σκηνοθεσία: Martin McDonagh

Imdb Rating: 7,9

Είδος: Crime/Drama

Μικρή περίληψη: Ένα δίδυμο εκτελεστών καταφθάνει στη Μπριζ για να εκτελέσει μια απόρρητη αποστολή. Όλα πηγαίνουν βαρετά μέχρι και τη στιγμή που αποκαλύπτεται ο αληθινός σκοπός...

Γιατί να τη δεις: Γιατί η Αποστολή στη Μπριζ θα σε βυθίσει στον κόσμο της χωρίς να σε κουράσει με αμέτρητες πληροφορίες και βαρετές σκηνές ατέλειωτης δράσης. Τα πάντα γίνονται με έμφαση στη λεπτομέρεια του παρόντος και αυτό σε καθηλώνει. Γιατί θα σε βάλει ν' αγωνιάς για τους ήρωες της, θα σε γεμίσει με μερακλίδικες εικόνες της "shithole" Μπριζ και θα σε κάνει να γελάσεις με μπαφοσυζητήσεις μαφιόζων για έναν ενδεχόμενο Γ' Παγκόσμιο πόλεμο. Ο Μακντόνα στήνει ένα κόσμο όπου το γκροτέσκ συνυπάρχει με το λυρικό, η ωμότητα με την τρυφερότητα και η βία με την ενοχή. Στο φόντο, η ατμοσφαιρική βελγική πόλη μετατρέπεται από τουριστική καρτ ποστάλ σε τόπο εξιλέωσης. Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και στο τραγικό και κάτω απ' το αιχμηρό της χιούμορ που λειτουργεί ανακουφιστικά, κρύβεται μια μελέτη για την ενοχή και την ανθρώπινη ψυχή. Οι διάλογοι βρίθουν από καλό βρετανικό χιούμορ και το ενδιαφέρον κρατιέται μέχρι την τελευταία σκηνή (κυριολεκτικά). Ο Pharrell είναι στην καλύτερη φάση του κι ο Brendan Gleeson εξαιρετικός.  Για το τέλος, το soundtrack του Carter Burwell είναι τόσο μελαγχολικό που ακούγοντας το νομίζεις πως παίζεις σε παραμύθι κι έχεις μετατραπεί άθελα σου σε κύκνο. 

Μια ΑΛΗΘΙΝΗ και λίγο τρομακτική....προσωπική ιστορία

    Συμβαίνει απ' το 2020. Ένας τύπος κάπου απ' τον Πειραιά, με παίρνει τηλέφωνο για να με κατηγορήσει ότι τα έχω με μία Χρύσα (που προφανώς τον έκλασε) και για να μου πει να προσέχω τα παιδιά...".

    Θα ήταν όλα καλά αν δεν υπήρχε ένα βασικό πρόβλημα: εγώ δεν ξέρω ούτε αυτόν, ούτε τα παιδιά, ούτε τη Χρύσα. Και η τελευταία Χρύσα που γνώρισα ήταν στην Τρίτη Γυμνασίου αλλά αποκλείεται να με κατηγορεί για εκείνη. Αρχικά, προσπάθησα να το εξηγήσω ευγενικά: "Κάνετε λάθος κύριε, δεν ξέρω καμία Χρύσα. Κάποιος σας έκανε φάρσα". Εκείνος όμως επέμεινε με στυλάκι "ξέρω πως παίζεις θέατρο και δεν πειράζει, φέρθηκες όμως άσχημα στη Χρύσα".

    Στη συνέχεια τον έβρισα: "Λοιπόν, τρελό αναθεματισμένο καθίκι παράτα με! Δεν ξέρω καμία Χρύσα και κάνεις λάθος". Ο τύπος συνέχισε απτόητος: "Δεν σου αξίζει η Χρύσα ρε!". 

    Ύστερα τον μπλόκαρα αλλά άλλαζε αριθμούς διαρκώς. Τηλεφωνούσε Χριστούγεννα, στην αλλαγή του χρόνου, το Πάσχα, την Πρωτομαγιά, στα πρώτα ψιλόβροχα, στις 2 τη νύχτα μεθυσμένος με κλάματα, στο μεσημεριανό του διάλειμμα για καφέ, μετά το σεξ, πριν το σεξ, στην ορκωμοσία του Τραμπ, κατά τη διάρκεια της κηδείας μιας θείας του κ.ο.κ.

    Στο τέλος, αποφάσισα να μπω στην τρέλα του: "Είμαι με τη Χρύσα και περνάμε υπέροχα. Ναι ρε την αγαπάω, τι θες; Έχεις φιλιά απ' τα παιδιά. Μη φοβάσαι, θα τους προσέχω όλους. Τράβα γαμήσου τώρα".

    Εν κατακλείδι, είναι 2025 κι ο τύπος συνεχίζει ν' ασχολείται μαζί μου και με μία Χρύσα που ίσως δεν υπήρξε ποτέ. Και ότι και να δοκίμασα απέτυχε. Και είμαι βέβαιος ότι το επόμενο τηλεφώνημα δεν πρόκειται ν' αργήσει καθόλου... Και εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι πως πρέπει ν' αλλάξω τηλεφωνικό αριθμό το συντομότερο δυνατό.

Οι χειρότεροι γείτονες που μπορείς να έχεις

    Γείτονες απ' την κόλαση και άτομα της διπλανής πόρτας (ή του πάνω ορόφου) που καταστρέφουν την ψυχική σου υγεία. Ποιοι είναι, που τους συναντάς και πόσο σ' ενοχλούν...

Ο Καρεκλάκιας

Τι κάνει: Τοποθετεί μια καρέκλα στο δρόμο (εναλλακτικά κι ένα καφάσι) μέχρι και τη στιγμή της επιστροφής του απ' τη δουλειά. Τις περισσότερες φορές, βάζει και τη γυναίκα του να παραμονεύει απ' το παράθυρο σε περίπτωση που γίνει η μαλακία και κάποιος θελήσει να παρκάρει.

Που τον συναντάς: Στα δυτικά προάστια της Αθήνας.

Βαθμός ενόχλησης: Τεράστιος κυρίως αν είσαι κουρασμένος. Αν μάλιστα κάνεις το λάθος κι αφού έχεις ψάξει παρκάρισμα σε τέσσερις γειτονικές περιοχές, ένα κεφάλι απ' το παράθυρο θα σε προϋπαντήσει με μπινελίκι μέχρι και τη στιγμή που θα ψάξεις για καλύτερη τύχη αλλού. 

 Το Ατίθασο Ντουέτο

Τι κάνουν: Πενηντάρα μάνα κι έφηβη κόρη που τσακώνονται διαρκώς κι ενίοτε έρχονται στα χέρια. Οι περισσότεροι καβγάδες, λαμβάνουν μέρος κατά την περίοδο της άνοιξης και κάποια Ιουνιάτικα απογεύματα εν τω μέσω της θερινής ραστώνης και σε κλίμα γαλήνης. Συνηθέστερες αιτίες αποτελούν τα ξενύχτια της κόρης, το τατουάζ της στον κώλο καθώς και τα τσιλιμπουρδίσματα της μάνας με το δεύτερο σύζυγο της κατά τη διάρκεια του βραδυνού.

Που τις συναντάς: Στα βόρεια προάστια της Αθήνας καθώς και σ' ακριβές συνοικίες του κεντρικού ιστού.
Βαθμός ενόχλησης: Μικρός εκτός απ' τις στιγμές που σ' επισκέπτεται η νέα σου σχέση κι από δίπλα, η μακρόσυρτη ιαχή "πουτάνααααααααα" σε κάνει να κοκκινίζεις.

 Ο Μπαλκονάκιας

Τι κάνει: Για έξι μήνες το χρόνο και για δύο φορές την εβδομάδα, βάζει "μουσικούλα" δυνατά πίνοντας "μπυρίτσα" στην "καβατζούλα" του μπαλκονιού με τον "ψηλάκο" και την υπόλοιπη παρέα.

Που τον συναντάς: Στον Πειραιά ή σε κάποιο απ' τα προάστια του.

Βαθμός ενόχλησης: Μικρός κατά την περίοδο του χειμώνα, μεγάλος κατά την αντίστοιχη του καλοκαιριού μιας κι έχεις τη μπαλκονόπορτα ανοιχτή.

 Η Κακιά Γριά

Τι κάνει: Αρνείται να πληρώσει κοινόχρηστα αν δεν γίνουν τα πράγματα όπως θέλει (δηλαδή ποτέ) και κάπως έτσι, τα τελευταία λεφτά που έδωσε αφορούν το μακρινό 1988. Η καθαριότητα της εισόδου, το ξεχορτάριασμα του κήπου και το παράνομα παρκαρισμένο παπί στην πιλοτή, είναι τα συνηθέστερα ζητήματα που την απασχολούν όταν μέσα της καταλαγιάζουν ζητήματα όπως το εξαφανισμένο κλειδί της ταράτσας, το άπλωμα ρούχων στον τρίτο, τα βογγητά γαμησιού απ' τον πρώτο κι ένα παλιό mountain bike παρατημένο δίπλα απ' το λέβητα.

Που τη συναντάς: Παντού.

Βαθμός ενόχλησης: Μεγάλος καθώς εξαιτίας της, το πετρέλαιο στην πολυκατοικία αποτελεί μακρινή  ανάμνηση.

 Ο Παλαιοπασόκος

Τι κάνει: ακόμα κι αν κατοικείς σε Βουργουνδιανό ανάκτορο του 1612 και λαξευμένο από πέτρα κι εντυπωσιακά αετώματα, ο εξηντάρης αυτός τύπος -που μένει απέναντι-, έχει τη μόνιμη τάση να υποβαθμίζει τη γειτονιά σου για την ικανοποίηση φαντασιωτικών αναγκών του. Στην αρχή, σηκώνει μια επέκταση που δεν ολοκληρώνει ποτέ, στη συνέχεια τη χρησιμοποιεί για αποθήκη γεμίζοντας τη με βαρέλια και μπάζα και τέλος, κορυφώνει τις πολεοδομικές του ανησυχίες με μια εξωτερική κατασκευή που μοιάζει με δημόσια τουαλέτα στο Κιάτο και χρησιμοποιεί για αποθήκη και ταφή πτωμάτων.

Που το συναντάς: Στο Χαλάνδρι Αττικής.

Βαθμός ενόχλησης: Τεράστιος.

It's movie time: Duel (1971)

                                       

Σκηνοθεσία: Steven Spielberg

Βαθμολογία Imdb: 7,6

Είδος: Road Thriller/Mystery

Μικρή περίληψη: Ένας άντρας σε επαγγελματικό ταξίδι, καταδιώκεται δίχως λόγο από έναν επικίνδυνο οδηγό...

Γιατί να τη δεις: Γραμμένη απ' το Richard Matheson, αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Steven Spielberg. Το Duel είναι ο ορισμός του road horror movie και της μινιμαλιστικής απλότητας. Η ταινία στην κυριολεξία έχει μηδαμινό σενάριο και ΟΜΩΣ, είναι τόσο ταλαντούχος αυτός ο πιτσιρικάς με το όνομα Steven (παρόλο που ακόμα δε τον ξέρει ούτε η μάνα του...), που η ταινία σε καθηλώνει και σ' αφήνει με το στόμα ανοιχτό απ' την αρχή ως το τέλος. Η ένταση σταδιακά γίνεται απίστευτη, το τοπίο όμορφο και κατάλληλο (γιατί στην έρημο είσαι πάντα ορατός) κι ο ρυθμός τέλειος. Η σκηνοθετική αφήγηση είναι δεξιοτεχνική απόλυτα. Η χρήση της κάμερας είναι σχεδόν χειρουργική: κοντινά πλάνα που αποτυπώνουν την αγωνία του πρωταγωνιστή, μακρινές λήψεις που ενισχύουν την αίσθηση απομόνωσης και σκηνές δράσης γεμάτες δυναμική. Το βρώμικο σκοτεινό φορτηγό ενσαρκώνει το κακό και λειτουργεί ως σύμβολο της ανώνυμης και παράλογης βίας μεταξύ των ανθρώπων. Ή ίσως του φόβου για το άγνωστο...Υπάρχουν ακόμη εξαιρετικές σκηνές δράσης αλλά η καλύτερη σκηνή της ταινίας για μένα, είναι η σκηνή στο εστιατόριο όπου διεισδύουμε στον ψυχισμό του ήρωα με αποτέλεσμα να το συμπαθήσουμε και ν' αγωνιούμε ακόμα περισσότερο για την τύχη του. Κυρίες και κύριοι, το κορυφαίο road horror movie όλων των εποχών.

It's movie time: Frailty (2001)

Σκηνοθεσία: Bill Paxton

Imdb rating: 7,2

Είδος: Thriller

Μικρή περίληψη:  Ένας μυστηριώδης άντρας καταφτάνει σε κάποιο αστυνομικό τμήμα ώστε να δηλώσει στο σερίφη της βάρδιας ότι γνωρίζει το δολοφόνο μιας υπόθεσης που μαστίζει την περιοχή για καιρό.

Γιατί να τη δεις: Κάποιο βραδάκι του μακρινού Ιουλίου του 2001, ανηφόριζα χωρίς προσδοκίες στα θρυλικά Village Center του Αμαρουσίου για να δω μια ταινία με το όνομα Frailty που δεν είχα ιδέα ότι μετέπειτα θα γινόταν ένα απ' τα αγαπημένα μου θρίλερ όλων των εποχών. Το Frailty δεν είχε κανένα τεράστιο μπάτζετ ούτε και κανένα τρομερό casting αλλά είχε κάτι που θα ζήλευαν πολλοί: εξαιρετική ιδέα και καλογραμμένο σενάριο. Το Σπίτι του Τρόμου αποτελεί μια ιστορία μυστηρίου που διαδραματίζεται σε δύο χρονικές αλληλουχίες. Η πρώτη, αφορά την εξιστόρηση των παιδικών χρόνων του πρωταγωνιστή Matthew McConaughey. Η εξιστόρηση γίνεται αργά και νωχελικά αλλά χωρίς να είναι ποτέ βαρετή ή φλύαρη. Αυτό φυσικά συμβαίνει επειδή ο Paxton καταφέρνει να διεισδύσει στον ψυχισμό του ήρωα και στην προβληματική του σχέση με τον πατέρα και τον αδερφό του και να μην ασχοληθεί καθόλου με άχρηστες λεπτομέρειες που θα 'χε ως αναφορές ένα μέτριο σενάριο. Η δεύτερη, αφορά το μυστηριώδες παρόν του ήρωα και αυτό που συμβαίνει στο αστυνομικό τμήμα απ' τη στιγμή που πατάει το πόδι του εν μέσω καταιγίδας. Η ταινία έχει εξαιρετικό ρυθμό και συνδυάζει τη σφιχτή αφήγηση με μια ζοφερή, αποπνικτική ατμόσφαιρα που σε τυλίγει ενώ θέτει ηθικά και φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με την πίστη, την ηθική και τη φύση του κακού. Η σκηνοθεσία είναι απλή αλλά γεμάτη ένταση, αφήνοντας περιθώριο στις ανατροπές και στην ερμηνεία των γεγονότων. Υπάρχει επίσης μυστήριο που παραμένει μέχρι το τέλος, μια  σκηνή τρόμου που θα σε κάνει να πανιάσεις κι η vintage ατμόσφαιρα των 60s (αν δεν κάνω λάθος) που προσθέτει στην ταινία νοσταλγία.

Μειονεκτήματα: Το budget της ταινίας δεν είναι ελάχιστο μεν (11.000.000$), υπολείπεται ωστόσο αρκετά από αντίστοιχες ταινίες που σάρωσαν τα βραβεία στη δεκαετία του 2000. Ίσως όμως κι αυτή η έλλειψη να ώθησε τον Paxton να δώσει την προσοχή στις λεπτομέρειες που έκαναν τη διαφορά. 'Ισως...