It's NOT a movie time (1): The Father (2020)

Σκηνοθεσία: Florian Zeller

Βαθμολογία Imdb: 8,3 (!) 

Είδος: Drama

Γιατί να ΜΗ τη δεις: Καταρχήν, γιατί η ζωή δεν είναι ατέλειωτη κι ο χρόνος σου είναι πολύτιμος. Κατά δεύτερον, γιατί το The Father είναι μια πραγματικά βαρετή και μέτρια ταινία. Και τ' ότι υπήρξαν εξαιρετικές κριτικές για μια τόσο βαρετή και μέτρια ταινία, φανερώνει και το πόσο μεγαλη έλλειψη υπάρχει στην Ευρώπη μα και στον κινηματογράφο εν γένει, από αληθινό σκηνοθετικό και σεναριακό ταλέντο. Είμαστε ξελιγωμένοι για καλές ταινίες. Ζητάμε όμως νερό και μας δίνουν ξύδι. Κι απ' το πολύ το ξύδι, στο τέλος το πιστεύουμε ότι είδαμε και κάποιο αριστούργημα τύπου Άγριες Φράουλες. Λοιπόν, η αλήθεια είναι αυτή: οι μεγάλοι σκηνοθέτες αποδήμησαν ή είναι πια 90 χρονών και μας έμειναν οι hipsters. Εγωπαθείς τριανταπεντάχρονοι που νομίζουν πως έχουν να πουν κάτι σπουδαίο για τη ζωή μ' ένα περισπούδαστο μαλακισμένο υφάκι ανωτερίλας. Και τι καταφέρνουν να πούνε; Μαλακίες. Ίσως τελικά, να φταίει η ευμάρεια μέσα στην οποία ζουν οι δυτικές κοινωνίες εδώ και κάποιες δεκαετίες, ποιος ξέρει. Στα της ταινίας τώρα. Ας πούμε ότι είσαι ο σκηνοθέτης του The Father κι είχες μια καλή ιδέα. Πώς γίνεται να πιστεύεις ότι με την επανάληψη ενός έξυπνου σεναριακού ευρήματος δέκα φορές θα προκαλέσεις το ενδιαφέρον για ενενήντα λεπτά; Και πόσο τεμπέλης είσαι, για να πιστεύεις πως μια ταινία δωματίου που δεν έχει κανένα σχεδόν εξωτερικό πλάνο θα είναι ενδιαφέρουσα μόνο και μόνο με την επανάληψη της ίδιας ιδέας;  Επειδή παίζει ο Άντονι Χόπκινς και είναι εξαιρετικός; Επειδή υπάρχει ένα ξέσπασμα στο τέλος; Μόνο μια οπτική γωνία παίζει σ' αυτή την ασθένεια και τίποτα άλλο; Όχι αυτάρεσκε Florian Zeller, αυτό δε φτάνει.

Μειονέκτηματα: Ότι κινηματογραφήθηκε.

Πρόταση κινηματογράφου από τη Roberta Bruce: JOKER (2019)

   Βροχερό απόγευμα Δευτέρας. Όταν από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου ήρθε η πρόταση του Joker, δέχθηκα μάλλον άνευρα, περισσότερο για να καλωσορίσω τη φετινή φθινοπωρινή καθημερινότητα. Είχα αποφασίσει να μην ξαναδώ blockbuster ταινία, μετά από πολλές βραδιές σε μια κατάμεστη αίθουσα αδιαφορώντας για την ταινία και πιάνοντας τον εαυτό μου να βαριέται...

    Αυτό το βράδυ όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Βρέθηκα σε μια κατάμεστη αίθουσα πάλι, αυτή τη φορά καθηλωμένη, μεταξύ ενός συνεπαρμένου κοινού που δεν έβγαζε άχνα. Η ιστορία του Batman και των διαφορών του με τον Joker είναι λίγο πολύ γνωστή. Για πρώτη φορά όμως έρχεται τόσο στο φως ο σκοτεινός αντίπαλος του υπερήρωα, ένας αντιήρωας που τώρα μίλησε στις καρδιές μας… Η κοινωνική απομόνωση, ο εκφοβισμός, η έλλειψη επαγγελματικής καταξίωσης και η απόρριψη από τους γονείς του ναρκισσιστή ψυχοπαθούς Αrthur Fleck, διαμορφώνουν τη ζοφερή του πραγματικότητα σε έναν κόσμο που δίνει αξία σε εκείνον που έχει τα στοιχεία μιας επιφανειακής επιτυχίας. Ανεβαίνει καθημερινά τον Γολγοθά του ασθμαίνοντας στις σκάλες που οδηγούν στο διαμέρισμά του αλλά και σε εκείνες που οδηγούν στην κοινωνική αποδοχή. Ώσπου μια στιγμή αδικίας μετατρέπει τον Arthur Fleck σε Joker. Από τη στωική αδράνεια μεταπίπτει στην οργισμένη αντίδραση και γίνεται σύμβολο της αλλαγής που θέλει ο κόσμος. ‘Έτσι, το δυστοπικό σύμπαν της ταινίας γίνεται ο καμβάς στον οποίο σκιαγραφείται ο χαρακτήρας ενός κακού που αντιδρά στην αδικία, ενός loser που παίρνει την εκδίκησή του. Κάπου εκεί λοιπόν, ήρθε η κάθαρση για όλα εκείνα τα σχολικά διαλείμματα που περνούσα μόνη σε μια γωνία ή ακούγοντας για το πάρτυ του προηγούμενου Σαββάτου, στο οποίο όμως δεν είχα καλεστεί… Ο Joaquin Phoenix κέρδισε το στοίχημα ενός ρόλου που θα μπορούσε να καταλήξει grotesque, όμως εξελίχθηκε σε θρίαμβο, καταφέρνοντας να φέρει στην επιφάνεια σκοτεινά του κομμάτια. Καταπληκτικός, απόλυτος δικαιούχος του Oscar. Απολαυστική η κίνησή του και τόσο επιτυχημένο το εύρημα του γέλιου-κλαυσίγελου. Εξαιρετική η σκηνοθεσία του Todd Phillips, με σωστή χρήση της σωστής μουσικής (επιτέλους), καλοφτιαγμένες σκηνές βίας και υπέροχα πλάνα μιας φθινοπωρινής Νέας Υόρκης… Μετά από αυτή την τελευταία αφήγηση του Joker, κανείς πλέον δεν μπορεί να πάρει απόλυτα το μέρος του Bruce Wayne. Οι τέλειοι ήρωες αποκαθηλώθηκαν δίνοντας τη θέση τους σε πιο "σκοτεινούς" χαρακτήρες. Άλλωστε, είναι οι σκοτεινές περίοδοι της ζωής μας που μας σμιλεύουν και μας φέρνουν χωρίς λογοκρισία σε επαφή με αυτόν τον εσωτερικό εαυτό μας, απαλλαγμένο από τη μάσκα που από μόνοι μας ή με τη βοήθεια άλλων επιλέγουμε να φορέσουμε…

Roberta Bruce