It's movie time (51): The Fourth Man (1983)

Σκηνοθεσία: Paul Verhoeven

Είδος: Psychological Thriller/Mystery

Βαθμολογία Imdb: 7,2

Μικρή περίληψη: Ένας αλκοολικός συγγραφέας που φεύγει απ' το Άμστερνταμ για να κάνει ομιλία σε κάποιο επαρχιακό μέρος, καταλαμβάνεται απ' την ιδέα πως κάτι κακό πρόκειται να συμβεί. 

Γιατί να τη δεις: Γιατί θα σε βγάλει απ' τα τετριμμένα με τα οποία καταπιάνονται οι περισσότεροι σκηνοθέτες και θα το κάνει καλά, το μυαλό σου θα "ταξιδέψει". Από κει και πέρα, το παραδέχομαι: παρ' ότι fan του Βασικό Ένστικτο (πριν αρχίσεις τα μα και τα μου, για το είδος είναι υπέροχο), οι ταινίες του Βερχόφεν συνήθως με νευρίαζαν: προβοκατόρικες σκηνές κι αυτό το ασαφές στοιχείο που ξέρεις πως είναι αδυναμία σεναρίου και OXI κρυμμένο νόημα παρ΄ότι στους εύπιστους περνούσε ως κάτι τέτοιο. Δε θα διαφωνήσω φυσικά ότι ακόμα και στη συγκεκριμένη ταινία -προάγγελος του Basic Instinct, το μοτίβο μερικώς επαναλαμβάνεται. Θα μπορούσα ν' αναφέρω σκηνές όπου μόνος τους σκοπός ήταν η πρόκληση του θεατή αλλά προτιμώ ν' αυτοκτονήσω τρώγοντας burgers απ' τα Mc Donald's απ' το να πέσω σε τέτοιο ολίσθημα. Δε μπορώ να μην αναφέρω όμως, ότι ο τύπος αυτός έχει ταλέντο: σκηνές που τραβάνε εξ' αρχής το ενδιαφέρον, καλός ρυθμός (αν εξαιρέσεις ίσως τα πρώτα δέκα λεπτά μέχρι να "μπεις" στην ταινία), μυστήριο, ένταση που κλιμακώνει, ερωτικές σκηνές που θα σε κάνουν ν' αναψοκοκκινήσεις σαν 16χρονος έφηβος (σ' αυτό είναι μάλλον ο καλύτερος), έξυπνοι διάλογοι, καλές ερμηνείες (φοβερός Jeroen Krabbe, καλή Renee Soutendijk και με "look" καθόλου τυχαίο) και διείσδυση στην ψυχολογία του ήρωα που επιτέλους δεν είναι μονόπατη αλλά δένει στοιχεία ετερόκλητα. Κι αυτό είναι το τρομερά ενδιαφέρον και σ' αντιδιαστολή με κατώτερες ταινίες όπου ξέρεις απ' την αρχή μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι ήρωες τους. Το μεγαλύτερο όμως πλεονέκτημα της ταινίας για μένα, είναι το πόσο απαλά αποκαλύπτονται τα πράγματα, κοινώς, ο Βερχόφεν κάνει οικονομία στις πληροφορίες που σου δίνει χωρίς ωστόσο να ξεφεύγεις ποτέ απ' την αίσθηση της διασκεδαστικά απειλητικής ατμόσφαιρας και να βαριέσαι. Κι αυτό είναι σπουδαίο, γιατί η "βενζίνη" της ταινίας δεν τελειώνει ποτέ μέχρι να τελειώσει κι η ταινία. Συμπερασματικά, το The Fourth Man είναι ένα πολύ καλό ψυχολογικό/ερωτικό θρίλερ μυστηρίου, διαφορετικό απ' ότι έχεις συνηθίσει και με τέλος που σηκώνει πολλαπλές εξηγήσεις. Και το πιο εντυπωσιακό; Η κάθε μια απ' αυτές βγάζει πράγματι νόημα!

Προβλήματα του δυτικού κόσμου και προβλήματα του τρίτου

    

  Εσύ που γκρινιάζεις για το πόσο κακή είναι η ζωή σου στη Δύση, σού έχω νέα: η ζωή σου στη Δύση είναι σχετικά καλή. Και ναι, κάποια προβλήματα είναι σημαντικά και καθόλου ελιτίστικα αλλά ας είμαστε ρεαλιστές: οι άνθρωποι των δυτικών χωρών γκρινιάζουμε συχνά για το παντεσπάνι μας την ώρα που ένα μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου και κυρίως του τρίτου (Αφγανιστάν, Καμπότζη, Ινδία, Γκάνα, Ιράκ,  Συρία, Βολιβία κ.α), "γκρινιάζει" γιατί δεν έχει να φάει αλλά σ' αντίθεση με σένα την κακομαθημένη Κάρεν, το κάνει λιγότερο φωναχτά. Με λίγα λόγια, είναι θεμιτό να θες καλύτερη ζωή αλλά οφείλεις να είσαι και ρεαλιστής. Και όπως λέει ένα παλιό γνωμικό, "άλλος κλαίει γιατί δεν έχει παππούτσια και άλλος γιατί δεν έχει πόδια".

 

Διατροφή

Προβλήματα της Δύσης: Γλουτένη, Λακτόζη, Κρέας.

Προβλήματα του Τρίτου κόσμου: Άδειο πιάτο.

Πολίτευμα

Προβλήματα της Δύσης: Η φρικτή... διάκριση του να μην σού αναγνωρίζουν το δικαίωμα να είσαι ουδέτερο ή να δηλώνεις transfluid ή να δηλώνεις πορτοκαλί κομοδίνο κι οι άλλοι να το δέχονται.

Προβλήματα του Τρίτου κόσμου: Φυλάκιση και βασανισμός γιατί είσαι άθεος ή ομοφυλόφιλος ή κριτικάρεις το καθεστώς.

Καθημερινότητα

Προβλήματα της Δύσης: Το ακριβό σούπερ μάρκετ (οκ, αυτό δεν είναι αμελητέο), η διάβαση που δε σταμάτησε ο οδηγός, ο ποδηλατόδρομος που δεν υπάρχει, το αργό internet.

Προβλήματα του Τρίτου κόσμου: Η εγκληματικότητα, οι μολυσματικές ασθένειες, η έλλειψη πόρων, η μεγάλη διαφθορά.

Επάγγελμα

Προβλήματα της Δύσης: Email το Σαββατοκύριακο, bullying απ' τους συναδέλφους σου (με τη μορφή καυστικών σχολίων), Gaslighting.

Προβλήματα του Τρίτου κόσμου: παιδική εργασία, ακραία χειρωνακτική εργασία, 6ήμερη εργασία 12 ώρες την ημέρα.

Υγεία

Προβλήματα της Δύσης: η συμμετοχή σου στον ΕΟΠΥ, η καθυστέρηση για την εγχείρηση, το εμβόλιο που σ' "εξανάγκασαν" να κάνεις.

Προβλήματα του Τρίτου κόσμου: Τα άθλια νοσοκομεία, η έλλειψη φαρμάκων, η έλλειψη ιατρικού προσωπικού.

It's movie time (50): Bitter moon (1992)

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Βαθμολογία Imdb: 7.2

Είδος: Drama/Thriller

Μικρή περίληψη: Κατά τη διάρκεια μιας κρουαζιέρας, ένας εκκεντρικός παραπληγικός εξιστορείται σ' έναν άγνωστο την ιστορία του "διαλυμένου" έρωτα του.

Γιατί να τη δεις: Γιατί θα σου κρατήσει το ενδιαφέρον απ' την αρχή ως το τέλος και γιατί κανένας δε θα μπορούσε να πιάσει ένα βιβλίο σαν αυτό του Πασκάλ Μπρύκνερ (με σαδομαζοχισμό, ακραίες καταστάσεις και μερικές άβολες αλήθειες) και να το σκηνοθετήσει καλύτερα απ' το Ρομάν Πολάνσκι. Και εντάξει, γνωρίζουμε πόσο σπουδαίος σκηνοθέτης είναι ο Πολάνσκι αλλά εδώ μας δείχνει κάτι που νομίζω πως έχει δείξει σ' ελάχιστες ταινίες του, ίσως βασικά να το 'χει κάνει ακόμα μια φορά με το φιλμ Ο Πιανίστας: τη συναισθηματική πλευρά της ανθρώπινης πτώσης. Σε όρους ερωτικών σχέσεων τώρα, θα μποροούσαμε να το περιγράψουμε ως εξής: ο ενθουσιασμός του ξεκινήματος, η αγωνία όταν αυτό σταδιακά χάνεται και η αβυσσαλέα παρακμή στο τέλος. Τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα δεν αποτελούν ψυχογράφημα με την έννοια ότι ελάχιστοι θα ταυτιστούν με τις αντιδράσεις των ηρώων που είναι ακραίες στα χρόνια της "παρακμής", είναι όμως μια ειλικρινής ματιά για τη φθορά των σχέσεων που δε συνηθίζει να μας αφηγείται κανένας σκηνοθέτης. Κι ενώ συνήθως οι ταινίες εξιστόρησης τείνουν να γίνονται λίγο βαρετές, εδώ πέρα υπάρχει ενδιαφέρον και σε κανονικό χρόνο μιας και το ταξίδι του ζευγαριού με το κρουαζιερόπλοιο περικλείεται από μυστήριο γύρω απ' τον τελικό τους σκοπό. Για το τέλος, ο συνδυασμός του μελαγχολικού soundtrack απ' το δικό μας Vangelis και του νοσταλγικού παρελθόντος των ηρώων, θα σε κάνει να μελαγχολήσεις και σίγουρα να ταυτιστείς με δικά σου ζητήματα που ήρθε η ώρα να επιλύσεις. Και καμία επίλυση δεν περνάει από εύκολα μονοπάτια...

EPIC FAILS: Τέσσερις ιστορικές Eλληνικές στιγμές γεμάτες απογοήτευση

Προσδοκίες που δεν ευοδώθηκαν

Μουντιάλ 1994

Ήταν αλήθεια: η χώρα σε Μουντιάλ για πρώτη φορά κι ο ενθουσιασμός στη χώρα ξεχείλιζε. Πριν απ' το τεράστιο γεγονός, ήμασταν βέβαιοι ότι τα ημιτελικά είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε και ότι ο τελικός ήταν μια αρκετά καλή πιθανότητα μιας κι είχαμε πραγματικά σπουδαίο υλικό... Τι ήταν άλλωστε ο Μαραντόνα κι ο Μπεμπέτο μπροστά στην ελληνική καρδιά ρε; Ποιος Μπάτζιο ρε βλάκες, εμείς έχουμε τσαγανό και φιλότιμο και φέτα... Εδώ να σημειωθεί, ότι πριν τους αγώνες, ο προπονητής της Εθνικής έκανε τουρ στην Αμερική αλλά δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας, είχαμε Σαραβάκο, Μαχλά και Γιώτη Τσαλουχίδη και ήταν δεδομένο ότι ο πλανήτης θα υποκλινόταν μπροστά στο ταλέντο του Νίκου Τσιαντάκη. Τελικά τα πράγματα πήγαν στραβά και το κατάλαβαμε απ' το πρώτο παιχνίδι, όταν τσιμπήσαμε 4 απ' τους Αργεντίνους (με την εκστασιασμένη μούρη του Ντιέγκο στην κάμερα μετά από κατανάλωση μεγάλης ποσότητας Coca Cola light), 4 απ' τους Βούλγαρους και 2 απ' τους Νιγηριάνους ενώ στη συλλογική μνήμη έμεινε χαραγμένη η ατάκα του Αλκέτα στο ημίχρονο με Βουλγαρία: "Τι σας ζητάω ρε; Ένα βαθμό να πάρουμε κι ένα γκολ να βαλουμε, τι σας ζητάω πια;".

Eurovision 2006

Εκείνη τη χρονιά, είχαμε μια φαεινή ιδέα: αφού ρε μάγκες το πήραμε πέρισυ, δε στέλνουμε φέτος το πιο μεγάλο όνομα να το σηκώσουμε back to back και να μας θαυμάσουν οι Ευρωπαίοι; Στείλαμε λοιπόν τη Σελίν Ντιόν της Λάρνακας Άννα Βίσση (με απευθείας ανάθεση) και ήμασταν βέβαιοι ότι η Ομόνοια το βραδάκι θα πάρει φωτιά. Και μπορεί η Άννα να βγήκε να τραγουδήσει 16η αλλά η φωνή κλείστηκε στο καβούκι της και δεν βγήκε ποτέ τη ενώ ένας γιγάντιος ανεμιστήρας φυσούσε τη φράντζα της αοιδού για 4 λεπτά. Τελικά, η 9η θέση έφερε χλευασμό απ΄ το κακομαθημένο ελληνικό κοινό που μέσα σε 2 χρόνια είχε σηκώσει Euro, Eurobasket και Eurovision ενώ κάποιοι μεταλλάδες απ' τη Φινλανδία έπαιρναν την κούπα στο παγωμένο Ελσίνκι. 

Εκλογές 4ης Οκτωβρίου 2009

Ήταν 2 Σεπτεμβρίου του 2009 όταν ο πολυμήχανος πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, έπειτα από ένα παιχνίδι στο Pro όπου είχε χάσει με τρία γκολ απ' τη Lombardia, το αποφάσισε: θα κάνω εκλογές για να γλιτώσω αυτό που έρχεται κι άστους να κουρεύονται! Κι έτσι έγινε. Τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009 τις κέρδισε ο ταλαντούχος Γιώργος Παπανδρέου (που δεν είχε καταλάβει Χριστό) και το σύνθημα "Σήκω Ανδρέα για αν δεις το παιδί της αλλαγής" αντήχησε στο ουρανό της Χαριλάου Τρικούπη με πάθος. Και μπορεί ο Ανδρέας να μη σηκώθηκε ποτέ (θα ήταν πρόβλημα αν συνέβαινε), η αλλαγή όμως ήρθε σίγουρα: λίγο καιρό μετά απ' το "λεφτά υπάρχουν" και με βάση την αδυναμία να δανειστεί με χαμηλό επιτόκιο απ' τις αγορές, η χώρα θα έμπαινε σε μια τεράστια κρίση χρέους με την ανεργία να αυξάνει, κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων να μεταναστεύουν κι εμείς να παίζουμε χαστούκια μέρα παρά μέρα στο δρόμο για το αν πρέπει να μείνουμε στην Ευρώπη ή να γυρίσουμε στη δραχμή και να τρώμε φτηνό σουβλάκι.

Εκλογές Ιανουρίου 2015

Και φτάνουμε στην ημερομηνία που άλλαξε το ρου της ιστορίας. Ήταν η μέρα όπου χιλιάδες συμπολίτες μας βγήκαν στο Σύνταγμα να χορέψουν με την πατούσα για τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα και την Ευρώπη που επιτέλους θ' άλλαζε (μετά τη Γαλλική επανάσταση άλλωστε είχαμε μείνει πίσω). Γενικά ο ενθουσιασμός ήταν τεράστιος γιατί τα χρέη θα σβήνονταν, ο ΕΝΦΙΑ θα κοβόταν, οι αγορές θα μας έπαιρναν πίπες, τα διόδια θα κερνούσαν εκλέρ, οι κατατρεγμένοι θα γινόντουσαν πλούσιοι, οι πλούσιοι θα μαστιγώνονταν στην Ομόνοια για τα κλεμμένα, θα υπήρχε κοινωνική δικαιοσύνη παντού κι αντί για ψωμί θα τρώγαμε παντεσπάνι. Για να μην τα πολυλογώ, λίγους μήνες μετά, όλοι ξέρουμε πως τελείωσε αυτή η ιστορία.

Μια προσωπική ιστορία μεταφυσικού (;) μυστηρίου

  
Μια παράξενη προσωπική εμπειρία απ' το μακρινό 1997

 

    Δηλώνω αγνωστικιστής. Παρ' ότι πέρασα από διάφορες φάσεις (κυρίως μέχρι τα εικοσιπέντε), κατέληξα σήμερα να βρίσκομαι στην ουδέτερη ζώνη της άγνοιας, ένα σημείο ανάμεσα στον παράδεισο και στην κόλαση, στο δικό μου καθαρτήριο που περιμένει μια ευκαιρία (που ίσως δε θα 'ρθει ποτέ) για να βγάλει ένα συμπέρασμα σχετικά με την ύπαρξη ή όχι κάποιας ανώτερης δύναμης ή κάποιου νοήματος γύρω απ' τη ζωή και για να είμαι ειλικρινής, μέχρι αυτή τη στιγμή δε βρήκα κανένα, τουλάχιστον όσον αφορά στα εξωτερικά νοήματα στα οποία αρεσκόμαστε να πιστεύουμε. Και για να μη φλυαρώ, νομίζω πως αυτή είναι η πιο λογική θέση που μπορεί να πάρει κάποιος. Γιατί δηλώνοντας ένθεος ή άθεος υποδηλώνεις ταυτόγχρονα και μία γνώση. Πως όμως μπορείς να ξέρεις; Πως μπορείς να έχεις απάντηση σ' αυτό το απύθμενο μυστήριο; Έχοντας πει αυτά, υπάρχει κάτι που μού συνέβη στα δεκαπέντε, είναι αληθινή ιστορία και δε μπόρεσα ποτέ να δώσω κάποια λογική εξήγηση. Και την ιστορία αυτή θα σας τη διηγηθώ αμέσως όπως συνέβη. Ή όπως νομίζω ότι συνέβη...

Μεγάλωσα σε μια τυπική χριστιανική οικογένεια όπως οι περισσότερες. Εκκλησία το Πάσχα και σπανιότερα σε καμιά μεγάλη γιορτή και μέχρι εκεί. Για να μπω στο θέμα, τον Αύγουστο του 1997 (τη μέρα την έχω ξεχάσει αλλα όχι το μήνα και τη χρονιά), είδα ένα παράξενο όνειρο: ήταν σ' ένα δωμάτιο ένας παππούς που μού έλεγε μια φράση για το Θεό. Αν απορείτε για τη φράση, αυτή ήταν "το Θεό να τον προσκυνάς". Φορούσε μαύρα, είχε καλοκάγαθο βλέμμα κι αυτά είναι όσα θυμάμαι απ' το όνειρο που κράτησε δευτερόλεπτα. Θυμάμαι πως ξύπνησα τρομαγμένος στη μέση της νύχτας γιατί είχα την αίσθηση πως μ' είχε επισκεφτεί κάποιος που δεν ήταν άνθρωπος αλλά κάτι ανώτερο (το παιδικο-εφηβικό μυαλουδάκι μου είχε φτιάξει τη φαντασίωση ήδη). Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κανείς να πει για το υποσυνείδητο και τη δύναμη του, η οικογένεια μου δεν ήταν μακριά απ' τη θρησκεία (παρ' ότι δεν ήταν φανατισμένη όπως είπα) και ίσως είχα ακούσει κάτι που είχε εγγραφεί στο ασυνείδητο και αναδύθηκε στο όνειρο. Το παράξενο όμως, είναι πως δυο-τρεις μέρες μετά, βρήκα μια εικόνα σ' ένα συρτάρι της κουζίνας που δεν είχα ξαναδεί στο σπίτι. Το μάτι μου έπεσε πάνω της και όπως μαντέψατε, έμοιαζε εξαιρετικά με το πρόσωπο του ονείρου μου. Δε θ' αναφέρω ποιανού Αγίου ήταν η εικόνα γιατί το κείμενο γράφεται για να ειπωθεί μια προσωπική εμπειρία και όχι για να προσηλυτίσει τον οποιοδήποτε μιας κι όπως είπα, δεν έχω καμία απάντηση για το παραμικρό. Θυμάμαι τότε τον εαυτό μου να παίρνει την εικόνα, να την προσκυνάει δραματικά και να τη βάζει στο τρίτο συρτάρι του κομοδίνου, στο κάτω κάτω συρτάρι δίπλα απ' το κρεβάτι μου. Θυμάμαι ν' αντιλαμβάνομαι συγκλονισμένος το περιστατικό ως θεϊκό σημάδι και να είμαι πεπεισμένος ότι η εξήγηση είναι μία και μοναδική... 

Την ίδια μέρα μετά το μεσημέρι, βγήκα στη γειτονιά με την αδιανόητη αίσθηση πως κάτι ανώτερο μ' είχε επισκεφτεί και συγχρόνως μ' αυτό που κάποιοι ονομάζουν "δέος" και συνάντησα ένα φίλο μου σ' ένα γήπεδο μπάσκετ όπου συνηθίζαμε να πηγαίνουμε τ' απογεύματα του καλοκαιριού. Μιας κι έλειπαν σχεδόν όλοι και κανείς δε φαινόταν πρόθυμος να παίξει Αυγουστιάτικα μονό μαζί μας, ξεκινήσαμε να μιλάμε ενώ κάναμε βόλτα σ' ένα παρκάκι πίσω από ένα συγκρότημα σχολείων. Άρχισα τότε να του λέω την ιστορία κι εκείνος άρχισε να με αμφισβητεί κατευθείαν. Δεν ενοχλήθηκα τόσο γιατί είχαμε μεγάλη οικειότητα. Ωστόσο, με πείραξε ότι δε μου άφηνε κανένα περιθώριο να λέω αλήθεια. Θυμάμαι μια φράση του όταν ορκιζόμουν πως η ιστορία είναι αληθινή, ήταν κάτι σαν "αν πίστευα ότι μου έλεγε ο καθένας θα είχα αποτρελαθεί". Κάπως έτσι κι έπειτα από αρκετό δούλεμα κι αμφισβήτηση, πείστηκα πως έλεγα ανοησίες κι άρχισα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και κυρίως αυτόν που είδα στο όνειρο και πίστεψα ως Άγιο κ.ο.κ. Κοροϊδέψαμε τόσο που στο τέλος μετάνιωσα που το είχα πει. Όταν επέστρεψα στο σπίτι όμως, συνέβη το πραγματικά αξοσημείωτο της υπόθεσης: άνοιξα το τρίτο συρτάρι του κομοδίνου για να βρω την εικόνα κι εκείνη είχε εξαφανιστεί. Ναι, η εικόνα που ήξερα πως είχα τοποθετήσει εκεί, δεν υπήρχε πουθενά! Ήταν σα να με "τιμωρεί" για την κοροϊδία μου, δε θα πω ψέμματα, αυτό σκέφτηκα. Έβγαλα τρομαγμένος όλα τα συρτάρια έξω κι άρχισα να ψάχνω μανιωδώς. Άδειασα τα πάντα κι ύστερα μετακίνησα το κομοδίνο και κοίταξα στο πάτωμα κι όπου αλλού σκεφτόμουν. Είχα ιδρώσει κι έλεγα στον εαυτό μου ότι αυτό αποκλείεται να συμβαίνει. Θυμόμουν ότι την είχα βάλει εκεί και το να μην τη βρίσκω δεν έβγαζε κανένα νόημα. Τίποτα όμως, λες και την είχε καταπιεί η γη! Ένιωθα τρομακτική ένταση που είναι αδύνατο να περιγράψω. Το βράδυ ρώτησα τη μάνα μου αν άνοιξε το συρτάρι και την πήρε αλλά δεν ήξερε τίποτα κι επιπλέον από νωρίς το μεσημέρι έλειπε στο σπίτι της θείας μου και στο σπίτι δεν υπήρχε κανείς. Της είπα την ιστορία κι άρχισε να μιλάει για θαύμα και δεν ήθελε και πολύ για να μπει σε τέτοιο τριπάκι. Δεν ήταν καμιά ιεραπόστολος αλλά είχε μεγάλη ευκολία να πιστεύει σε τέτοια. Εν κατακλείδι, η εικόνα δε βρέθηκε ποτέ και παρ' ότι έψαχνα για καιρό σ' όλες τις πιθανές κι απίθανες γωνίες του σπιτιού. Ένα χρόνο μετά, στα τέλη του επόμενου καλοκαιριού μετακομίσαμε στα προάστια και φυσικά σταμάτησα να ψάχνω. Βασικά είχα σταματήσει αρκετά νωρίτερα και είχα θεωρήσει το γεγονός ως "μεταφυσικό". Ήταν η ηλικία που ακόμα μού επέτρεπε να σκέφτομαι έτσι κι ο ορθολογισμός μου δεν ήταν σε καμία περίπτωση ανεπτυγμένος.

Σήμερα ωστόσο κι έχοντας διασχίσει εικοσιέξι χρόνια από τότε, βρίσκομαι ξανά στο σημείο της άγνοιας (ήδη από τα εικοσικάτι μου χρόνια). Το περιστατικό υπάρχει στο μυαλό μου σα βίωμα αλλά δεν προσφέρει αληθινή συγκινησιακή διέγερση για να με ωθήσει σε κάποια πίστη. Και όσο μεγαλώνω, γίνομαι δύσπιστος με τα πάντα. Είναι αλήθεια ότι με τα χρόνια αμφισβητείς ακόμα και την ίδια σου τη μνήμη με σκέψεις "μήπως τελικά δεν την έβαλα εκεί;" και άλλα παρόμοια. Και γενικότερα είμαι καχύποπτος με τη θρησκεία την οποία θεωρώ ανθρώπινη κατασκευή.

    Ολοκληρώνοντας αυτό το κείμενο, έχω την αίσθηση πως αυτό το μυστήριο μάλλον δε θα λυθεί. Και μέχρι να συμβεί κι αν ποτέ συμβεί, θα συνεχίσω να ζω στην άγνοια και να οδεύω στα τυφλά αποδεχόμενος την περιορισμένη αντίληψης θέση μου όπως όλοι. Γιατί σε τελική ανάλυση έτσι είναι, γιατί όπως έλεγε κάποιος "το μυστήριο της ζωής δεν είναι πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε. Είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να βιώσουμε". 

Οι πιο "creepy" καλεσμένοι σε τραπέζια γάμων!

    Καλεσμένοι από την κόλαση

    Τους έχεις πετύχει και τους γνωρίζεις. Τους έχεις σχολιάσει κι εκείνοι εσένα. Κάποτε αισθάνθηκες αμηχανία εξαιτίας τους κι αν αυτό δε συνέβη, τότε πιθανότατα είσαι ένας από αυτούς...

Οι Μουγκοθόδωροι

Ποιες είναι: οι έφηβες κόρες μιας δεύτερης ξαδέρφης της μάνας σου.

Τι κάνουν: περνάνε τη δεξίωση αμίλητες, βυθισμένες στο κινητό τους και χωρίς να κοιτάζουν ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΝΑΝ στα μάτια. Οι κοινωνικές τους δεξιότητες είναι τόσο μικρές που με το ζόρι καταφέρνουν να ψελλίσουν ακόμα και μια καλησπέρα. Συνήθως, η φλύαρη κι αμήχανη μητέρα τους, τις συστήνει ως αγχωμένες για τις πανελλήνιες που πρόκειται να δώσουν το μεθεπόμενο καλοκαίρι.

Κορυφαία τους στιγμή: το μούγκρισμα ευχαρίστησης την ώρα του γλυκού.

Κρυφή τους ευχή: να βρισκόντουσαν στο κρεβάτι τους μια ώρα αρχύτερα.

Βαθμός creepοmeter: 6/10

Ο Padre Padrone

Ποιος είναι: εβδομηντάρης συνταξιούχος ΔΕΚΟ ή πρώην έμπορος καταστήματος επίπλων.

Τι κάνει: σαν άλλη Αγγελοπούλου Δασκαλάκη, ο συγκεκριμένος φροντίζει για τα πάντα σα να πρόκειται για τη διοργάνωση Ολυμπιάδας. Catering, μουσική και χώρος δεξίωσης είναι προσαρμοσμένα στο γούστο του που συνήθως είναι απαράδεκτο. Αισθάνεται υπερήφανος και απολαμβάνει την εξουσία που τον κάνει για μια βραδιά να αισθανθεί τη δύναμη του Νονού. Είναι ο τύπος που πληρώνει τα πάντα και γι' αυτό οι περισσότεροι τον ανέχονται σαν το αναγκαίο κακό.

Κορυφαία του στιγμή: το χορευτικό ντουετάκι με την αγαπημένη του κορούλα.

Κρυφή του ευχή: να κλείδωνε την κόρη του στο κελάρι και να την τάιζε σούπες μέχρι τα γεράματα.

Βαθμός creepοmeter: 7/10

Η Ματίνα Μανταρινάκη

 
Ποια είναι: ανύπαντρη και δίχως σχέση κοπέλα γύρω στα 30. Η συγκεκριμένη, αποτελεί την πιο wannabe νύφη στη θέση της νύφης σ' ολόκληρη τη δεξίωση. 

Τι κάνει: φοράει φόρεμα ζαχαρί, κάνει επαγγελματικό μακιγιάζ για να δείχνει μουνάρα, χορεύει με το γαμπρό σαν ένδειξη εκτίμησης και αποτολμάει τα εντυπωσιακότερα χορευτικά για να κερδίσει την προσοχή των αντρών. Σε κάποιους κύκλους, είναι γνωστή και ως "Φίλη-Φίδι".

Κορυφαία της στιγμή: το βούρκωμα την ώρα της τελετής και ως ένδειξη αγάπης για την κολλητή της ενώ στην ουσία δακρύζει από κακία.

Κρυφή της ευχή: το τσουβάλιασμα της νύφης στα σκαλιά της εκκλησίας μ' αποτέλεσμα την έστω και πρόσκαιρη αναβολή του γάμου.

Βαθμός creepοmeter: 8/10

Ο Άγνωστος ξάδερφος

Ποιος είναι: ένας σαρανταπεντάρης ξάδερφος απ' το σόι του πατέρα σου που αγνοείς παντελώς. Κάθεται στο τραπέζι μόνος του και σου πιάνει κουβέντα για παιδικές μνήμες και για το αγαπημένο του χόμπι: τ' αυτοκίνητα.

Τι κάνει: σού μιλάει για πράγματα κοινά όπως για στιγμές που παίζατε μπάλα και που εσύ αγνοείς. Είναι ζεστός και σε ρωτάει για τη ζωή σου, πράγμα που σου φέρνει αμηχανία απ' τη στιγμή που ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΕΙΣ!

Κορυφαία του στιγμή: το "πέσιμο" στην αγαπημένη του ξαδέρφη που τυχαίνει να είναι η αδερφή σου.

Κρυφή του ευχή: να έπαιρνε σάρκα και οστά η τελευταία σκηνή από το "Aρωμα" του Τίκβερ στο χώρο της τελετής.

Βαθμός creepοmeter: 9/10

Οι χειρότερες κατηγορίες Ελλήνων οδηγών κι η τιμωρία τους

Ο Ασπροκάλτσας

Ποιος είναι: Άντρας ηλικίας 17-38 ετών

Τι κάνει: Οδηγεί παπάκι κι έχει ένα μικρό μεράκι: γουστάρει να προσπερνάει οτιδήποτε και μ' οποιοδήποτε τρόπο. Από δεξιά, από αριστερά, από πάνω, από κάτω, απ' όπου υπάρχει κενό. Αν δεν ανοίξεις δρόμο στραβοκοιτάζει κι όταν σού χτυπήσει μοιραία τον καθρέφτη, εξαφανίζεται με σλάλομ γιατί 9 στις 10 φορές είναι ανασφάλιστος από άποψη. Κατά τους θερινούς μήνες, θα τον πετύχεις να οδηγεί στο δρόμο ανάποδα, μιλώντας στο κινητό, χωρίς κράνος, χωρίς εγκέφαλο, φορώντας μαγιό και σαγιονάρα δίχαλο, συνθήκες που ανεβάζουν το δείκτη θνησιμότητας στο 96 τοις εκατό.

Τιμωρία: Εγγραφή στο ανοιχτό πανεπιστήμιο και υποχρέωση τετράχρονης φοίτησης. 

Οι Εθισμένοι

Ποιοι είναι: Άντρες/Γυναίκες 20-50 ετών

Τι κάνουν: Κινούνται στην αριστερή με 15 χιλιόμετρα ανά ώρα, ενώ οι υπόλοιπες λωρίδες κυκλοφορίας είναι άδειες. Αυτό βέβαια δεν είναι τυχαίο γιατί όταν τους προσπεράσεις, θα τους δεις να μιλούν στο τηλέφωνο, να στέλνουν μηνύματα σ' αγαπημένους τους, να φλερτάρουν στο Tinder, να κλείνουν δωμάτιο για τις καλοκαιρινές τους διακοπές ή ν' αγοράζουν οικόπεδο στο Δήλεσι. Το άναμμα των φώτων σου δε δείχνει να τους απασχολεί ιδιαίτερα και γενικότερα, η αντίληψη των Εθισμένων για το δρόμο, είναι ότι αυτός τους ανήκει.

Τιμωρία: Για ένα ολόκληρο χρόνο, τους υποχρεώνεις να οδηγούν σε γερμανικές εθνικές οδούς, μονάχα στην αριστερή λωρίδα.

Η Ξανθούμπα

Ποια είναι: Γυναίκα ηλικίας 25-55 ετών

Τι κάνει: Σταματάει τ' αμάξι της όπου τη βολεύει. Αν έχει να πάει σε τράπεζα σταματάει έξω απ' την τράπεζα και πάνω στο πεζοδρόμιο. Αν θέλει να πάρει καφέ, σταματάει έξω απ' την είσοδο του μαγαζιού, αν δει ένα ωραίο τακούνι σε βιτρίνα και δίπλα σε φανάρι, σταματάει στο φανάρι ανάβοντας όμως φλας για ξεκάρφωμα. Σε γενικές γραμμές, η Ξανθούμπα κάνει ότι γουστάρει και με τη νοοτροπία ότι ο κόσμος οφείλει να την κατανοεί και ν' αντιδράει φιλικά. Αν ωστόσο τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς, οι αντιδράσεις της θα είναι πιθανότατα δύο ειδών: η μία να κάνει ghosting (δε σ' ακούει και δε σε βλέπει) και να συνεχίσει ανέμελη την πορεία της προς το δρόμο της οδηγικής παρανομίας. Η άλλη, να ζητήσει και τα ρέστα φωνάζοντας και με σκοπό να μαζευτούν περαστικοί που θα πάρουν το μέρος της επειδή είναι γυναίκα.

Τιμωρία: Αστυνομία, αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ και διαπόμπευση στα μέσα κοινωνικών δικτύων.

Ο Michael Knight

Ποιος είναι: Άντρας ηλικίας 19-40 ετών.

Τι κάνει: Σού κολλάει προφυλακτήρα και σε πηγαίνει προφυλακτήρα ως και τη στιγμή που θα του ανοίξεις το δρόμο. Βέβαια, αυτή είναι απλώς μια προειδοποίηση γιατί αν δεν υποχωρήσεις έγκαιρα πιάνοντας δεξιά, στρίβοντας στο πρώτο στενό ή ακόμα και πέφτοντας στο γκρεμό, είναι ικανός να σου πετάει τα φώτα κορνάροντας ενώ απ' τα ηχεία του ακούγεται το Sandstorm των Darude ή το Dance with the Devil στη διαπασών.

Τιμωρία: 60 βουρδουλιές σε δημόσια θέα και κάτω απ' τον καυτό ήλιο της Ομόνοιας. Έπειτα περπάτημα σ' αναμμένα κάρβουνα και για το τέλος, τη διαδρομή της ντροπής απ' την Ομόνοια μέχρι και την Πλατεία Καραϊσκάκη.