Πράξεις που αποδεικνύουν την ανθρώπινη βλακεία...

    Πράγματα συνηθισμένα και πράγματα ασυνήθιστα. Κάποια λογίζονται σαν "πρέπει" και άλλα σαν ακριβώς το αντίθετο. Κάποια κρύβουν μέσα τους την ανθρώπινη ματαιοδοξία και κάποια την έλλειψη κριτικής σκέψης. Στο τέλος τέλος όμως, το νόημα παραμένει ίδιο: η ανθρώπινη βλακεία κρύβεται πάντοτε πίσω απ' όλα...

Παράδειγμα 1

Τι κάνεις: δουλεύεις λυσσασμένα για ενάμιση χρόνο ώστε να μαζέψεις χρήματα για το τραπέζι του γάμου σου. Τόση φασαρία και κούραση για μία βραδιά και δεν είναι μονάχα αυτό: πρόβες για χορούς, λαδώματα στον παπά και στο τέλος, χαιρετούρες με δυο χιλιάδες άτομα που ήρθαν στην τελετή από υποχρέωση ή για να κάνουν κουτσομπολιό. Φοβερή ιδέα!

Γιατί το κάνεις: γιατί είσαι βαρετός και mainstream. Α, και για να βγάλεις λεφτά.

Λύση στη βλακεία σου: το δημαρχείο.

Παράδειγμα 2

Τι κάνεις: οδηγείς σκαραβαίο εν έτει 2019. Ο συμπλέκτης είναι σκληρός, το κάθισμα βουλιάζει και σε κάθε στροφή το τιμόνι σου τρίζει. Παρ' όλ' αυτά, η άνεση και η ασφάλεια σε αφήνουν αδιάφορο. Και γιατί να σε απασχολεί κάτι τέτοιο εσένα τον τυπάρα! Σημασία έχει μόνο το style, σωστά;

Γιατί το κάνεις: γιατί είσαι μια πόρνη προσοχής.
Λύση στη βλακεία σου: ένα Toyota Yaris του 2003.

Παράδειγμα 3

Τι κάνεις: αγοράζεις σε βαζάκι το νερό που πλύθηκε η belle.delphine! Είναι αλήθεια! Η τύπισσα βγάζει χρήματα πουλώντας στο instagram το χρησιμοποιημένο νερό από το μπάνιο της!

Γιατί το κάνεις: για να καυλώσεις...;
Λύση στη βλακεία σου: ΒΡΕΣ ΓΚΟΜΕΝΑ ΤΩΡΑ ΓΑΜΗΜΕΝΕ ΦΕΤΙΧΙΣΤΗ!

Παράδειγμα 4

Τι κάνεις: πηγαίνεις σε χιπστερομάγαζο στο κέντρο ώστε να φας burger κροκοδείλου. Είσαι τόσο ιδιαίτερο άτομο που το μοσχάρι το χοιρινό και το κοτόπουλο σού φαίνονται κοινά κι η εκλεπτυσμένη σου αίσθηση της γεύσης αναζητάει κάτι καλύτερο...

Γιατί το κάνεις: γιατί είσαι γευσιγνώστης, ανοιχτός και ιδιαίτερος. Λάθος! Γιατί είσαι ποζεράς και νάρκισσος.

Λύση στη βλακεία σου: η πείνα.

Παράδειγμα 5

Τι κάνεις: φωτογραφίζεις μια γιαγιά με τσεμπέρι σ' ένα σοκάκι των Κυκλάδων.

Γιατί το κάνεις: γιατί βλέπεις την ομορφιά εκεί που οι άλλοι αρνούνται. Γιατί είσαι ευαίσθητη,  ξεχωριστή, ρομαντική κι αγαπησιάρα! Πλάκα κάνω...

Λύση στη βλακεία σου: το οχτάωρο.

Οι κακοτοπιές που πρέπει ν' αποφύγεις ξεκάθαρα!

    

1. Δουλειά με φίλους: Η δουλειά είναι δουλειά. Δεν είναι ρακέτες στην παραλία κι ούτε ποτάκι για γκόμενες στα σοκάκια της Αντιπάρου. Γνωρίζεις καλά πως διασκεδάζουν οι φίλοι σου μα όχι τον τρόπο που δουλεύουν... Αργά ή γρήγορα θα το μάθεις (και δε θα σου αρέσει καθόλου).
Σημείο καμπής: 15-20 ημέρες μετά το ξεκίνημα των κοινών σας στόχων.
Κατάληξη: Πρώτα καυγάς, ύστερα θυμός, ύστερα αμοιβαία απομάκρυνση για τέσσερις μήνες, έπειτα απότομο ξέσπασμα αγάπης κι από τις δύο πλευρές κι εντέλει μια σχέση αμήχανη και κρύα που διατηρείται για χρόνια...

2. Δουλειά στο γραφείο του μεγαλύτερου ξαδέρφου σου: Ξεκινάς με χαρά πιστεύοντας ότι ο ξάδερφος είναι "ψυχάρα" και πως όλα θα κυλήσουν ρολόι (εκτός απ' το ωράριο που θέλεις κάπως να παραβλέψεις).
Σημείο καμπής: 4 ώρες μετά την ανάληψη των καινούργιων σου καθηκόντων.
Κατάληξη: Αμήχανες βραχνιασμένες φωνές στην επόμενη συνάντηση στο τραπέζι των Χριστουγέννων. Αποφεύγεις να τον κοιτάξεις κι εκείνος εσένα. Η πληγή επουλώνεται μετά από 6-7 μήνες.

3. One night stand με γυναίκα στην ηλικία μεταξύ των 32-37 χρόνων: Εχεις όρεξη, έχεις πάθος και λίμπιντο ανεβασμένη. Εκείνη μοιάζει άνετη, ζεστή, καλοσυνάτη. Γελάει με τ' αστεία σου πριν καν ολοκληρώσεις. Ρωτάει για σένα, ρωτάει για τη ζωή σου κι αυτό σε κολακεύει. Τα πάντα κυλούν ιδανικά και τη ρίχνεις επιτέλους στο κρεβάτι. Μεγάλο λάθος.

Σημείο καμπής: Η επόμενη ημέρα μετά το σεξ. Της εξηγείς τις απόψεις σου για τις σχέσεις καθώς και την ελευθερία που πρέπει να διέπει τα σώματα στο κυνήγι της αέναης ηδονής. Δεν πιάνει ποτέ.

Κατάληξη: Δεκάδες αναπάντητες κλήσεις και κάποια υβριστικά μηνύματα στην οθόνη του κινητού σου. Η συγκεκριμένη κατάσταση συνοδεύεται συχνά κι από διαπόμπευση στο facebook και σπανιότερα από δολιοφθορές στο καπό του αυτοκινήτου σου. Αν έχεις και σχέση καλύτερα να την τελειώσεις το συντομότερο.

4. Ανταπόκριση στη φιλική διάθεση του ταξιτζή: Είσαι ρομαντικός και πιστεύεις στην ανταλλαγή απόψεων με αγνώστους ή έστω σε μια ευχάριστη συνομιλία μέσα στην κούρσα, ίσα ίσα για να περάσει ευχάριστα η διαδρομή. Λίγο πριν μπεις στην Κατεχάκη ωστόσο, παρατηρείς το ταξίμετρο να γράφει με ιλιγγιώδη. Το μέτωπο σου ιδρώνει, η καρδιά σου χτυπάει γρήγορα και μετράς τα λεφτά σου διακριτικά. Δε μπορείς να πεις κάτι (επειδή τα είπατε με συμπάθεια) παρ' ότι το υποψιάζεσαι. Μένεις ευγενικός και μαγκωμένος στη θέση σου να βλέπεις την κλοπή να συμβαίνει μπροστά σου κι εσύ να χαμογελάς μ' αμηχανία. Ο ταρίφας σε "γλεντάει" κανονικά.

Σημείο καμπής: λίγα λεπτά μετά από την είσοδο στο ταξί κι αφού εκείνο έχει προλάβει να γράψει τεσσερισήμισυ ευρώ...

Κατάληξη: Aντίο στον οδηγό μαζί με τη φράση "καλό υπόλοιπο", έπειτα στο σπίτι με πονοκέφαλο και με την αίσθηση της ήττας να σε πλημμυρίζει ολόκληρο. Μπαίνεις για ντουζ, τρως κάτι για να μη σκέφτεσαι και πέφτεις για ύπνο αφού σκεπάζεσαι με μια κουβέρτα πληγωμένος και δέκα ευρώ φτωχότερος.

5. Καβάτζωμα σε φίλο "τσουβάλι": Είσαι δοτικός άνθρωπος και απλός. Πιστεύεις πως οι άνθρωποι εκτιμούν κι αντιλαμβάνονται. "Αν κάνω το καλό" σκέφτεσαι, με κάποιον τρόπο θα επιστρέψει σ' εσένα σε μία ανύποπτη στιγμή, με την μορφή της προσφοράς ή έστω της εκτίμησης. Κάπως έτσι, αποφασίσεις να καβαντζώσεις τρεις τέσσερις φορές το φιλαράκι σου που μένει στους Αμπελόκηπους κι εσύ στα Βριλήσσια. Κατεβαίνεις εσύ, κάνεις να παρκάρεις σαράντα λεπτά κι όταν τού κάνεις αναπάντητη, σε λίγο βρίσκεστε έξω απ' το καφέ. Εκανες μαλακία!

Σημείο καμπής: Αφού έχεις κατέβει τέσσερις σερί φορές, παίρνεις το θάρρος να τού ζητήσεις να βγείτε στην δικιά σου περιοχή αυτή τη φορά, επιτέλους ήρθε ο καιρός να δεις ένα φιλαράκι στα μέρη σου! Αμ δε! Την πρώτη σου αρνείται γιατί έχει δουλειά, την δεύτερη πήζει, την τρίτη θέλει να ΄ρθει πολύ αλλά πρεπει να γυρίσει γρήγορα γιατί έχει να κάνει κάτι... Καταλαβαίνεις πως έθρεψες ένα ΤΕΡΑΣ! Οι διαπραγματεύσεις γίνονται σκληρές: 

-Θέλεις Θησείο;

-Μπα, θα έχει κόσμο. Πάμε Πανόρμου;

-Πάλι; Θέλεις Πλάκα καλύτερα που θα 'ναι χαλαρά;

-Οχι μωρέ, τι να κάνουμε στην Πλάκα, να πληρώσουμε πέντε ευρώ τον καφέ; Νέο Ψυχικό;

-Καλύτερα Χαλάνδρι, θα έχουμε περισσότερες επιλογές...

-Δεν ξέρω φίλε γιατί πρέπει να γυρίσω νωρίς σήμερα...

Κατάληξη: αν δεν υπάρξει ισορροπία και υποχώρηση (από κάποιον έστω από τους δύο), η σχέση θ' αποτελέσει παρελθόν. Σού γίνεται μάθημα και γίνεσαι με τους ανθρώπους αυστηρός και σκληρός. Η αθωότητα είναι μια μακρινή ανάμνηση. Ζυγίζεις τα πάντα.

Κλισέ τυπάκια που ζουν ανάμεσα μας...

Κλισέ τυπάκι νούμερο 1: ο πολιτισμένος ισαποστασάκιας. 

Τι λέει: "Διαφωνώ. Η μουσική είναι μία και προσβάλλεις τόσο κόσμο... Αν έχεις καψούρα πως θα την εκφράσεις αλλιώς; Ο νταλκάς θέλει μπουζούκι και στο λέει κάποιους που ακούει ποιοτική μουσική (εννοεί την Ελεωνόρα Ζουγανέλη) εννέα στις δέκα ".

Πότε το λέει: όταν ξεστομίζεις άποψη για την Πάολα και το σκυλάδικο.

Μέτρηση Iq: μεταξύ 85-98...

Τι αφήνει πίσω όταν "φεύγει": βαρετές "politically correct" ιστορίες. 

Κλισέ τυπάκι νούμερο 2: η camper που δουλεύει σε τράπεζα.

Τι λέει: "Δε συμφωνώ καθόλου μ' αυτό! Καθόλου, καθόλου, καθόλου...".

Πότε το λέει: σε μια συζήτηση για την Ικαρία κι όταν της εξηγείς πόσο αργούν να σερβίρουν τον καφέ. Παρ' ότι υπηρετεί το σύστημα που κράζει εκ των έσω, στο μυαλό της είσαι ο κακός καπιταλιστής που τολμάει να θέλει τον καφέ του σε λιγότερο από μία ώρα απ' τη στιγμή που τον παρήγγειλε... Μα τόσο χυδαίος και ξεφτίλας πια;

Μέτρηση Iq: 95-105, κάπου στο μέσο όρο. Το πρόβλημα της τραπεζικής camper μοιάζει περισσότερο ψυχολογικό και λιγότερο νόησης.

Τι αφήνει πίσω όταν "φεύγει": ένα απλήρωτο στεγαστικό και τρία παιδιά.

Κλισέ τυπάκι νούμερο 3: η μικροαστή τριαντάρα.

Τι λέει: "Μού αρέσει να δουλεύω και ποτέ δε φοβήθηκα τη δουλειά. Δουλεύω απ' τα δεκαοκτώ".

Πότε το λέει: σε μια συζήτηση που αφορά την εργασία κι όταν της εξηγείς πως αν είχες χρήματα δε θα δούλευες ποτέ. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, σα να "κλωτσάει" κάτι μέσα της και προσπαθεί να σε πείσει πως η δουλειά είναι αρετή! Το επιχείρημα πως θα βαριόταν αν δε δούλευε είναι το πιο θλιβερό ξεκάθαρα.

Μέτρηση Iq: Χαμηλό. Ενίοτε μεταξύ 85-90...

Τι αφήνει πίσω όταν "φεύγει": δύο διαμερίσματα στο Γαλάτσι και χρήματα κάτω απ' το στρώμα.

Κλισέ τυπάκι νούμερο 4: ο δήθεν προοδευτικός.

Τι λέει: "Δε θεωρώ σωστό να υιοθετούν αλλά τους εκτιμώ και τους θεωρώ πανέξυπνους και με χιούμορ".

Πότε το λέει: σε μια συζήτηση για τους ομοφυλόφιλους. Για κάποιο λόγο, στο μυαλό του η ομοφυλοφιλία συσχετίζεται με το υψηλό iq και θεωρεί υποχρέωση του να τονίσει το πόσο εκτιμάει κάποιον "τέτοιο" αφού έχει και φίλους... Παρ' όλ' αυτά, δεν είναι κακός άνθρωπος ούτε κι αντιπαθής. Το πρόβλημα του είναι κυρίως νοητικό.

Μέτρηση Iq:  ραδικιού. 

Τι αφήνει πίσω όταν "φεύγει": διοξείδιο του άνθρακα και σκουπίδια.

Τι σού λένε και τι εννοούν...

      

Λένε: "δεν έχω πρόβλημα, ακούω τα πάντα!".


Ποιοι: γυναίκες/άντρες 20-30 ετών.

Τι ισχύει: ακούνε σκυλάδικα και ντρέπονται να το πουν. 

Λένε: "πάρε όποτε γουστάρεις να βρεθούμε!".


Ποιοι: άντρες 22-38 ετών.

Τι ισχύει: βαριέται να σε δει και σού πετάει το μπαλάκι.

Λένε: "δεν ξέρω, είναι λίγο δύσκολο"...

Ποιοι: γυναίκες ηλικίας 6-91 ετών.

Τι ισχύει: "ναι, αρκεί να με πείσεις".

Λένε: "νύσταξα... Πηγαίνω στο δωμάτιο να ξαπλώσω".

Ποιοι το λένε: αγόρια 13-19 ετών.

Τι ισχύει: θέλουν να τον παίξουν.

Λένε: "Πως πάει ψηλάκο;".

Ποιοι: άντρες ταξιτζήδες 44-61 ετών.

Τι ισχύει: το ταξίμετρο είναι πειραγμένο...

Λένε: "Θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό".

Ποιοι: γιατροί σε δημόσιο νοσοκομείο.

Τι ισχύει: τη γάμησες.

Λένε: "Εγώ σε συμπαθώ πολύ να ξέρεις".

Ποιοι: γυναίκες 27-53 ετών.

Τι ισχύει: σε σιχαίνεται βαθιά.

Λένε: "Μην ταραχτείς"...

Ποιοι: οι γονείς σου.

Τι ισχύει: πέθανε η γιαγιά σου.

Λένε: "Να κεράσουμε γλυκάκι;".

Ποιοι: σερβιτόροι/ες.

Τι ισχύει: ξέχνα την απόδειξη οπωσδήποτε.

Λένε: "μα δε ντρέπονται λίγο, έλεος, έχουμε και μικρά παιδιά!"(μπροστά στη θέα γυμνών σωμάτων).

Ποιοι: θεούσες και θεούσοι 55-75 ετών.

Τι ισχύει: θέλουν να τα βγάλουν απεγνωσμένα.

Πρόταση βιβλίου από Roberta Bruce: Ουδέν νεώτερον από το δυτικόν μέτωπον...

    Πλατεία Κοτζιά έκθεση βιβλίου. Γλιστράω ανάμεσα σε εκατοντάδες τίτλους. Στο μυαλό μου ετοιμάζω από καιρό τη λογοτεχνική λίστα της φετινής καλοκαιρινής ραστώνης. Ουδέν νεώτερον από το δυτικόν μέτωπον….Ερίχ Μαρία Ρεμάρκ…Α’ Παγκόσμιος πόλεμος… Πολύ κλασικό μου μοιάζει. Είναι γραμμένο το 1929. Ομολογώ ότι παλιά δεν συμπαθούσα τα war novels αλλά τώρα είναι διαφορετικά. Όταν το αρχίζω ένα τεμπέλικο απόγευμα μέσα καλοκαιριού απλά δεν μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Παρακολουθώ την πορεία μιας ομάδας νεαρών Γερμανών που βρίσκονται στο δυτικό μέτωπο στα σύνορα της Γαλλίας. Η περιγραφή της φρικαλεότητας της μάχης είναι τόσο ρεαλιστική που νομίζεις πως είσαι κάπου εκεί δίπλα όταν οι μίνες ρημάζουν τα χαρακώματα. Η αντιπολεμική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη. Ευτυχώς που ο Γερμανός Ρεμάρκ το έγραψε μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο που κατέληξε σε ήττα της Γερμανίας. Διαφορετικά αυτό το αντιπολεμικό αριστούργημα ίσως δεν θα είχε την αποδοχή που του άξιζε…Αλήθεια ποιος θα διάβαζε τις σκέψεις ενός νεαρού στρατιώτη των στρατευμάτων του Χίτλερ μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας? Εκείνο όμως που κάνει αυτό το βιβλίο να ξεπερνά τους περιορισμούς του χωροχρόνου και να με συγκλονίζει προσωπικά είναι η περιγραφή της πρώιμης απώλειας της νιότης εκείνων που ήταν μαθητές και έγιναν στρατιώτες έτσι ξαφνικά χωρίς να μεσολαβήσει τίποτα στο ενδιάμεσο. Έχουμε την τύχη να ζούμε σε καιρό ειρήνης. Ωστόσο, η διάγνωση μιας χρόνιας ανίατης ασθένειας σε τρυφερή ηλικία κακά τα ψέματα είναι ένας ατομικός πόλεμος…Με ήττες, νίκες, εκεχειρίες με έναν αόρατο εχθρό, απογοητεύσεις. Παλαιότερα λοιπόν όλη αυτή η πολεμική λογοτεχνία μου έμοιαζε αδιάφορη, παρωχημένη και σχεδόν αγορίστικη. Τώρα όμως κατανοώ τις σκέψεις και τα συναισθήματα ενός νέου που από την κατάσταση της ειρήνης/υγείας έρχεται βάναυσα αντιμέτωπος με τον πόλεμο/ασθένεια .Αυτή η βιαιότητα που σου μεταμορφώνει τη ζωή σε κάτι που με δυσκολία αναγνωρίζεις και σε αναγκάζει να ωριμάσεις απότομα. Κι αναρωτιέσαι αν όντως είσαι εκείνος που θυμάσαι…Για τις δύσκολες λοιπόν ώρες γράφω σε ένα χαρτί και κολλάω στον τοίχο μου τη σκέψη του Πάουλ Μπόιμερ: «Όλη αυτή τη φρίκη μπορείς να την υποφέρεις σαν την υπομένεις. Μα θα σε σκοτώσει σαν τη σκέφτεσαι διαρκώς».

Roberta Bruce

Οι χειρότερες κατηγορίες συναυλιακών τύπων

     Καλοκαιράκι κι ο συναυλιακός πυρετός ανεβαίνει. Ενώ σπας το κεφάλι σου για να κατανείμεις έξυπνα το περιορισμένο σου budget ώστε να απολαύσεις όσο το δυνατόν περισσότερα live, θυμήσου πως υπάρχουν κι αυτοί.

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 1: O Τσαμπατζής.

Πως βρέθηκε εκεί: με πρόσκληση που βρέθηκε στα χέρια του ή έπειτα από γλείψιμο σε φιλαράκι διοργανωτή απ' το στρατό που τον αφήνει να περάσει δωρεάν.

Συναυλίες που προτιμάει: οποιαδήποτε αρκεί να είναι δωρεάν.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: σαν ένας περαστικός που δεν πλήρωσε ευρώ για να ακούσει μουσική, ο τσαμπατζής μοιάζει να μην εκτιμάει τίποτα απ' όσα συμβαίνουν στη σκηνή κι είναι το ίδιο αδιάφορος και για τους διπλανούς του. Το κουτσομπολιό και τα γελάκια με την παρέα του δίνουν και παίρνουν ακόμα και τη στιγμή της κορύφωσης. Οι ενοχλητικές του φωνές σε ακολουθούν ως τη στιγμή του encore κι ενίοτε ως τα πρώτα χιλιόμετρα της επιστροφής στη Λεωφόρο Συγγρού.

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 2: Η Φοιτήτρια.

Πως βρέθηκε εκεί: της το σφύριξε ένας κολλητός της και μέλος της ΚΝΕ.

Συναυλίες που προτιμάει: Slayer, Iron Maiden και οποιαδήποτε έχει πάνω από 10.000 λαό.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: μπυρόνια στο χέρι που στάζουν, αθέλητα σπρωξίδια κι αγκωνιές στους αθώους κι η μόνιμη ιαχή "μαλάκα γαμάει" σε κάθε κομμάτι που ξέρει (δηλαδή σε δύο).

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 3: Το Καγκούρι.

Πως βρέθηκε εκεί: έπειτα από ποστάρισμα του ξάδερφου στο Facebook.

Συναυλίες που προτιμάει: Red Hot Chilly Peppers, U2 και mainstream Pop Rock μπάντες από τα νιάτα του.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: η διαρκής βιντεοσκόπηση της συναυλίας που δε θα δει από το κινητό του κανείς και με αποτέλεσμα να κόβει τη θέα σου στη σκηνή. Αξιομίσητος πραγματικά.

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 4: Ο Ανέκφραστος.

Πως βρέθηκε εκεί: του πρότεινες να πάτε μαζί για παρέα και γιατί έχει αμάξι.

Συναυλίες που προτιμάει: καμία εκτός κι αν τον ψήσεις.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: ακόμα κι αν ένα ολόκληρο στάδιο κοχλάζει, ο ανέκφραστος παραμένει ακίνητος σα στήλη άλατος και με διάθεση σχεδόν κατατονική. Το μυαλό λέει συναυλία μα η καρδιά λαχταράει Netflix κι ηρεμία με σουβλάκια και άραγμα στον καναπέ.