Πρόταση βιβλίου από Roberta Bruce: Ουδέν νεώτερον από το δυτικόν μέτωπον...

    Πλατεία Κοτζιά έκθεση βιβλίου. Γλιστράω ανάμεσα σε εκατοντάδες τίτλους. Στο μυαλό μου ετοιμάζω από καιρό τη λογοτεχνική λίστα της φετινής καλοκαιρινής ραστώνης. Ουδέν νεώτερον από το δυτικόν μέτωπον….Ερίχ Μαρία Ρεμάρκ…Α’ Παγκόσμιος πόλεμος… Πολύ κλασικό μου μοιάζει. Είναι γραμμένο το 1929. Ομολογώ ότι παλιά δεν συμπαθούσα τα war novels αλλά τώρα είναι διαφορετικά. Όταν το αρχίζω ένα τεμπέλικο απόγευμα μέσα καλοκαιριού απλά δεν μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Παρακολουθώ την πορεία μιας ομάδας νεαρών Γερμανών που βρίσκονται στο δυτικό μέτωπο στα σύνορα της Γαλλίας. Η περιγραφή της φρικαλεότητας της μάχης είναι τόσο ρεαλιστική που νομίζεις πως είσαι κάπου εκεί δίπλα όταν οι μίνες ρημάζουν τα χαρακώματα. Η αντιπολεμική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη. Ευτυχώς που ο Γερμανός Ρεμάρκ το έγραψε μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο που κατέληξε σε ήττα της Γερμανίας. Διαφορετικά αυτό το αντιπολεμικό αριστούργημα ίσως δεν θα είχε την αποδοχή που του άξιζε…Αλήθεια ποιος θα διάβαζε τις σκέψεις ενός νεαρού στρατιώτη των στρατευμάτων του Χίτλερ μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας? Εκείνο όμως που κάνει αυτό το βιβλίο να ξεπερνά τους περιορισμούς του χωροχρόνου και να με συγκλονίζει προσωπικά είναι η περιγραφή της πρώιμης απώλειας της νιότης εκείνων που ήταν μαθητές και έγιναν στρατιώτες έτσι ξαφνικά χωρίς να μεσολαβήσει τίποτα στο ενδιάμεσο. Έχουμε την τύχη να ζούμε σε καιρό ειρήνης. Ωστόσο, η διάγνωση μιας χρόνιας ανίατης ασθένειας σε τρυφερή ηλικία κακά τα ψέματα είναι ένας ατομικός πόλεμος…Με ήττες, νίκες, εκεχειρίες με έναν αόρατο εχθρό, απογοητεύσεις. Παλαιότερα λοιπόν όλη αυτή η πολεμική λογοτεχνία μου έμοιαζε αδιάφορη, παρωχημένη και σχεδόν αγορίστικη. Τώρα όμως κατανοώ τις σκέψεις και τα συναισθήματα ενός νέου που από την κατάσταση της ειρήνης/υγείας έρχεται βάναυσα αντιμέτωπος με τον πόλεμο/ασθένεια .Αυτή η βιαιότητα που σου μεταμορφώνει τη ζωή σε κάτι που με δυσκολία αναγνωρίζεις και σε αναγκάζει να ωριμάσεις απότομα. Κι αναρωτιέσαι αν όντως είσαι εκείνος που θυμάσαι…Για τις δύσκολες λοιπόν ώρες γράφω σε ένα χαρτί και κολλάω στον τοίχο μου τη σκέψη του Πάουλ Μπόιμερ: «Όλη αυτή τη φρίκη μπορείς να την υποφέρεις σαν την υπομένεις. Μα θα σε σκοτώσει σαν τη σκέφτεσαι διαρκώς».

Roberta Bruce

Οι χειρότερες κατηγορίες συναυλιακών τύπων

     Καλοκαιράκι κι ο συναυλιακός πυρετός ανεβαίνει. Ενώ σπας το κεφάλι σου για να κατανείμεις έξυπνα το περιορισμένο σου budget ώστε να απολαύσεις όσο το δυνατόν περισσότερα live, θυμήσου πως υπάρχουν κι αυτοί.

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 1: O Τσαμπατζής.

Πως βρέθηκε εκεί: με πρόσκληση που βρέθηκε στα χέρια του ή έπειτα από γλείψιμο σε φιλαράκι διοργανωτή απ' το στρατό που τον αφήνει να περάσει δωρεάν.

Συναυλίες που προτιμάει: οποιαδήποτε αρκεί να είναι δωρεάν.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: σαν ένας περαστικός που δεν πλήρωσε ευρώ για να ακούσει μουσική, ο τσαμπατζής μοιάζει να μην εκτιμάει τίποτα απ' όσα συμβαίνουν στη σκηνή κι είναι το ίδιο αδιάφορος και για τους διπλανούς του. Το κουτσομπολιό και τα γελάκια με την παρέα του δίνουν και παίρνουν ακόμα και τη στιγμή της κορύφωσης. Οι ενοχλητικές του φωνές σε ακολουθούν ως τη στιγμή του encore κι ενίοτε ως τα πρώτα χιλιόμετρα της επιστροφής στη Λεωφόρο Συγγρού.

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 2: Η Φοιτήτρια.

Πως βρέθηκε εκεί: της το σφύριξε ένας κολλητός της και μέλος της ΚΝΕ.

Συναυλίες που προτιμάει: Slayer, Iron Maiden και οποιαδήποτε έχει πάνω από 10.000 λαό.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: μπυρόνια στο χέρι που στάζουν, αθέλητα σπρωξίδια κι αγκωνιές στους αθώους κι η μόνιμη ιαχή "μαλάκα γαμάει" σε κάθε κομμάτι που ξέρει (δηλαδή σε δύο).

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 3: Το Καγκούρι.

Πως βρέθηκε εκεί: έπειτα από ποστάρισμα του ξάδερφου στο Facebook.

Συναυλίες που προτιμάει: Red Hot Chilly Peppers, U2 και mainstream Pop Rock μπάντες από τα νιάτα του.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: η διαρκής βιντεοσκόπηση της συναυλίας που δε θα δει από το κινητό του κανείς και με αποτέλεσμα να κόβει τη θέα σου στη σκηνή. Αξιομίσητος πραγματικά.

Απαράδεκτος τύπος νούμερο 4: Ο Ανέκφραστος.

Πως βρέθηκε εκεί: του πρότεινες να πάτε μαζί για παρέα και γιατί έχει αμάξι.

Συναυλίες που προτιμάει: καμία εκτός κι αν τον ψήσεις.

Ενοχλητικό χαρακτηριστικό: ακόμα κι αν ένα ολόκληρο στάδιο κοχλάζει, ο ανέκφραστος παραμένει ακίνητος σα στήλη άλατος και με διάθεση σχεδόν κατατονική. Το μυαλό λέει συναυλία μα η καρδιά λαχταράει Netflix κι ηρεμία με σουβλάκια και άραγμα στον καναπέ.