It's movie time (48): The Car (1977)

Σκηνοθεσία: Elliot Silverstein

Βαθμολογία Imdb: 6,1

Είδος: Horror/Mystery/Action

Μικρή περίληψη: Μια μικρή πόλη του Αμερικάνικου νότου, απειλείται απ' την εμφάνιση ενός μαύρου αυτοκινήτου που παρασέρνει στο διάβα του τον οποιοδήποτε.

Γιατί να τη δεις: Στο ύφος των Road horror movies -παρότι δεν είναι καθαρό τέτοιο- και σαφώς επηρεασμένο απ' τη ναυαρχίδα του είδους Duel (όπως και το επίσης καλό Roadgames του 1981), εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που χωρίς πολλά πολλά καταφέρνει να σε βάλει στην κατάλληλη ατμόσφαιρα αμέσως. Με τα όμορφα εξωτερικά πλάνα και τον τρόμο που έρχεται απότομα (η σκηνοθεσία στο πως έρχεται το αυτοκίνητο στην πρώτη σκηνή είναι υπέροχη διάολε!) κι εστιάζοντας στο δυναμισμό του αμαξιού και στο παράλογο της υπόθεσης, το The Car, όσο γελοίο και να σου φαίνεται σα story καταφέρνει να σε βάλει στο κλίμα και να σε ψυχαγωγήσει με τον καλύτερο τρόπο. Οι σκηνές με τ' αυτοκίνητο είναι φτιαγμένες αριστουργηματικά, οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι καλές κι η σκηνοθεσία μερακλίδικη (αργό χτίσιμο με ενδιαφέροντα γεμίσματα ενδιάμεσα απ' τις σκηνές που υπάρχει δράση). Για το τέλος, δε μπορώ να μη σχολιάσω πως η επιλογή της τοποθεσίας  (Utah) με τις αχανείς έρημες εκτάσεις δείχνουν σκηνοθετική εφυία και όποιος δει την ταινία θα καταλάβει και το γιατί. Συμπερασματικά: αν είσαι λάτρης του είδους, το The Car πρέπει οπωσδήποτε να μπει στη συλλογή σου το συντομότερο!

It's movie time (47): Α very long engagement (2004)

"Αλλά τα λόγια φέρνουν καμιά φορά κλάματα. Με τα κλάματα λες αυτά που δε μπορείς να πεις αλλιώς".

Σκηνοθεσία: Jean Pierre Jeunet

Βαθμολογία Imdb: 7.6

Είδος: Drama/Mystery

Μικρή περίληψη: Μια νεαρή γυναίκα, δε σταματά ν' αναζητά τον αρραβωνιαστικό της (πόσο βλάχος νιώθω μ' αυτή τη λέξη) που είχε καταταγεί στο Γαλλικό στρατό και είναι πιθανόν να σκοτώθηκε στη μάχη του Σομμ, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Γιατί να τη δεις: Ο τύπος που έφερε στον κόσμο το θρυλικό Amelie, εδώ καταφέρνει να δημιουργήσει τη δεύτερη σπουδαιότερη ταινία του που είναι άρτια: παραμυθένια φωτογραφία (αυτά τα ζεστά χρώματα κι επίσης τα ψυχρά στις σκηνές των πολεμικών μαχών μόνο στις ταινίες του Ζενέ τα βλέπεις και παρ΄ότι ο Ντελμπονέ προτάθηκε για Όσκαρ φωτογραφίας, το πήρε τελικά Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών), ενδιαφέρον θέμα (ποιος δεν έχει ματαιοπονήσει για κάτι άπιαστο σ' αυτή τη ζωή), καλή ροή, δυνατό soundtrack (Badalamenti) και φυσικά αγωνία μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Οι αναφορές στη σκληρότητα του πολέμου, στις κάφρικες τακτικές KAI του Γαλλικού στρατού με τους δικούς του (γεγονός), στη διεφθαρμένη κυβέρνηση και στο ψυχικό φαινόμενο της άρνησης ν' αποδεχτείς κάτι εφιαλτικό, δίνονται στην οθόνη σου όπως ακριβώς πρέπει: Α-ΠΟ-ΛΑΥ-ΣΤΙ-ΚΑ! Για το τέλος, πάρε δυο εικόνες για να καταλάβεις: 

It's movie time (46): The Mothman Prophecies

"Ας πούμε ότι τα πνεύματα είναι πιο δυνατά από εμάς. Γιατί δε φανερώνονται να μας πουν ανοιχτά τι σκέφτονται;".

"Είσαι ανώτερος από μια κατσαρίδα. Προσπάθησες ποτέ να δώσεις εξήγηση σε μια κατσαρίδα;".

Σκηνοθεσία: Mark Pellington

Βαθμολογία Imdb: 6.4

Είδος: Mystery/Thriller/Drama

Μικρή περίληψη: Μετά το θάνατο της συντρόφου του, ένας ρεπόρτερ πηγαίνει στη Δυτική Βιρτζίνια να ερευνήσει ένα παράξενο φαινόμενο που τον έχει στοιχειώσει...

Γιατί να τη δεις: Ας πούμε καταρχήν γιατί να μην τη δεις: γιατί αγαπάς την έντονη δράση, τη γρήγορη εναλλαγή σκηνών και γιατί στο τέλος, έχεις την ανάγκη να έχεις όλες τις απορίες σου λυμένες... Από 'κει και πέρα, το The Mothman Prophecies (Ο χρησμός της πεταλούδας), προτείνεται σε λάτρεις του μυστηρίου και της ατμόσφαιρας, σ' αυτούς που πιστεύουν στη διαίσθηση, στ' ότι αυτό που μας περιβάλλει είναι ένα απειροελάχιστο κομμάτι της ατέλειωτης πραγματικότητας καθώς και στους οπαδούς του αργόσυρτου χτισίματος όπου βουτάς στις δυσκολίες του ήρωα απ' την αρχή μέχρι το τέλος. Γιατί αυτό είναι το φιλμ του Mark Pellington: μια ατμοσφαιρική προσέγγιση του μυστηρίου της ζωής (που στηρίζεται σε έναν αρκετά παλιό μύθο για τις εμφανίσεις ενός μυστηριώδου πλάσματος πριν από μεγάλα ή μικρότερα τραγικά γεγονότα) που σε βγάζει απ' την πραγματικότητα σου σα να 'χεις βουτήξει στον ωκεανό για ώρες και θέλω να σταθώ σ' αυτό το τελευταίο: είναι ο τρόπος κινηματογράφησης με χρώματα ψυχρά σαν τον πάγο ή κι η ίδια η θεματολογία του φιλμ κι είχα την αίσθηση ότι είχα βουτηχτεί σ' ένα τελείως διαφορετικό κόσμο απ' τον δικό μου κι αυτό είναι επιτυχία του σκηνοθέτη. Συμπερασματικά, τo The Mothman Prophecies δε θα σου αλλάξει τη ζωή αλλά είναι μια στιβαρή προσπάθεια να προσεγγιστεί ένα δύσκολο θέμα για το οποίο δεν έδωσε απάντηση σίγουρη ποτέ κανένας. Κι αυτό, συμβαίνει με σοβαρότητα και ατμόσφαιρα πειστική όσο ελάχιστα φιλμ του συγκεκριμένου είδους.

It's movie time (30): The Dictator (2012)

                              

-Kimberly?

-Zoey.

-Who cares?

Σκηνοθεσία: Larry Charles

Βαθμολογία Imdb: 6.5

Είδος: Comedy

Μικρή περίληψη: Ένας δικτάτορας, ταξιδεύει στην Αμερική για να σταματήσει την πιθανότητα του να γίνει δημοκρατία το πολίτευμα της χώρας του...

Γιατί να τη δεις: Γιατί αν σου άρεσε το Borat, είναι δεδομένο ότι θα σου αρέσει το ίδιο -και περισσότερο- το The Dictator επειδή εκτός των διαφόρων ομοιοτήτων (καρικατούρα πρωταγωνιστής, κάφρικο χιούμορ μη πολιτικά ορθό) το συγκεκριμένο φιλμ είναι κανονική ταινία με αρχή, μέση και τέλος. Εννοείται φυσικά ότι το The Dictator δε χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης -και δεν ανακαλύψαμε την Αμερική- αλλά η σχετικά χαμηλή βαθμολογία του που εν πολλοίς εξηγείται μιας και ο Σάσα Μπάρον Κοέν δεν αφήνει τίποτα όρθιο κι αγγίζει ευαίσθητες χορδές, συν το γεγονός ότι η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους στην πιο δυναμική φάση της Woke κουλτούρας στις ΗΠΑ (2010-2015), κάνουν την ταινία του Larry Charles ν' αξίζει ιδιαίτερης μνείας. Γιατί το χιούμορ πρέπει να στάζει και λίγο δηλητήριο και κανένας ποτέ δε γέλασε μ' αστεία που ήθελαν να είναι προσεκτικά για να μη θίξουν τον όποιο εύθικτο. Στην πραγματικότητα πάντως, το The Dictator δεν είναι μόνο κάφρικα αστεία και χαβαλές αλλά σε δεύτερο πλάνο διαθέτει κάπως και το στοιχείο της πολιτικής κριτικής ματιάς (ο μονόλογος του Αλλαντίν στο τέλος είναι to the point) σε σχέση μ' αυτό που ονομάζουμε σύγχρονη δημοκρατία. Συμπερασματικά, μια απ' τις πιο ξεκαρδιστικές ταινίες που έχεις δει. 

Fun facts: 

-Ο Δικτάτορας σατυρίζει ένα κράμα μουσουλμάνων δικτατόρων τύπου Καντάφι και Χουσεϊν. 

-Στο μαγευτικό Τατζικιστάν το φιλμ απαγορεύτηκε.

-Η Γουαντίγια που παριστάνει βορειο-αφρικανικό χαλιφάτο, στην πραγματικότητα είναι πόλη στη Σρι Λάνκα.

-Σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στην Plaza Espana της Σεβίλλης. 

-Το 2012, οι διοργανωτές των Όσκαρ απαγόρευσαν στο Σάσα Μπάρον Κοέν να παραστεί  ντυμένος Αλλαντίν αλλά εκείνος τους αγνόησε: μπήκε στην αίθουσα ντυμένος Αλλαντίν, φωνάζοντας "Θάνατος στη Δύση" και κάνοντας τους διοργανωτές να γελάσουν αμήχανα. Θεός!

Οι ομορφότερες πόλεις της Ελλάδας (NOT).

Λαμία

Ένα απ' τα μεγάλα πολεοδομικά θαύματα της μεταπολίτευσης, γνωστή κι ως "Βενετία της Φθιώτιδας". Η πλανεύτρα της Κεντρικής Ελλάδας και συνώνυμο της υψηλής αισθητικής με τα όμορφα γλυπτά και τα  κτίρια με τους κρεμάμενους ηλιακούς θερμοσίφωνες, ξεχωρίζει για το καλό φαγητό (μόνο κρέας), τα κομψά γραφικά καλντερίμια (μόνο άσφαλτος) και τα όμορφα δημόσια κτίρια. Ένα απ' τα μέρη που πρέπει να επισκεφθείς προτού χαιρετήσεις αυτό το μάταιο κόσμο.

Κιάτο

Το διαμάντι του Κορινθιακού με τα κρυστάλλινα νερά. Στη δεκαετία του 60, προτιμήθηκε μαζί με τη Νίκαια (της Γαλλίας) σαν τόπος γυρισμάτων σπουδαίων ταινιών του Άλφρεντ Χίτσκωκ. Οι δρόμοι της πόλης μαρτυρούν την επιρροή της αρχιτεκτονικής μπαρόκ με τα κτίρια να διακρίνονται για τα χρώματα, τον επιβλητικό εξωτερικό διάκοσμο και τα ολάνθιστα πάτια. Μια απ' τις εντυπωσιακότερες πόλεις της πασοκικής λαίλαπα...εεεε της Ελληνικής δημοκρατίας.

Τολό

Κτίρια εμπνευσμένα απ' τη Σοβιετική εποχή, ξενοδοχεία μ' αλουμίνιο που μοιάζουν με τη ΔΟΥ της γειτονιάς σου, παραλίες 18 τετραγωνικών (το υπόλοιπο είναι χτισμένο), το Τολό αποτελεί ένα ακόμα σπουδαίο επίτευγμα της χώρας. "Δεν υπολογίσαμε ποτέ το κόστος και το συμφέρον, θέλαμε να φτιάξουμε μια πόλη πρότυπο" αναφέρουν κάτοικοι της περιοχής.

Ηγουμενίτσα

Το αντίπαλο δέος της Κέρκυρας, η Ηγουμενίτσα (γνωστή και ως πόλη φάντασμα), διακρίνεται για το ιστορικό της κέντρο και το υπέροχο κλίμα. Τα μεσημέρια του Ιουλίου και με την υγρασία στο 97%, μπορείς να βολτάρεις ανενόχλητος σε κάποιο απ' τα καφενεία της περιοχής ή να φας ένα σουβλάκι στις γραφικές ψησταριές της πόλης με τις ελενίτ κατασκευές και τις παχιές μύγες του θέρους να κολλάνε στο κάθιδρο μέτωπο σου. 

Πύργος

Αφήσαμε για το τέλος την πόλη των πόλεων. Ο Πύργος, φημίζεται για τους επιδέξιους οδηγούς δικύκλων με τις κομμένες εξατμίσεις, οι θόρυβοι των οποίων μπορούν να ξεκολλήσουν το σφράγισμα απ' το χαλασμένο δόντι σου αν βρεθείς στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή (δηλαδή στο 87% του Πύργου). Επίσης, φημίζεται για το υπέροχο κλίμα που επηρεάζεται έντονα απ' τους τοπικούς βάλτους που εκτείνονται σε απόσταση 500 μέτρων απ' το κέντρο της πόλης. Η ζεστή φιλοξενία, οι τοπικές gelaterie καθώς κι ο τοπικός σταθμός ΚΤΕΛ είναι απ' τα must see του εμπορικού και πολιτισμικού κέντρου της Ηλείας.

It's movie time (45): Under the Shadow (2016)

Σκηνοθεσία: Babak Anvari

Βαθμολογία Imdb: 6.8

Είδος: Horror/Drama

Μικρή περίληψη: Καθώς ο πόλεμος με το Ιράκ μαίνεται, μια νεαρή Ιρανή με τη μικρή της κόρη, βιώνουν μία αόρατη κι απειλητική κατάσταση μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Γιατί να τη δεις: Για να είμαι ειλικρινής, παρ' ότι ενδιαφέρον κι ατμοσφαιρικό, το Under the Shadow είναι σα να μην ολοκληρώθηκε ποτέ κι αυτή είναι η γεύση που σου αφήνει στο τέλος ή τουλάχιστον αυτή είναι η γεύση που άφησε σ' εμένα. Ο βασικός λόγος για τον οποίο προτείνεται (πέρα απ' ότι έχει τον τρόπο να είναι ένα δυνατό horror movie), είναι πως λειτουργεί καλά μέσα στο πλαίσιο στ' οποίο εξιστορείται η ταινία κι εξηγούμαι: για όσους έχουμε συνηθίσει στα θρίλερ που γυρίζονται στα βαρετά αμερικάνικα προάστια με τα κουρεμένα γκαζόν ή σε κάποιο σημείο της αστικής Ευρώπης, το περιβάλλον μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται η ταινία έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: σε βγάζει απ΄την comfort zone σου και σε τοποθετεί σ' ένα άβολο μέρος του πλανήτη και σε μια απ' τις χειρότερες εποχές για τους ίδιους τους κατοίκους του (δηλαδή στο Ιράν και στην εποχή του πολέμου με το Ιράκ στη δεκαετία του 1980) όπου εκτός απ' τον πόλεμο, τ' ανθρώπινα δικαιώματα απουσιάζουν και κάθε προσπάθεια για εξέλιξη περνάει μέσα από τη σύγκρουση με την κυρίαρχη τάξη εξουσίας του Ιράν. Κάπως έτσι και μέσα σ' αυτό το εχθρικό περιβάλλον (που σε προδιαθέτει περισσότερο για μη λογικές καταστάσεις απ' ότι στην τεχνολογικά εξοπλισμένη κι ορθολογιστική Δύση), μια μεταφυσική οντότητα στοιχειώνει την ηρεμία της συμπαθούς πρωταγωνίστριας (και μόνο που τη βλέπεις να προσπαθεί να σταθεί σ' ένα περιβάλλον ούγκανων αρκεί να τη συμπαθήσεις) και της μικρής της κόρης. Και η συνέχεια είναι γεμάτη δυνατές σκηνές τρόμου (με μία να ξεχωρίζει και να σου προκαλεί ταχυκαρδία) κι ενδιαφέρουσες αναφορές στην καθημερινότητα των Ιρανών την εποχή που στην Ευρώπη βλέπαμε το Rocky, κάναμε στα γυμναστήρια bodybuilding και βλέπαμε τις σαραντάρες να κάνουν τα μαλλιά τους permanant και να φοράνε δερμάτινα jacket. Η συνέχεια στους δέκτες σας.

Κλισέ σκηνές ή κλισέ καταστάσεις στο σινεμά που είδες και ξαναείδες...

   Τις είδες, τις ξαναείδες, σού έκαναν το κεφάλι πουρέ για χρόνια και τώρα στις παρουσιάζουμε μία μία.

Ο καπνός απ' τους υπονόμους της Νέας Υόρκης

Στα 80s, είτε ήσουν ο Σκορτσέζε απ' τη Νέα Υόρκη είτε η Τούλα Μπότου απ΄ το Γαλάτσι, η ταινία σου έπρεπε να περιλαμβάνει και μια σκηνή με καπνό απ' τους υπονόμους της πόλης. Στην πραγματικότητα, αυτός ο καπνός που οι βλάχοι της χώρας αναρωτιόμασταν τι είναι, είναι ατμός που παρέχεται από ηλεκτρική εταιρεία στο Μανχάταν και τροφοδοτεί με ρεύμα ένα κομμάτι της περιοχής.

Το πήδημα του φράχτη στη Νέα Υόρκη

Το σκηνικό γνώριμο: ένας τύπος να τρέχει σε τούβλινα σοκάκια κι ύστερα να πηδάει φράχτες την ώρα που ένα τσοπανόσκυλο τού σκίζει με δάγκωμα το μπατζάκι.

Ο κακομοίρης μαθητής που ΔΕΝ απορρίπτεται 

Αφού τον σφαλιάρισαν σε κάθε γωνία του σχολείου μπροστά της! κι αφού έχει τραυλίσει 200 φορές προτού της ζητήσει ραντεβού, ο τύπος αυτός τα καταφέρνει τελικά να γοητεύσει την όμορφη cheerleader του Thomas Jefferson High School και να τα φτιάξει μαζί της. Στο Πολυκλαδικό δε θα συνέβαινε ποτέ πάντως.

"Θέλουμε τον καλύτερο"

Μια σκηνή που είδες με παραλλαγές σ' αρκετές ταινίες: ένας αστυνομικός πηγαίνει να βρει έναν μπεκρή πρώην αστυνομικό που αποσύρθηκε έπειτα από μια αποτυχία που τον έχει στοιχειώσει και τον παρακαλάει ν' αναλάβει μια καινούργια υπόθεση γιατί είναι ο "καλύτερος". Εκείνος αρνείται και συνεχίζει να μεθάει μέχρι που κάτι τον πείθει ν' ασχοληθεί...

Το τέλειο κορίτσι

Το κορίτσι του σχολείου με το τέλειο δέρμα, τα τέλεια μαλλιά, την τέλεια μύτη, τα τέλεια χείλη, το τέλειο κορμί και το τέλειο πρόσωπο, δεν το παίζει ντίβα κι απλησίαστη και δεν τα φτιάχνει επ' ουδενί μ' ένα κάγκουρα με cabrio απ' τα προάστια αλλά είναι και το τέλειο μυαλό κι ένα εξαιρετικά ευαίσθητο πλάσμα που λατρεύει το Μπαχ και κάνει αγαθοεργίες για τους φτωχούς. Αντρική φαντασίωση ξεκάθαρα. 

Το ντουλάπι καθρέφτης στο μπάνιο 

Πόσες φορές δεν είδες αυτή τη σκηνή μικροαστέ; Άνοιγμα ντουλαπιού στο μπάνιο και κοντινό στην τύπισσα. Κλείσιμο ντουλαπιού, κοντινό στην τύπισσα κι από πίσω...

Ο είρωνας που σφάζεται πρώτος 

Σε κάθε ταινία τρόμου με κολλεγιόπαιδια, ο άπιστος τύπος που είχε το θράσος να κοροϊδέψει την κοπέλα που τού εξέφρασε την ανησυχία της για την ύπαρξη κάποιου παράξενου τέρατος, ήταν αυτός που κατέληγε πρώτος μια άμορφη μάζα βουτηγμένη στο αίμα. Fair enough.

Χειροκρoτήματα στο χαζό

Η σκηνή είναι η εξής: ο "χαζός" μιλάει στον κόσμο που δυσπιστεί και γελάει, μέχρι που ξαφνικά ένας τύπος χειροκροτάει διστακτικά κι ύστερα χειροκροτούν κι οι υπόλοιποι. Δεν έχει συμβεί ποτέ πραγματικά.