It's movie time (24): Tout les matins du monde

Σκηνοθεσία: Alain Corneau

Είδος: Drama

Βαθμολογία Imdb: 7,5

Μικρή περίληψη: Ο Saint Colombe, ένας ταλαντούχος μουσικός, μετά το θάνατο της γυναίκας του βυθίζεται στην κατάθλιψη ενώ προσπαθεί να μεγαλώσει τις δυο του κόρες και να επιβιώσει.

Γιατί να τη δεις: Υπάρχουν ήρωες που σού περνούν αδιάφοροι και ήρωες που σε κεντρίζουν και χαράσσονται στο μυαλό σου. Στο Όλα τα πρωινά του κόσμου ή αλλιώς στο Tout les matins du monde, συμβαίνει το δεύτερο. Όταν η γυναίκα του Saint Colombe πεθαίνει ξαφνικά, εκείνος τα κάνει όλα λάθος: δεν εκφράζει ποτέ του μισό συναίσθημα και κλείνεται στον εαυτό του. Βυθίζεται στην κατάθλιψη κι αποσύρεται από τα πάντα, σταματάει να φροντίζει τον εαυτό και τις κόρες του και γίνεται ζωντανός νεκρός μέχρι το τέλος της ζωής του.  Τα νοσηρά στοιχεία της προσωπικότητας του τον καταπίνουν και η μόνη του διέξοδος είναι η μουσική. Τα στοιχεία αυτά, σε συνδυασμό με τις ιδέες του περί μουσικής και την αντίδραση του στο φαινομενικό αριβισμό του μαθητευόμενου Marais που υποδύεται ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ κι ο γιος του, καθώς κι η αντίδραση του στον υλισμό που τού προτείνεται απλόχερα απ΄ τους αυλικούς του βασιλιά, συνθέτουν εντέλει μια από τις πιο ιδιαίτερες φιγούρες στην ιστορία του κινηματογράφου. Κι αυτός, είναι ένας απ' τους λόγους για τον οποίο αξίζει να δεις το Tout les Latins du Monde. Υπάρχουν κι άλλοι κι ανάμεσα τους, είναι και η υπέροχη φωτογραφία  (λες και βλέπεις πίνακα της Αναγέννησης) του Yves Angelo.

Μειονεκτήματα: Θα το τολμήσω. Υπάρχουν στιγμές που κάποιοι απ' τους διαλόγους σού μοιάζουν επιτηδευμένοι. Ότι κανένας δε θα μιλούσε έτσι ακόμα και στις πιο μπουρζουαστικές συνοικίες του Παρισιού στο 17ο αιώνα. Εν μέρει και για να 'μαστε δίκαιοι, ο τρόπος αυτός εξυπηρετεί την αισθητική της ταινίας (και λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό) μα ίσως και να στερεί στη δυνατότητα εμβάθυνσης των τριών βασικών χαρακτήρων. Αυτό, μπορεί να συμβαίνει γιατί οι χαρακτήρες έχουν ένα εύρος συγκεκριμένο ανάμεσα στ' οποίο μπορούν να κινηθούν αφού κι η γλώσσα που χρησιμοποιούν είναι συγκεκριμένη και δεν παρεκκλίνει ποτέ. Δε συμφωνώ ωστόσο με κριτικές που λένε πως η ταινία είναι αργή. Η ταινία είναι μεγάλη αλλά όχι αργή. Τουλάχιστον δεν είναι αργή επιτηδευμένα. Άλλωστε, μιλάμε για ένα δράμα εσωτερικό όπου δύσκολα θα μπορούσε ν' αποτυπωθεί δίχως τα αργόσυρτα πλάνα που εστιάζουν καθώς κι εκείνα με το τοπίο της περιοχής και στα οποία καταλαβαίνεις την αίσθηση απομόνωσης του ήρωα όχι μονάχα σε επίπεδο ψυχικό αλλά και σε επίπεδο ωμού ρεαλισμού. 

Όταν είναι καλύτερο να σιωπάς (part 2)

     Προτάσεις που ξεστομίζεις και θα 'πρεπε να τιμωρηθείς με δημόσιο μαστίγωμα και διαπόμπευση στην Ομόνοια. 

Ατάκα νούμερο 1: "O τυπάς είναι και γαμώ τα παιδιά!". 

Πότε τη λες: Μετά από πρόσφατη γνωριμία στο πλοίο. 

Αντίλογος: Ο τυπάς μπορεί να κρύβει και πτώματα στη σοφίτα. Τον ξέρεις μιάμιση ώρα.

Τι δείχνει για σένα: Είσαι μικρός και άπειρος ή ένας ενθουσιώδης ηλίθιος.

Ατάκα νούμερο 2: "Πίσω απ' όλα κρύβεται η Νέα Τάξη πραγμάτων κι η Μασωνία".

Πότε τη λες: Όταν σε χωρίζουν, το μαγαζί σου κλείνει κι ο μόνος που σου στέλνει μηνύματα είναι η εφορία για ένα χρέος 1600 ευρώ. Με λίγα λόγια, όταν θες να εξηγήσεις την προσωπική σου αποτυχία. 

Αντίλογος: Αν κάτι κρύβεται από πίσω εσύ πως το έμαθες; Κι από ποιον;

Τι δείχνει για σένα: Είσαι ελαφρόμυαλος και μερικώς διαταραγμένος.

Ατάκα νούμερο 3: "Δεν έχω πρόβλημα με τους "τάδε" αλλά...".

Πότε τη λες: Σε συναντήσεις με ανθρώπους με τους οποίους δεν έχεις μεγάλη οικειότητα. Η εισαγωγή είναι αναγκαία για να μοιραστείς στη συνέχεια το ρατσισμό σου με ασφάλεια. 

Αντίλογος: Το ασυνείδητο δεν έχει άρνηση κι επομένως ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Τι δείχνει για σένα: Είσαι κότα και αυτολογοκρίνεσαι. Θέλεις να σε συμπαθούν όλοι μα κατά βάθος είσαι εγωπαθές αρχίδι.

Ατάκα νούμερο 4: "Δεν ακούω τέτοια μουσική μα θα τη βάλουμε γiα τους γονείς".

Πότε τη λες: Πριν απ' το τραπέζι του γάμου σου για τα σκυλάδικα και τα παραδοσιακά. 

Αντίλογος: Οι γονείς σου επιθυμούν και να μην καπνίζεις, να μην πίνεις μπάφους, να μην ξενυχτάς, να μην οδηγείς μηχανάκι και να μην κάνεις πρωκτικό σεξ.

Τι δείχνει για σένα: Κάτω απ' τα βινύλια των Pink Floyd, κρύβεις κασέτες με Κοντολάζο, Μενιδιάτη και Έφη Σαρρή.

Ατάκα νούμερο 5: "Εμείς είμαστε οι πιο αξιόπιστοι"!

Πότε τη λες: Όταν δουλεύεις για μεγάλο διάστημα στην ίδια εταιρεία. 

Αντίλογος: Εσύ είσαι ένας υπάλληλος κι η εταιρεία που δουλεύεις μια εταιρεία. Δεν είσαστε ένα.

Τι δείχνει για σένα: Έχεις αλλοτριωθεί πλήρως κι έχεις την ανάγκη ν' ανήκεις κάπου. 

Ατάκα νούμερο 6: "Α, εγώ τα λέω σταράτα".

Πότε τη λες: Όταν θες να δικαιολογήσεις το δηλητήριο που στάζει το στοματάκι σου. Το "φούσκωσες σα νερόμπαλα" ή το "απορώ γιατί δε σε παντρεύεται μετά από δυο γεμάτες βδομάδες σχέσης" δε φαίνεται κι η καλύτερη αρχή για μια ανοιχτή συζήτηση.

Αντίλογος: Τα λες σταράτα αλλά θυμώνεις όταν τ' ακούς σταράτα. 

Τι δείχνει για σένα: Είσαι πικρόχολος και δεν έχεις ούτε μια στάλα ενσυναίσθησης.

Οι χειρότερες κατηγορίες συναυλιακών τύπων

     Καλοκαιράκι κι ο συναυλιακός πυρετός ανεβαίνει. Ενώ σπας το κεφάλι σου για να κατανείμεις έξυπνα το περιορισμένο σου budget ώστε να απολαύσεις όσο το δυνατόν περισσότερα live, θυμήσου πως υπάρχουν κι αυτοί.

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 1: O Τσαμπατζής.

Πως βρέθηκε εκεί: με πρόσκληση που βρέθηκε στα χέρια του ή έπειτα από γλείψιμο σε φιλαράκι διοργανωτή απ' το στρατό που τον αφήνει να περάσει δωρεάν.

Συναυλίες που προτιμάει: οποιαδήποτε αρκεί να είναι δωρεάν.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: σαν ένας περαστικός που δεν πλήρωσε ευρώ για να ακούσει μουσική, ο τσαμπατζής μοιάζει να μην εκτιμάει τίποτα απ' όσα συμβαίνουν στη σκηνή κι είναι το ίδιο αδιάφορος και για τους διπλανούς του. Το κουτσομπολιό και τα γελάκια με την παρέα του δίνουν και παίρνουν ακόμα και τη στιγμή της κορύφωσης. Οι ενοχλητικές του φωνές σε ακολουθούν ως τη στιγμή του encore κι ενίοτε ως τα πρώτα χιλιόμετρα της επιστροφής στη Λεωφόρο Συγγρού.

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 2: Η Φοιτήτρια.

Πως βρέθηκε εκεί: της το σφύριξε ένας κολλητός της και μέλος της ΚΝΕ.

Συναυλίες που προτιμάει: Slayer, Iron Maiden και οποιαδήποτε έχει πάνω από 10.000 λαό.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: μπυρόνια στο χέρι που στάζουν, αθέλητα σπρωξίδια κι αγκωνιές στους αθώους κι η μόνιμη ιαχή "μαλάκα γαμάει" σε κάθε κομμάτι που ξέρει (δηλαδή σε δύο).

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 3: Το Καγκούρι.

Πως βρέθηκε εκεί: έπειτα από ποστάρισμα του ξάδερφου στο Facebook.

Συναυλίες που προτιμάει: Red Hot Chilly Peppers, U2 και mainstream Pop Rock μπάντες από τα νιάτα του.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: η διαρκής βιντεοσκόπηση της συναυλίας που δε θα δει από το κινητό του κανείς και με αποτέλεσμα να κόβει τη θέα σου στη σκηνή. Αξιομίσητος πραγματικά.

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 4: Ο Ανέκφραστος.

Πως βρέθηκε εκεί: του πρότεινες να πάτε μαζί για παρέα και γιατί έχει αμάξι.

Συναυλίες που προτιμάει: καμία εκτός κι αν τον ψήσεις.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: ακόμα κι αν ένα ολόκληρο στάδιο κοχλάζει, ο ανέκφραστος παραμένει ακίνητος σα στήλη άλατος και με διάθεση σχεδόν κατατονική. Το μυαλό λέει συναυλία μα η καρδιά λαχταράει Netflix κι ηρεμία με σουβλάκια και άραγμα στον καναπέ.