Πρόταση ψυχαγωγίας: 7 κλασσικά (και λιγότερο κλασσικά...) βιβλία που αξίζουν την προσοχή σου!

    Λογοτεχνικές βιβλιαράρες που πρέπει να διαβάσεις

1. Τίτλος βιβλίου: Το Περιστέρι
Συγγραφέας: Πάτρικ Ζίσκιντ
θετικά: ακρίβεια γραφής, ακρίβεια ιδέας, ευανάγνωστο, ισχυρή δομή και ψυχολογικό βάθος. Τα πάντα δένουν υπέροχα, τίποτα το περιττό!
αρνητικά: αν δεν είσαι ηλίθιος κανένα.
bonus tip: η "φορτισμένη" περιγραφή τη στιγμή της καταιγίδας...

2. Τίτλος βιβλίου: Έγκλημα και Τιμωρία
Συγγραφέας: Φίοντορ Ντοστογιέφσκι
θετικά: η παθιασμένη ιδέα, το ψυχολογικό βάθος και το απίστευτο σασπένς.
αρνητικά: κάποιες φορές μπορεί και να πλατιάζει...
bonus tip: η σκηνή του ονείρου δεν ψάρωσε μόνο εμένα... αλλά και το Νίτσε (συν τους διανοούμενους της εποχής)!

3. Τίτλος βιβλίου: Ο ένοικος
Συγγραφέας: Ρολάντ Τοπόρ
θετικά: απλότητα γραφής, χιούμορ κι εμπνευσμένη αποτύπωση της φρίκης και του τρόμου!

αρνητικά: τίποτα άξιο αναφοράς στ' αλήθεια.

bonus tip: η σελίδα 57. Τελικά τι συνιστά το εγώ του ανθρώπου;

4. Τίτλος βιβλίου: Τοστ ζαμπόν

Συγγραφέας: Τσαρλς Μπουκόφσκι
θετικά: διεισδυτικότητα, συναίσθημα, χιούμορ, απλότητα κι η μοναδική οπτική του Τσαρλς Μπουκόφσκι.

αρνητικά: αφού το τελειώσεις αηδιάζεις με τους πάντες!

bonus tip: η σκηνή με τον συμμαθητή και ο τρόπος που την "κλείνει".

5. Τίτλος βιβλίου: Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι

Συγγραφέας: Οσκαρ Ουάιλντ
θετικά: έξυπνες ατάκες, καλός ρυθμός και σασπένς που σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα (πρόκειται για υπαρξιακό θρίλερ).

αρνητικά: οι σελίδες που φλυαρεί για τα βάζα και τις Περσικές μπουχάρες...

bonus tip: οι ατάκες του Λόρδου Χένρυ στα τραπεζώματα της μπουρζουαζίας!

6. Τίτλος βιβλίου: Ταξίδι στην άκρη της νύχτας

Συγγραφέας: Λουίς Φερντινάν Σελίν

θετικά: η εμπνευσμένη γραφή και το πάθος του Σελίν, δημιουργούν το καλύτερο ξεκίνημα βιβλίου στην ιστορία της λογοτεχνίας!

αρνητικά: όπως κάθε μεγάλο (ποσοτικά) κείμενο αυτού του κόσμου, δεν αποφεύγει να κάνει κοιλιά από την μέση και μετά...

 bonus tip: οι 150 πρώτες περίπου σελίδες...

7. Τίτλος βιβλίου: Ρώτα τον άνεμο

Συγγραφέας: Τζων Φάντε

θετικά: Όπως είπε ο Μπουκόφσκι, "ο Τζων Φάντε δε φοβάται το συναίσθημα ποτέ". Επίσης, έχει χιούμορ.

αρνητικά: οι πρώτες 30 σελίδες μοιάζουν δυσνόητες και κάπως κακογραμμένες, πράγμα που δεν πρέπει να σε αποθαρρύνει καθόλου.

bonus tip: η πρώτη συνάντηση στο καφέ.

Πρόταση βιβλίου από Roberta Bruce: Ουδέν νεώτερον από το δυτικόν μέτωπον...

    Πλατεία Κοτζιά έκθεση βιβλίου. Γλιστράω ανάμεσα σε εκατοντάδες τίτλους. Στο μυαλό μου ετοιμάζω από καιρό τη λογοτεχνική λίστα της φετινής καλοκαιρινής ραστώνης. Ουδέν νεώτερον από το δυτικόν μέτωπον….Ερίχ Μαρία Ρεμάρκ…Α’ Παγκόσμιος πόλεμος… Πολύ κλασικό μου μοιάζει. Είναι γραμμένο το 1929. Ομολογώ ότι παλιά δεν συμπαθούσα τα war novels αλλά τώρα είναι διαφορετικά. Όταν το αρχίζω ένα τεμπέλικο απόγευμα μέσα καλοκαιριού απλά δεν μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Παρακολουθώ την πορεία μιας ομάδας νεαρών Γερμανών που βρίσκονται στο δυτικό μέτωπο στα σύνορα της Γαλλίας. Η περιγραφή της φρικαλεότητας της μάχης είναι τόσο ρεαλιστική που νομίζεις πως είσαι κάπου εκεί δίπλα όταν οι μίνες ρημάζουν τα χαρακώματα. Η αντιπολεμική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη. Ευτυχώς που ο Γερμανός Ρεμάρκ το έγραψε μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο που κατέληξε σε ήττα της Γερμανίας. Διαφορετικά αυτό το αντιπολεμικό αριστούργημα ίσως δεν θα είχε την αποδοχή που του άξιζε…Αλήθεια ποιος θα διάβαζε τις σκέψεις ενός νεαρού στρατιώτη των στρατευμάτων του Χίτλερ μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας? Εκείνο όμως που κάνει αυτό το βιβλίο να ξεπερνά τους περιορισμούς του χωροχρόνου και να με συγκλονίζει προσωπικά είναι η περιγραφή της πρώιμης απώλειας της νιότης εκείνων που ήταν μαθητές και έγιναν στρατιώτες έτσι ξαφνικά χωρίς να μεσολαβήσει τίποτα στο ενδιάμεσο. Έχουμε την τύχη να ζούμε σε καιρό ειρήνης. Ωστόσο, η διάγνωση μιας χρόνιας ανίατης ασθένειας σε τρυφερή ηλικία κακά τα ψέματα είναι ένας ατομικός πόλεμος…Με ήττες, νίκες, εκεχειρίες με έναν αόρατο εχθρό, απογοητεύσεις. Παλαιότερα λοιπόν όλη αυτή η πολεμική λογοτεχνία μου έμοιαζε αδιάφορη, παρωχημένη και σχεδόν αγορίστικη. Τώρα όμως κατανοώ τις σκέψεις και τα συναισθήματα ενός νέου που από την κατάσταση της ειρήνης/υγείας έρχεται βάναυσα αντιμέτωπος με τον πόλεμο/ασθένεια .Αυτή η βιαιότητα που σου μεταμορφώνει τη ζωή σε κάτι που με δυσκολία αναγνωρίζεις και σε αναγκάζει να ωριμάσεις απότομα. Κι αναρωτιέσαι αν όντως είσαι εκείνος που θυμάσαι…Για τις δύσκολες λοιπόν ώρες γράφω σε ένα χαρτί και κολλάω στον τοίχο μου τη σκέψη του Πάουλ Μπόιμερ: «Όλη αυτή τη φρίκη μπορείς να την υποφέρεις σαν την υπομένεις. Μα θα σε σκοτώσει σαν τη σκέφτεσαι διαρκώς».

Roberta Bruce