It's movie time (26): Un Cuento Chino (2011)

Σκηνοθεσία: Sebastian Borensztein

Είδος: Cοmedy/Drama

Βαθμολογία Imdb: 7,3

Μικρή περίληψη: Ένας μοναχικός κι απογοητευμένος μεσήλικας, βλέπει τη ζωή του ν' αναποδογυρίζει όταν αναλαμβάνει να βοηθήσει έναν Κινέζο που βρίσκεται στο Μπουένος Άϊρες για να βρει το θείο του αλλά δε μιλάει ούτε μια ισπανική λέξη...

Γιατί να τη δεις: Μια μικρή παρατήρηση. Ο ελληνικός τίτλος με τον οποίο μεταφράστηκε το Un Cuento Chino, δηλαδή "Η Αγελάδα που έπεσε απ' τον Ουρανό" δεν είναι μόνο ανούσιος (μιας και η σύνδεση με την ιστορία είναι αδρή και η αιτία θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε) αλλά θυμίζει κι έντονα το συγγραφέα που μισώ περισσότερο σ' αυτό τον κόσμο, τον Τομ Ρόμπινς και τους αντίστοιχους εξυπνακίστικους τίτλους βιβλίων του, όπως π.χ το "Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα". Σχετικά με την ταινία μας τώρα. Ο Roberto Bennet είναι φρικιό. Τη βρίσκει με τις κατεστραμμένες ερωτικές ιστορίες που φυλάει σ' αποκόμματα εφημερίδων, ζει στη μιζέρια κι απομονωμένος απ' όλους κι έχει σα μοναδική διασκέδαση να βλέπει τις προσγειώσεις στο αεροδρόμιο του Μπουένος Άϊρες σε μια μεταλλική καρεκλίτσα σαν παραθεριστής στη Ραφήνα το 1980. Με λίγα λόγια, έχουμε ήδη ένα χαρακτήρα που μας έχει τραβήξει την προσοχή. Τι τον κλείδωσε και γιατί είναι έτσι; Τι τον έκανε μισάνθρωπο και τόσο θυμωμένο με τα πάντα; Και πως η ξαφνική συνύπαρξη μ' έναν Κινέζο που δε μιλάει ούτε μια κοινή λέξη μ' εκείνον και τον εκνευρίζει βαθιά θα είναι καθοριστική για την πορεία της ζωής του; Δε θέλω να είμαι ο τύπος που γράφει κλισέ πραγματα αλλά ναι, η ταινία είναι γεμάτη από στιγμές ανθρωπιάς, από λίγο αλλά καλό χιούμορ και ένα τέλος που του πρέπει και που θυμίζει έντονα κάποιο αγαπημένο βιβλίο του Patrick Suskind... 

Μειονεκτήματα: Ok, παρ' ότι ξέρουμε ότι είναι καλός ηθοποιός και παρ' ότι οι οι περισσότεροι τον εκθείασαν, προσωπικά θα διαφωνήσω με το πόσο υπέροχη ήταν η ερμηνεία του Ricardo Darin στη συγκεκριμένη ταινία. Υπήρξαν στιγμές που ήταν σα να έλεγε "δες με, είμαι ψυχαναγκαστικός και βασανίζομαι" αλλά αυτό δεν πρόκειται να επηρεάσει ιδιαίτερα την άποψη σου για την ταινία.

It's movie time (24): Tout les matins du monde

Σκηνοθεσία: Alain Corneau

Είδος: Drama

Βαθμολογία Imdb: 7,5

Μικρή περίληψη: Ο Saint Colombe, ένας ταλαντούχος μουσικός, μετά το θάνατο της γυναίκας του βυθίζεται στην κατάθλιψη ενώ προσπαθεί να μεγαλώσει τις δυο του κόρες και να επιβιώσει.

Γιατί να τη δεις: Υπάρχουν ήρωες που σού περνούν αδιάφοροι και ήρωες που σε κεντρίζουν και χαράσσονται στο μυαλό σου. Στο Όλα τα πρωινά του κόσμου ή αλλιώς στο Tout les matins du monde, συμβαίνει το δεύτερο. Όταν η γυναίκα του Saint Colombe πεθαίνει ξαφνικά, εκείνος τα κάνει όλα λάθος: δεν εκφράζει ποτέ του μισό συναίσθημα και κλείνεται στον εαυτό του. Βυθίζεται στην κατάθλιψη κι αποσύρεται από τα πάντα, σταματάει να φροντίζει τον εαυτό και τις κόρες του και γίνεται ζωντανός νεκρός μέχρι το τέλος της ζωής του.  Τα νοσηρά στοιχεία της προσωπικότητας του τον καταπίνουν και η μόνη του διέξοδος είναι η μουσική. Τα στοιχεία αυτά, σε συνδυασμό με τις ιδέες του περί μουσικής και την αντίδραση του στο φαινομενικό αριβισμό του μαθητευόμενου Marais που υποδύεται ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ κι ο γιος του, καθώς κι η αντίδραση του στον υλισμό που τού προτείνεται απλόχερα απ΄ τους αυλικούς του βασιλιά, συνθέτουν εντέλει μια από τις πιο ιδιαίτερες φιγούρες στην ιστορία του κινηματογράφου. Κι αυτός, είναι ένας απ' τους λόγους για τον οποίο αξίζει να δεις το Tout les Latins du Monde. Υπάρχουν κι άλλοι κι ανάμεσα τους, είναι και η υπέροχη φωτογραφία  (λες και βλέπεις πίνακα της Αναγέννησης) του Yves Angelo.

Μειονεκτήματα: Θα το τολμήσω. Υπάρχουν στιγμές που κάποιοι απ' τους διαλόγους σού μοιάζουν επιτηδευμένοι. Ότι κανένας δε θα μιλούσε έτσι ακόμα και στις πιο μπουρζουαστικές συνοικίες του Παρισιού στο 17ο αιώνα. Εν μέρει και για να 'μαστε δίκαιοι, ο τρόπος αυτός εξυπηρετεί την αισθητική της ταινίας (και λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό) μα ίσως και να στερεί στη δυνατότητα εμβάθυνσης των τριών βασικών χαρακτήρων. Αυτό, μπορεί να συμβαίνει γιατί οι χαρακτήρες έχουν ένα εύρος συγκεκριμένο ανάμεσα στ' οποίο μπορούν να κινηθούν αφού κι η γλώσσα που χρησιμοποιούν είναι συγκεκριμένη και δεν παρεκκλίνει ποτέ. Δε συμφωνώ ωστόσο με κριτικές που λένε πως η ταινία είναι αργή. Η ταινία είναι μεγάλη αλλά όχι αργή. Τουλάχιστον δεν είναι αργή επιτηδευμένα. Άλλωστε, μιλάμε για ένα δράμα εσωτερικό όπου δύσκολα θα μπορούσε ν' αποτυπωθεί δίχως τα αργόσυρτα πλάνα που εστιάζουν καθώς κι εκείνα με το τοπίο της περιοχής και στα οποία καταλαβαίνεις την αίσθηση απομόνωσης του ήρωα όχι μονάχα σε επίπεδο ψυχικό αλλά και σε επίπεδο ωμού ρεαλισμού. 

Τα 5 χειρότερα πάρτυ γενεθλίων που έχεις βρεθεί...

    

 Το σαλόνι με τους άσχετους

Ποια το οργανώνει: Εικοσοκτάχρονη φίλη σου απ' τη Σχολή με το διαολεμένο χούι της ατέρμονης κοινωνικότητας

Τι λάθος διαπράτει: Καλεί ένα μάτσο αγνώστους που δεν καταφέρνουν παρά ν΄ αλλάξουν κάποιες ελάχιστες τυπικές κουβέντες συστάσεων και αρκετά παγωμένα αμήχανα χαμόγελα.

Σημείο καμπής: Το χαμήλωμα του Μηλιώγκα μαζί με το ταυτόχρονο άνοιγμα της τηλεόρασης...

Κορυφαία αμήχανη στιγμή: Το "τι άλλα;" που ακούγεται από μία τριανταπεντάχρονη υπάλληλο της Πρόνοιας πριν απ' το σερβίρισμα του γλυκού.

 Το κάλεσμα στα μπουζούκια

Ποιος το οργανώνει: Συνάδελφος απ' τη δουλειά με σύμβαση έξι μηνών. 

Τι λάθος διαπράτει: Χωρίς να ρωτήσει κανέναν, αγοράζει λουλούδια και παραγγέλνει μπουκάλια ενώ από την πίστα, ακούγονται τα χειρότερα γυφτοτράγουδα στην ιστορία της μουσικής.

Σημείο καμπής: Η ατάκα του εορτάζοντα "είχα τρελά έξοδα αυτό το μήνα..." μισή ώρα πριν έρθει ο λογαριασμός.
Κορυφαία αμήχανη στιγμή: Η ατάκα του ίδιου "παιδιά είναι 53 ευρώ το άτομο" όταν έρχεται ο λογαριασμός.

Το σπίτι με την τούρτα

Ποιος το οργανώνει: Ένας παλιός σου συμμαθητής απ' το Γυμνάσιο.

Τι κάνει ο εορτάζοντας: Σε προϊδεάζει για party "μπόμπα" στο οποίο θα υπάρχουν ποτά, μουσική και κορίτσια που θα χορεύουν στο καθιστικό φορώντας bikini. Τελικά, στο κάλεσμα δεν ανταποκρίνεται κανένα άλλο κορόϊδο εκτός από σένα.

Σημείο καμπής: Η αναπάντητη κλήση του εορτάζοντα στον κολλητό του στις δέκα και μισή...

Κορυφαία αμήχανη στιγμή: Όταν χτυπάει το κουδούνι και καταφτάνει η θεία με την τούρτα μπισκότο.

Τα γενέθλιας της σαραντάρας

Ποια το οργανώνει: Η σαραντάχρονη αγαπημένη ξαδέρφη σου.

Τι λάθος διαπράττει: Ενώ αισθάνεται άθλια εδώ και μέρες, για να ξεγελάσει τη θλίψη της καλεί κάποιους φίλους και συγγενείς σε μπαρ και με σκοπό να γιορτάσει τα σαρακοστά της γενέθλια. Στην αρχή μοιάζει κεφάτη, τα χαμόγελα είναι πλατιά και κατεβάζει τα ποτά το ένα πίσω απ' το άλλο...

Σημείο καμπής: Η φαινομενικά αθώα φράση " Ρε πως περνάνε τα ρημάδια τα χρόνια" που εικάζεται να λέει μετά το τρίτο ποτηράκι ουίσκι...

Κορυφαία αμήχανη στιγμή: το κουβάλημα της στ' αμάξι σου και το γοερό της κλάμα επάνω στον ώμο σου ενώ βάζεις δευτέρα.

Τα γενέθλια μπόμπα-σάντουιτς

Ποιος τα οργανώνει: Ένας σπαγγοραμένος φίλος σου απ' το στρατό.

Τι λάθος διαπράττει: Καλεί εσένα κι άλλους δέκα με σκοπό να κεράσει φαγητό και να "βρέξετε" το διαμέρισμα. Τελικά όμως, ο θησαυρός αποδεικνύεται άνθρακας και μένεις νηστικός.

Σημείο καμπής: Το σερβίρισμα φυστικιών, κομμένων καρότων και οκτώ κομματιών από μπομπάκια με ζαμπόν και τυρί.

Κορυφαία αμήχανη στιγμή: Το μπαγλαμαδάκι που πιάνει στα χέρια του ένας τύπος με μουστάκι και φουλάρι.

It's movie time (6): Don Juan DeMarco (1994)

Σκηνοθεσία: Jeremy Leven

Imdb rating: 6,7

Είδος: Comedy/Drama

Plot: "Ένας νεαρός που κάνει απόπειρα αυτοκτονίας ισχυρίζεται πως είναι ο Δον Ζουάν ενώ ένας ψυχίατρος που βγαίνει στη σύνταξη προσπαθεί να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα". 

Γιατί να τη δεις: Καταρχάς γιατί είσαι πάνω από 30 (πιτσιρικάδες περιττό να την επιχειρήσετε) και μπορείς να την καταλάβεις. Βασικά δεν την καταλαβαίνεις απλώς, τη ν-ι-ώ-θ-ε-ι-ς. Νιώθεις το μικροαστισμό των γύρω σου, νιώθεις τη φθορά της καθημερινής πραγματικότητας. Kάπως έτσι, διαλέγεις γρήγορα μεριά και συντάσσεσαι με τον πρωταγωνιστή της ταινίας, με αυτό το γελοίο τύπο με το γλιμμένο μαλλί και τη μάσκα του Ζορό που παρ' 'ολ' αυτά, έχει μέσα του κάτι το ζωντανό. Κατά δεύτερον, γιατί η ταινία σε πλημυρίζει από υπέροχες εικόνες του διαμαντένιου ωκεανού, του πορτοκαλί ήλιου και των υπέροχων χρωμάτων την ώρα που ένα απαλό αεράκι θροϊζει στ' αυτιά σου και κατά τρίτον, γιατί γουστάρεις επιτέλους να δεις μια ταινία με υπέρβαση χαρακτήρα! Και τη βλέπεις. 

Μειονεκτήματα: Οκ, το ξέρω ότι συμβαίνει και θα το πω όσο πιο απλά γίνεται: το σενάριο της ταινίας δεν πατάει πουθενά. Μπορεί να είμαι λίγο υπερβολικός αλλά όντως δε βγάζει ιδιαίτερο νόημα. Και κάποιες ασάφειες είναι δεδομένες. Από κει και πέρα, μη σοκάρεσαι που στην προτείνω. Γιατί αυτό δε σημαίνει ότι το Don Juan DeMarco είναι κακή ταινία. Απλoύστατα, το σενάριο εξυπηρετεί την κεντρική ιδέα (που είναι γαμάτη) και γι' αυτό μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. 

It's NOT a movie time (1): The Father (2020)

Σκηνοθεσία: Florian Zeller

Βαθμολογία Imdb: 8,3 (!) 

Είδος: Drama

Γιατί να ΜΗ τη δεις: Καταρχήν, γιατί η ζωή δεν είναι ατέλειωτη κι ο χρόνος σου είναι πολύτιμος. Κατά δεύτερον, γιατί το The Father είναι μια πραγματικά βαρετή και μέτρια ταινία. Και τ' ότι υπήρξαν εξαιρετικές κριτικές για μια τόσο βαρετή και μέτρια ταινία, φανερώνει και το πόσο μεγαλη έλλειψη υπάρχει στην Ευρώπη μα και στον κινηματογράφο εν γένει, από αληθινό σκηνοθετικό και σεναριακό ταλέντο. Είμαστε ξελιγωμένοι για καλές ταινίες. Ζητάμε όμως νερό και μας δίνουν ξύδι. Κι απ' το πολύ το ξύδι, στο τέλος το πιστεύουμε ότι είδαμε και κάποιο αριστούργημα τύπου Άγριες Φράουλες. Λοιπόν, η αλήθεια είναι αυτή: οι μεγάλοι σκηνοθέτες αποδήμησαν ή είναι πια 90 χρονών και μας έμειναν οι hipsters. Εγωπαθείς τριανταπεντάχρονοι που νομίζουν πως έχουν να πουν κάτι σπουδαίο για τη ζωή μ' ένα περισπούδαστο μαλακισμένο υφάκι ανωτερίλας. Και τι καταφέρνουν να πούνε; Μαλακίες. Ίσως τελικά, να φταίει η ευμάρεια μέσα στην οποία ζουν οι δυτικές κοινωνίες εδώ και κάποιες δεκαετίες, ποιος ξέρει. Στα της ταινίας τώρα. Ας πούμε ότι είσαι ο σκηνοθέτης του The Father κι είχες μια καλή ιδέα. Πώς γίνεται να πιστεύεις ότι με την επανάληψη ενός έξυπνου σεναριακού ευρήματος δέκα φορές θα προκαλέσεις το ενδιαφέρον για ενενήντα λεπτά; Και πόσο τεμπέλης είσαι, για να πιστεύεις πως μια ταινία δωματίου που δεν έχει κανένα σχεδόν εξωτερικό πλάνο θα είναι ενδιαφέρουσα μόνο και μόνο με την επανάληψη της ίδιας ιδέας;  Επειδή παίζει ο Άντονι Χόπκινς και είναι εξαιρετικός; Επειδή υπάρχει ένα ξέσπασμα στο τέλος; Μόνο μια οπτική γωνία παίζει σ' αυτή την ασθένεια και τίποτα άλλο; Όχι αυτάρεσκε Florian Zeller, αυτό δε φτάνει.

Μειονέκτηματα: Ότι κινηματογραφήθηκε.

Ο δικαιωματισμός σου και σε ποιο σημείο (οφείλει να) σταματάει...

 "Η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζουν να θίγονται τα όρια της ελευθερίας των άλλων".    

Ηχεία στο δρόμο

Έχεις κάθε δικαίωμα: ν' ακούς μουσική στο σπίτι ή στ΄ αμάξι σου ή ακόμα και να βάζεις κολάν και να χορεύεις με τραγούδια της Barbra Streisand. 

Δεν έχεις δικαίωμα: να βάζεις ηχεία στο δρόμο και να χαλάς την ηρεμία των άλλων. ΔΕ ΖΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ. Και σταμάτα να κοιτάζεις υπερήφανος δεξιά κι αριστερά για να δεις αν σε κοιτάζουν, λίγη τσίπα.

Graffiti

Έχεις κάθε δικαίωμα: να βάφεις τους τοίχους του δωματίου σου, να ζωγραφίζεις σε κάτι που σου ανήκει ή να κάνεις τατουάζ με σύμβολα σοφίας πάνω στο δεξί σου κωλομέρι.

Δεν έχεις δικαίωμα: να κάνεις graffiti και να ταγκάρεις δημόσιους τοίχους και δη πανέμορφα νεοκλασσικά στο κέντρο της πόλης. Δείξε επιτέλους λίγο σεβασμό στους γύρω σου ρε καθίκι.

Κλείσιμο δρόμων

Έχεις κάθε δικαίωμα (ΠΡΟΣΟΧΗ: ακολουθεί politically correct βαρετό λογύδριο): να διαδηλώσεις σε μια πλατεία για κοινό και δίκαιο στόχο. Η επικοινωνία ενός προβλήματος, αποτελεί προϋπόθεση για τη λύση του.

Δεν έχεις δικαίωμα: Να κλείνεις τους δρόμους! Γιατί όσο δικαίωμα έχεις εσύ να διαδηλώνεις, άλλο τόσο έχω κι εγώ να μπορώ να πάω όπου θέλω και χωρίς να μου φράζεις το δρόμο γιατί θες να διαμαρτυρηθείς για τις βάσεις του ΝΑΤΟ στη Νικαράγουα. 

Εργασία

Έχεις κάθε δικαίωμα (ΠΡΟΣΟΧΗ: ακολουθεί politically correct βαρετό λογύδριο): να μπορείς να εργαστείς με βάση τις ικανότητες σου και χωρίς να μπαίνουν στη μέση κριτήρια κοινωνικής ή φυλετικής προέλευσης. Με λίγα λόγια, να κρίνονται οι δεξιότητες σου και μόνο.

Δεν έχεις δικαίωμα: ν' απαιτείς να σε πληρώνουν οι άλλοι για πάντα και για να κάνεις μια δουλειά που δε χρησιμεύει σε κανέναν ή που δεν πληρείς τις προϋποθέσεις. Σε τελική ας διάβαζες.

Ελεύθερο camping

Έχεις κάθε δικαίωμα: να πληρώνεις δωμάτιο ή έστω να πηγαίνεις σ΄ ένα οργανωμένο camping.

Δεν έχεις δικαίωμα: να κάνεις ελεύθερο camping. Ναι δεν έχεις. Καταρχήν, στήνεις τη σκηνή σου απ' τον Ιούνιο και καβατζώνεις το μέρος. Και δε στήνεις απλή σκηνή αλλά τριάρι στην Κυψέλη. Λοιπές συνήθειες ενός φυσιολάτρη camper: ξέπλυμα κατσαρόλας στη θάλασσα, χέσιμο και θάψιμο στην άμμο, μουσικούλα regge δυνατά, κουβέντα σε αγνώστους φορώντας σαλβάρι και πέταγμα σκουπιδιών στα γύρω δάση. Κι εννοείται πως όλο αυτό το συνδυασμό φυσικότητας, δεν το διαπράττεις σε κανένα απομονωμένο κατσάβραχο αλλά συνήθως σε μια πανέμορφη παραλία. 

Τα 3 είδη του ΨΕΚΑ εν μέσω πανδημίας

Ο super ψέκας 

    

    Μένει στα περιστατικά της θρόμβωσης των εμβολίων (1 στους 100.000) και αγνοεί συνειδητά το αρκετά μεγαλύτερο ποσοστό του να πεθάνει κανείς απ΄ τον covid σε περίπτωση που νοσήσει. Ο super ψέκας, ανησυχεί για την πιθανότητα να εμφανίσει παρενέργειες σε 10 χρόνια απ' το εμβόλιο (βγάζοντας ουρά ή δέρμα φιδιού πάνω απ' το δεξί κουντεπιέ), αλλά για το παρόν έχει ο Θεός... Συχνά, έχει καταχωρημένους στον υπολογιστή του στατιστικούς πίνακες θανάτων της φαντασίας του και βίντεο που διαμοιράζει στο διαδίκτυο σαν Ευαγγέλιο. Βασικό συστατικό του χαρακτήρα του, η έλλειψη εμπιστοσύνης στην επιστήμη. Δεύτερο βασικό συστατικό του χαρακτήρα του, η απόλυτη εμπιστοσύνη σ' ένα παλιάτσο που πουλάει μαντζούνια και ξόρκια σε Pdf για την περίπτωση που κολλήσει Covid-19.

Αγαπημένη του φράση: "Ξυπνάτε πρόβατα!".

Αντίλογος: Κανένας απολύτως. Δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα συνενόησης.

Ο επαναστάτης ψέκας 

   

     Είναι ο τύπος που θεωρεί φασισμό το να τσιμπηθείς για 2 δευτερόλεπτα (μπας και γλιτώσεις επιτέλους απ' τη χλεμπόνα!) και ασχολείται με το Συνταγματικό του δικαίωμα να μην εμβολιαστεί ενώ ο κόσμος εκεί έξω διαλύεται. Η τοξικότητα του -σε αντίθεση με του super ψέκα-, περιορίζεται συνήθως σε ζητήματα δικαιωμάτων και αφορά την ατομική-ατομικότητα του ατομικού κι εξατομικευμένου δικαιώματος στο να κάνει ότι ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ. Για τον επαναστάτη ψέκα, η λέξη "φασίστας" είναι πασπαρτού και την κολλάει κάθε δεύτερη πρόταση και κυρίως σ΄ εσένα που διαφωνείς.

Αγαπημένη του φράση: "Δικαίωμα μου να μην κάνω το μπόλι σας κωλοφασίστες".

Αντίλογος: Αν τυχόν έρθει ο Χάρος στη ΜΕΘ, μίλα του για το Συνταγματικό σου δικαίωμα να μην εμβολιαστείς. Θα το εκτιμήσει ιδιαίτερα.

Ο νάρκισσος ψέκας

     

    Στην πραγματικότητα, ο συγκεκριμένος δεν είναι ψεκασμένος αλλά νάρκισσος και τζιβάτος. Αφού  έκανε το εμβόλιο καλύπτωντας την κωλάρα του, υπερασπίζεται το δικαίωμα των αντιεμβολιαστών γράφοντας ηρωϊκές ατάκες και πιστεύοντας πως έτσι, υπερασπίζεται τα δικαιώματα των απανταχού     αδικημένων λες κι υπερασπίζεται τα δικαιώματα των Εβραίων στο Γ Ράιχ. Ξεκινάει τη φράση του με το "εγώ έκανα το εμβόλιο (άρα δεν είμαι ψέκας)" και συνεχίζει μ' ένα μεγάλο "αλλά". Κάθε του φράση στάζει ναρκισσισμό κι ανάγκη να τον θεωρούν καλό λαϊκό παιδί. Με λίγα λόγια, η κατάσταση για το συγκεκριμένο είναι πάντα win-win.

Αγαπημένη του φράση: "Έκανα το εμβόλιο αλλα δε θ' ανεχτώ κανέναν να προσβάλλει τους ανθρώπους αυτούς".  

Αντίλογος: Έκανες το εμβόλιο και τώρα ΣΚΑΣΕ μπας και το κάνει και σωθεί κανένας άλλος.