It's movie time 52: Klopka (2007)

Σκηνοθεσία: Srdan Golubovic

Είδος: Crime/Drama/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 7,9

Μικρή περίληψη: Ένα ζευγάρι αναζητάει απεγνωσμένα χρήματα για το γιο του που χρήζει άμεσης ιατρικής επέμβασης. Όλα μοιάζουν να οδηγούνται σε αδιέξοδο, όταν ξαφνικά, ένας μυστηριώδης τύπος φαίνεται διατεθειμένος να δώσει το ποσό προτείνοντας μια συμφωνία...

Γιατί να τη δεις: Γιατί τo "Klopka" με παχύ λάμδα όπως λέει η πρωταγωνίστρια ή "The Trap" ή "Η παγίδα" είναι πιθανότατα το καλύτερο ψυχολογικό θρίλερ που είδες ποτέ σου. Και όχι δεν κατάλαβες. Δεν είναι ακόμα μια απ' τις βαρετές clickbait ατάκες των βαρετών bloggers που λυμαίνονται τη χώρα και την είδαν κουλτούρα ενώ είναι κακόγουστοι, είναι μια αρκετά πιθανή πραγματικότητα. Η ταινία στην κυριολεξία τα σπάει. Τέλειος ρυθμός χωρίς φιοριτούρες (δε θα βαρεθείς ποτέ), εξαιρετικές ερμηνείες, καλοδουλεμένο σενάριο. Επίσης: ακριβείς  λεπτομέρειες πάνω στις ψυχολογικές αντιδράσεις των ηρώων (το σημαντικότερο στοιχείο που το κάνει να ξεχωρίζει για μένα) και δυνατό τελικό μήνυμα (δεν το έχω ψάξει αλλά είμαι σίγουρος πως ο σκηνοθέτης λατρεύει το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι). Το αδιέξοδο του πρωταγωνιστή, σ'  αντίθεση με τα δήθεν αδιέξοδα που βλέπεις στα καλοζωισμένα παιδάκια που σκηνοθετούν στο δυτικό κόσμο, είναι υπαρκτό και σε πείθει.  Ίσως γιατί οι Σέρβοι γνωρίζουν καλά τι σημαίνει φτώχεια και δυσκολία και μπορούν να το ενσαρκώσουν με πειστικότητα. Τέλος, το παράδοξο του φιλμ, είναι ότι ενώ ο ήρωας πράττει το χειρότερο παίρνοντας μια άθλια μεν επιλογή που μοιάζει η μόνη του δε, αναδύεται σαν ένας απ' τους τιμιότερους χαρακτήρες που έχουμε δει στο σινεμά κι αυτό κάνει την αγωνία μας γι' αυτόν μεγαλύτερη. Συμπερασματικά, το Klopka είναι ένα φανταστικό φιλμ νουάρ μ' ελάχιστο μπάτζετ που αξίζει να ψάξεις και να βάλεις στην οθόνη σου άμεσα. 

Πως να ΜΗ φλερτάρεις ΠΟΤΕ

              

    

    Αυτό το άρθρο γράφτηκε για να θυμάσαι: όσο υποσαχάριος μπονόμπο κι αν νιώθεις, όσο ξαναμμένος κι αν είσαι, αυτοί είναι οι τρόποι προσέγγισης που πρέπει ν' αποφύγεις. Για καλό δικό σου και όχι μόνο.

Τρόπος προσέγγισης 1

Τι κάνεις: Ενώ οι γύρω σου διασκεδάζουν, εσύ κρατάς το ποτό ακίνητος και στητός περιμένοντας στο χώρο σαν ιαγουάρος που αναζητάει το θήραμα του. Κάτι που φυσικά σε κάνει να ξεχωρίζεις αρνητικά (αφού όλοι καταλάβαμε πως ψάχνεις να γαμήσεις και η διασκέδαση σού είναι αδιάφορη) και αποδιώχνει οποιαδήποτε τολμηρή θα μπορούσε να σταθεί στο πλάι σου για τα υπόλοιπα 45 χρόνια της ζωής της.

Γιατί το κάνεις: Γιατί είσαι ακοινώνητη και άξεστη μαϊμού.

Τι ελπίζεις: Πως η αναλογία στο μαγαζί (127 άντρες-4 γυναίκες) θ' αλλάξει και πως θα πιάσεις την καλή.

Πως τελειώνεις τη νύχτα σου: Μ' επιστροφή στο μικρό σου διαμέρισμα και σκέπασμα με μια πικέ κουβέρτα. Τι τα 'θελες τα κλαμπάκια ρε κακομοίρη;

Τρόπος προσέγγισης 2

Τι κάνεις: Αφού εντοπίζεις το στόχο σου, προχωράς κατευθείαν στην προσπάθεια. Ωστόσο, το πρόβλημα αρχίζει το αμέσως επόμενο λεπτό: αφού απορριφθείς ευγενικά, μια άλλη κοπέλα σε απόσταση λίγων μέτρων, δέχεται την απρόσκλητη επίσκεψη σου...

Γιατί το κάνεις: Γιατί έχεις αυξημένη αυτοπεποίθηση. Κακώς.

Τι ελπίζεις: Πως ενώ έτρωγες την πρώτη χυλόπιτα, για λίγα δευτερόλεπτα έγινες αόρατος και δε σ' αντιλήφθηκε κανείς. Δυστυχώς δεν ισχύει.

Πως τελειώνεις τη νύχτα σου: Με midget porn στο Χhamster.

Τρόπος προσέγγισης 3

Τι κάνεις: Παιχνίδι με τα μάτια για ώρα και μέχρι τη στιγμή που η γκόμενα στο μπαρ, ενοχλημένη απ' την ατολμία σου, γυρίζει την πλάτη της απ' την άλλη.

Γιατί το κάνεις: Γιατί δεν έχεις τα κότσια για κάτι παραπάνω. 
Τι ελπίζεις: Σ' ένα θαύμα (δηλαδή να σου την πέσει αυτή).
Πως τελειώνεις τη νύχτα σου: Με πίτσα απ' τη Βελανιδιά.

Τρόπος προσέγγισης 4

Τι κάνεις: Φλερτάρεις σουρωμένος. Η γλώσσα σου πηγαίνει ροδάνι και τ' αστειάκια σου είναι μούρλια! Τα κορίτσια που γνώρισες γελάνε και σού αξίζει ένα τεράστιο μπράβο!

Γιατί το κάνεις: Για να ξεπεράσεις το άγχος και για να βρεις τη ρίμη της γλώσσας σου. Οταν βέβαια τη βρίσκεις, χάνεις παράλληλα την ισορροπία σου.

Τι ελπίζεις: Ότι το σώμα σου θα παραβλέψει τη φάση του hangover και θα περάσει κατευθείαν στη φάση του πηδήματος.

Πως τελειώνεις τη νύχτα σου: Ξαπλωμένος σε κάποιο πεζοδρόμιο του κέντρου και δίχως πορτοφόλι.

Τρόπος προσέγγισης 5

Τι κάνεις: Φωνάζεις απ' τ' αμάξι "κωλάρα, μανάρα μου, τι πάτος είσαι συ" κλπ.

                                          

Γιατί το κάνεις: Γιατί έτσι φέρονται τα σκληρά αρσενικά: με ντομπροσύνη και δίχως περιστροφές.

Τι ελπίζεις: Ότι η τύπισσα με το τζην και τους φακέλους στο χέρι, δεν είναι καθηγήτρια Αγγλικών αλλά εκκολαπτόμενη πορνοστάρ που θα μπουκάρει στο Corolla με τη μία.

Πως τελειώνεις τη νύχτα σου: Με midget porn στο Pornhub.

Τρόπος προσέγγισης 6

Τι κάνεις: Παρέα μαζί της για χρόνια και περιμένοντας να βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία. Ακούς την κλάψα της για όλα και τη στηρίζεις στα προβλήματα με τους φίλους και τους γονείς της.

Γιατί το κάνεις: Γιατί πιστεύεις στην καλοσύνη και πως αυτό θα εκτιμηθεί. Τ' ότι τρώει μπουνίδι κι εξακολουθεί να τον θέλει, δε σε προβληματίζει καθόλου.

Τι ελπίζεις: Στην αγαπησιάρικη φύση των ανθρώπων και στο ρομαντισμό. Στο ότι "όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να σε βοηθήσει βρε αδερφέ".

Πως τελειώνεις τη νύχτα σου: Στο σπίτι της θείας σου για να σου πει τα χαρτιά.

Τρόπος προσέγγισης 7

Τι κάνεις: Φλερτάρεις μέσω dating app. Μετά την ερώτηση "τι μουσική ακούς", έρχεται κι η ώρα της πολυπόθητης dick pic. Επιλέγεις εικόνα, στέλνεις πούτσα και περιμένεις.

Γιατί το κάνεις: Γιατί είσαι pervert. 

Τι ελπίζεις: Τίποτα. Είσαι ελεύθερος. 

Πως τελειώνεις τη νύχτα σου: Κάνοντας την ίδια διαδικασία άλλες έντεκα φορές. Αφού σε διαγράφουν κάνεις έναν καινούργιο λογαριασμό και όταν σε διαγράφουν ξανακάνεις το ίδιο κ.ο.κ.

It's movie time (51): The Fourth Man (1983)

Σκηνοθεσία: Paul Verhoeven

Είδος: Psychological Thriller/Mystery

Βαθμολογία Imdb: 7,2

Μικρή περίληψη: Ένας αλκοολικός συγγραφέας που φεύγει απ' το Άμστερνταμ για να κάνει ομιλία σε κάποιο επαρχιακό μέρος, καταλαμβάνεται απ' την ιδέα πως κάτι κακό πρόκειται να συμβεί. 

Γιατί να τη δεις: Γιατί θα σε βγάλει απ' τα τετριμμένα με τα οποία καταπιάνονται οι περισσότεροι σκηνοθέτες και θα το κάνει καλά, το μυαλό σου θα "ταξιδέψει". Από κει και πέρα, το παραδέχομαι: παρ' ότι fan του Βασικό Ένστικτο (πριν αρχίσεις τα μα και τα μου, για το είδος είναι υπέροχο), οι ταινίες του Βερχόφεν συνήθως με νευρίαζαν: προβοκατόρικες σκηνές κι αυτό το ασαφές στοιχείο που ξέρεις πως είναι αδυναμία σεναρίου και OXI κρυμμένο νόημα παρ΄ότι στους εύπιστους περνούσε ως κάτι τέτοιο. Δε θα διαφωνήσω φυσικά ότι ακόμα και στη συγκεκριμένη ταινία -προάγγελος του Basic Instinct, το μοτίβο μερικώς επαναλαμβάνεται. Θα μπορούσα ν' αναφέρω σκηνές όπου μόνος τους σκοπός ήταν η πρόκληση του θεατή αλλά προτιμώ ν' αυτοκτονήσω τρώγοντας burgers απ' τα Mc Donald's απ' το να πέσω σε τέτοιο ολίσθημα. Δε μπορώ να μην αναφέρω όμως, ότι ο τύπος αυτός έχει ταλέντο: σκηνές που τραβάνε εξ' αρχής το ενδιαφέρον, καλός ρυθμός (αν εξαιρέσεις ίσως τα πρώτα δέκα λεπτά μέχρι να "μπεις" στην ταινία), μυστήριο, ένταση που κλιμακώνει, ερωτικές σκηνές που θα σε κάνουν ν' αναψοκοκκινήσεις σαν 16χρονος έφηβος (σ' αυτό είναι μάλλον ο καλύτερος), έξυπνοι διάλογοι, καλές ερμηνείες (φοβερός Jeroen Krabbe, καλή Renee Soutendijk και με "look" καθόλου τυχαίο) και διείσδυση στην ψυχολογία του ήρωα που επιτέλους δεν είναι μονόπατη αλλά δένει στοιχεία ετερόκλητα. Κι αυτό είναι το τρομερά ενδιαφέρον και σ' αντιδιαστολή με κατώτερες ταινίες όπου ξέρεις απ' την αρχή μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι ήρωες τους. Το μεγαλύτερο όμως πλεονέκτημα της ταινίας για μένα, είναι το πόσο απαλά αποκαλύπτονται τα πράγματα, κοινώς, ο Βερχόφεν κάνει οικονομία στις πληροφορίες που σου δίνει χωρίς ωστόσο να ξεφεύγεις ποτέ απ' την αίσθηση της διασκεδαστικά απειλητικής ατμόσφαιρας και να βαριέσαι. Κι αυτό είναι σπουδαίο, γιατί η "βενζίνη" της ταινίας δεν τελειώνει ποτέ μέχρι να τελειώσει κι η ταινία. Συμπερασματικά, το The Fourth Man είναι ένα πολύ καλό ψυχολογικό/ερωτικό θρίλερ μυστηρίου, διαφορετικό απ' ότι έχεις συνηθίσει και με τέλος που σηκώνει πολλαπλές εξηγήσεις. Και το πιο εντυπωσιακό; Η κάθε μια απ' αυτές βγάζει πράγματι νόημα!

Προβλήματα του δυτικού κόσμου και προβλήματα του τρίτου

    

  Εσύ που γκρινιάζεις για το πόσο κακή είναι η ζωή σου στη Δύση, σού έχω νέα: η ζωή σου στη Δύση είναι σχετικά καλή. Και ναι, κάποια προβλήματα είναι σημαντικά και καθόλου ελιτίστικα αλλά ας είμαστε ρεαλιστές: οι άνθρωποι των δυτικών χωρών γκρινιάζουμε συχνά για το παντεσπάνι μας την ώρα που ένα μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου και κυρίως του τρίτου (Αφγανιστάν, Καμπότζη, Ινδία, Γκάνα, Ιράκ,  Συρία, Βολιβία κ.α), "γκρινιάζει" γιατί δεν έχει να φάει αλλά σ' αντίθεση με σένα την κακομαθημένη Κάρεν, το κάνει λιγότερο φωναχτά. Με λίγα λόγια, είναι θεμιτό να θες καλύτερη ζωή αλλά οφείλεις να είσαι και ρεαλιστής. Και όπως λέει ένα παλιό γνωμικό, "άλλος κλαίει γιατί δεν έχει παππούτσια και άλλος γιατί δεν έχει πόδια".

 

Διατροφή

Προβλήματα της Δύσης: Γλουτένη, Λακτόζη, Κρέας.

Προβλήματα του Τρίτου κόσμου: Άδειο πιάτο.

Πολίτευμα

Προβλήματα της Δύσης: Η φρικτή... διάκριση του να μην σού αναγνωρίζουν το δικαίωμα να είσαι ουδέτερο ή να δηλώνεις transfluid ή να δηλώνεις πορτοκαλί κομοδίνο κι οι άλλοι να το δέχονται.

Προβλήματα του Τρίτου κόσμου: Φυλάκιση και βασανισμός γιατί είσαι άθεος ή ομοφυλόφιλος ή κριτικάρεις το καθεστώς.

Καθημερινότητα

Προβλήματα της Δύσης: Το ακριβό σούπερ μάρκετ (οκ, αυτό δεν είναι αμελητέο), η διάβαση που δε σταμάτησε ο οδηγός, ο ποδηλατόδρομος που δεν υπάρχει, το αργό internet.

Προβλήματα του Τρίτου κόσμου: Η εγκληματικότητα, οι μολυσματικές ασθένειες, η έλλειψη πόρων, η μεγάλη διαφθορά.

Επάγγελμα

Προβλήματα της Δύσης: Email το Σαββατοκύριακο, bullying απ' τους συναδέλφους σου (με τη μορφή καυστικών σχολίων), Gaslighting.

Προβλήματα του Τρίτου κόσμου: παιδική εργασία, ακραία χειρωνακτική εργασία, 6ήμερη εργασία 12 ώρες την ημέρα.

Υγεία

Προβλήματα της Δύσης: η συμμετοχή σου στον ΕΟΠΥ, η καθυστέρηση για την εγχείρηση, το εμβόλιο που σ' "εξανάγκασαν" να κάνεις.

Προβλήματα του Τρίτου κόσμου: Τα άθλια νοσοκομεία, η έλλειψη φαρμάκων, η έλλειψη ιατρικού προσωπικού.

It's movie time (50): Bitter moon (1992)

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Βαθμολογία Imdb: 7.2

Είδος: Drama/Thriller

Μικρή περίληψη: Κατά τη διάρκεια μιας κρουαζιέρας, ένας εκκεντρικός παραπληγικός εξιστορείται σ' έναν άγνωστο την ιστορία του "διαλυμένου" έρωτα του.

Γιατί να τη δεις: Γιατί θα σου κρατήσει το ενδιαφέρον απ' την αρχή ως το τέλος και γιατί κανένας δε θα μπορούσε να πιάσει ένα βιβλίο σαν αυτό του Πασκάλ Μπρύκνερ (με σαδομαζοχισμό, ακραίες καταστάσεις και μερικές άβολες αλήθειες) και να το σκηνοθετήσει καλύτερα απ' το Ρομάν Πολάνσκι. Και εντάξει, γνωρίζουμε πόσο σπουδαίος σκηνοθέτης είναι ο Πολάνσκι αλλά εδώ μας δείχνει κάτι που νομίζω πως έχει δείξει σ' ελάχιστες ταινίες του, ίσως βασικά να το 'χει κάνει ακόμα μια φορά με το φιλμ Ο Πιανίστας: τη συναισθηματική πλευρά της ανθρώπινης πτώσης. Σε όρους ερωτικών σχέσεων τώρα, θα μποροούσαμε να το περιγράψουμε ως εξής: ο ενθουσιασμός του ξεκινήματος, η αγωνία όταν αυτό σταδιακά χάνεται και η αβυσσαλέα παρακμή στο τέλος. Τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα δεν αποτελούν ψυχογράφημα με την έννοια ότι ελάχιστοι θα ταυτιστούν με τις αντιδράσεις των ηρώων που είναι ακραίες στα χρόνια της "παρακμής", είναι όμως μια ειλικρινής ματιά για τη φθορά των σχέσεων που δε συνηθίζει να μας αφηγείται κανένας σκηνοθέτης. Κι ενώ συνήθως οι ταινίες εξιστόρησης τείνουν να γίνονται λίγο βαρετές, εδώ πέρα υπάρχει ενδιαφέρον και σε κανονικό χρόνο μιας και το ταξίδι του ζευγαριού με το κρουαζιερόπλοιο περικλείεται από μυστήριο γύρω απ' τον τελικό τους σκοπό. Για το τέλος, ο συνδυασμός του μελαγχολικού soundtrack απ' το δικό μας Vangelis και του νοσταλγικού παρελθόντος των ηρώων, θα σε κάνει να μελαγχολήσεις και σίγουρα να ταυτιστείς με δικά σου ζητήματα που ήρθε η ώρα να επιλύσεις. Και καμία επίλυση δεν περνάει από εύκολα μονοπάτια...

EPIC FAILS: Τέσσερις ιστορικές Eλληνικές στιγμές γεμάτες απογοήτευση

Προσδοκίες που δεν ευοδώθηκαν

Μουντιάλ 1994

Ήταν αλήθεια: η χώρα σε Μουντιάλ για πρώτη φορά κι ο ενθουσιασμός στη χώρα ξεχείλιζε. Πριν απ' το τεράστιο γεγονός, ήμασταν βέβαιοι ότι τα ημιτελικά είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε και ότι ο τελικός ήταν μια αρκετά καλή πιθανότητα μιας κι είχαμε πραγματικά σπουδαίο υλικό... Τι ήταν άλλωστε ο Μαραντόνα κι ο Μπεμπέτο μπροστά στην ελληνική καρδιά ρε; Ποιος Μπάτζιο ρε βλάκες, εμείς έχουμε τσαγανό και φιλότιμο και φέτα... Εδώ να σημειωθεί, ότι πριν τους αγώνες, ο προπονητής της Εθνικής έκανε τουρ στην Αμερική αλλά δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας, είχαμε Σαραβάκο, Μαχλά και Γιώτη Τσαλουχίδη και ήταν δεδομένο ότι ο πλανήτης θα υποκλινόταν μπροστά στο ταλέντο του Νίκου Τσιαντάκη. Τελικά τα πράγματα πήγαν στραβά και το κατάλαβαμε απ' το πρώτο παιχνίδι, όταν τσιμπήσαμε 4 απ' τους Αργεντίνους (με την εκστασιασμένη μούρη του Ντιέγκο στην κάμερα μετά από κατανάλωση μεγάλης ποσότητας Coca Cola light), 4 απ' τους Βούλγαρους και 2 απ' τους Νιγηριάνους ενώ στη συλλογική μνήμη έμεινε χαραγμένη η ατάκα του Αλκέτα στο ημίχρονο με Βουλγαρία: "Τι σας ζητάω ρε; Ένα βαθμό να πάρουμε κι ένα γκολ να βαλουμε, τι σας ζητάω πια;".

Eurovision 2006

Εκείνη τη χρονιά, είχαμε μια φαεινή ιδέα: αφού ρε μάγκες το πήραμε πέρισυ, δε στέλνουμε φέτος το πιο μεγάλο όνομα να το σηκώσουμε back to back και να μας θαυμάσουν οι Ευρωπαίοι; Στείλαμε λοιπόν τη Σελίν Ντιόν της Λάρνακας Άννα Βίσση (με απευθείας ανάθεση) και ήμασταν βέβαιοι ότι η Ομόνοια το βραδάκι θα πάρει φωτιά. Και μπορεί η Άννα να βγήκε να τραγουδήσει 16η αλλά η φωνή κλείστηκε στο καβούκι της και δεν βγήκε ποτέ τη ενώ ένας γιγάντιος ανεμιστήρας φυσούσε τη φράντζα της αοιδού για 4 λεπτά. Τελικά, η 9η θέση έφερε χλευασμό απ΄ το κακομαθημένο ελληνικό κοινό που μέσα σε 2 χρόνια είχε σηκώσει Euro, Eurobasket και Eurovision ενώ κάποιοι μεταλλάδες απ' τη Φινλανδία έπαιρναν την κούπα στο παγωμένο Ελσίνκι. 

Εκλογές 4ης Οκτωβρίου 2009

Ήταν 2 Σεπτεμβρίου του 2009 όταν ο πολυμήχανος πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, έπειτα από ένα παιχνίδι στο Pro όπου είχε χάσει με τρία γκολ απ' τη Lombardia, το αποφάσισε: θα κάνω εκλογές για να γλιτώσω αυτό που έρχεται κι άστους να κουρεύονται! Κι έτσι έγινε. Τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009 τις κέρδισε ο ταλαντούχος Γιώργος Παπανδρέου (που δεν είχε καταλάβει Χριστό) και το σύνθημα "Σήκω Ανδρέα για αν δεις το παιδί της αλλαγής" αντήχησε στο ουρανό της Χαριλάου Τρικούπη με πάθος. Και μπορεί ο Ανδρέας να μη σηκώθηκε ποτέ (θα ήταν πρόβλημα αν συνέβαινε), η αλλαγή όμως ήρθε σίγουρα: λίγο καιρό μετά απ' το "λεφτά υπάρχουν" και με βάση την αδυναμία να δανειστεί με χαμηλό επιτόκιο απ' τις αγορές, η χώρα θα έμπαινε σε μια τεράστια κρίση χρέους με την ανεργία να αυξάνει, κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων να μεταναστεύουν κι εμείς να παίζουμε χαστούκια μέρα παρά μέρα στο δρόμο για το αν πρέπει να μείνουμε στην Ευρώπη ή να γυρίσουμε στη δραχμή και να τρώμε φτηνό σουβλάκι.

Εκλογές Ιανουρίου 2015

Και φτάνουμε στην ημερομηνία που άλλαξε το ρου της ιστορίας. Ήταν η μέρα όπου χιλιάδες συμπολίτες μας βγήκαν στο Σύνταγμα να χορέψουν με την πατούσα για τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα και την Ευρώπη που επιτέλους θ' άλλαζε (μετά τη Γαλλική επανάσταση άλλωστε είχαμε μείνει πίσω). Γενικά ο ενθουσιασμός ήταν τεράστιος γιατί τα χρέη θα σβήνονταν, ο ΕΝΦΙΑ θα κοβόταν, οι αγορές θα μας έπαιρναν πίπες, τα διόδια θα κερνούσαν εκλέρ, οι κατατρεγμένοι θα γινόντουσαν πλούσιοι, οι πλούσιοι θα μαστιγώνονταν στην Ομόνοια για τα κλεμμένα, θα υπήρχε κοινωνική δικαιοσύνη παντού κι αντί για ψωμί θα τρώγαμε παντεσπάνι. Για να μην τα πολυλογώ, λίγους μήνες μετά, όλοι ξέρουμε πως τελείωσε αυτή η ιστορία.

Μια προσωπική ιστορία μεταφυσικού (;) μυστηρίου

  
Μια παράξενη προσωπική εμπειρία απ' το μακρινό 1997

 

    Δηλώνω αγνωστικιστής. Παρ' ότι πέρασα από διάφορες φάσεις (κυρίως μέχρι τα εικοσιπέντε), κατέληξα σήμερα να βρίσκομαι στην ουδέτερη ζώνη της άγνοιας, ένα σημείο ανάμεσα στον παράδεισο και στην κόλαση, στο δικό μου καθαρτήριο που περιμένει μια ευκαιρία (που ίσως δε θα 'ρθει ποτέ) για να βγάλει ένα συμπέρασμα σχετικά με την ύπαρξη ή όχι κάποιας ανώτερης δύναμης ή κάποιου νοήματος γύρω απ' τη ζωή και για να είμαι ειλικρινής, μέχρι αυτή τη στιγμή δε βρήκα κανένα, τουλάχιστον όσον αφορά στα εξωτερικά νοήματα στα οποία αρεσκόμαστε να πιστεύουμε. Και για να μη φλυαρώ, νομίζω πως αυτή είναι η πιο λογική θέση που μπορεί να πάρει κάποιος. Γιατί δηλώνοντας ένθεος ή άθεος υποδηλώνεις ταυτόγχρονα και μία γνώση. Πως όμως μπορείς να ξέρεις; Πως μπορείς να έχεις απάντηση σ' αυτό το απύθμενο μυστήριο; Έχοντας πει αυτά, υπάρχει κάτι που μού συνέβη στα δεκαπέντε, είναι αληθινή ιστορία και δε μπόρεσα ποτέ να δώσω κάποια λογική εξήγηση. Και την ιστορία αυτή θα σας τη διηγηθώ αμέσως όπως συνέβη. Ή όπως νομίζω ότι συνέβη...

Μεγάλωσα σε μια τυπική χριστιανική οικογένεια όπως οι περισσότερες. Εκκλησία το Πάσχα και σπανιότερα σε καμιά μεγάλη γιορτή και μέχρι εκεί. Για να μπω στο θέμα, τον Αύγουστο του 1997 (τη μέρα την έχω ξεχάσει αλλα όχι το μήνα και τη χρονιά), είδα ένα παράξενο όνειρο: ήταν σ' ένα δωμάτιο ένας παππούς που μού έλεγε μια φράση για το Θεό. Αν απορείτε για τη φράση, αυτή ήταν "το Θεό να τον προσκυνάς". Φορούσε μαύρα, είχε καλοκάγαθο βλέμμα κι αυτά είναι όσα θυμάμαι απ' το όνειρο που κράτησε δευτερόλεπτα. Θυμάμαι πως ξύπνησα τρομαγμένος στη μέση της νύχτας γιατί είχα την αίσθηση πως μ' είχε επισκεφτεί κάποιος που δεν ήταν άνθρωπος αλλά κάτι ανώτερο (το παιδικο-εφηβικό μυαλουδάκι μου είχε φτιάξει τη φαντασίωση ήδη). Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κανείς να πει για το υποσυνείδητο και τη δύναμη του, η οικογένεια μου δεν ήταν μακριά απ' τη θρησκεία (παρ' ότι δεν ήταν φανατισμένη όπως είπα) και ίσως είχα ακούσει κάτι που είχε εγγραφεί στο ασυνείδητο και αναδύθηκε στο όνειρο. Το παράξενο όμως, είναι πως δυο-τρεις μέρες μετά, βρήκα μια εικόνα σ' ένα συρτάρι της κουζίνας που δεν είχα ξαναδεί στο σπίτι. Το μάτι μου έπεσε πάνω της και όπως μαντέψατε, έμοιαζε εξαιρετικά με το πρόσωπο του ονείρου μου. Δε θ' αναφέρω ποιανού Αγίου ήταν η εικόνα γιατί το κείμενο γράφεται για να ειπωθεί μια προσωπική εμπειρία και όχι για να προσηλυτίσει τον οποιοδήποτε μιας κι όπως είπα, δεν έχω καμία απάντηση για το παραμικρό. Θυμάμαι τότε τον εαυτό μου να παίρνει την εικόνα, να την προσκυνάει δραματικά και να τη βάζει στο τρίτο συρτάρι του κομοδίνου, στο κάτω κάτω συρτάρι δίπλα απ' το κρεβάτι μου. Θυμάμαι ν' αντιλαμβάνομαι συγκλονισμένος το περιστατικό ως θεϊκό σημάδι και να είμαι πεπεισμένος ότι η εξήγηση είναι μία και μοναδική... 

Την ίδια μέρα μετά το μεσημέρι, βγήκα στη γειτονιά με την αδιανόητη αίσθηση πως κάτι ανώτερο μ' είχε επισκεφτεί και συγχρόνως μ' αυτό που κάποιοι ονομάζουν "δέος" και συνάντησα ένα φίλο μου σ' ένα γήπεδο μπάσκετ όπου συνηθίζαμε να πηγαίνουμε τ' απογεύματα του καλοκαιριού. Μιας κι έλειπαν σχεδόν όλοι και κανείς δε φαινόταν πρόθυμος να παίξει Αυγουστιάτικα μονό μαζί μας, ξεκινήσαμε να μιλάμε ενώ κάναμε βόλτα σ' ένα παρκάκι πίσω από ένα συγκρότημα σχολείων. Άρχισα τότε να του λέω την ιστορία κι εκείνος άρχισε να με αμφισβητεί κατευθείαν. Δεν ενοχλήθηκα τόσο γιατί είχαμε μεγάλη οικειότητα. Ωστόσο, με πείραξε ότι δε μου άφηνε κανένα περιθώριο να λέω αλήθεια. Θυμάμαι μια φράση του όταν ορκιζόμουν πως η ιστορία είναι αληθινή, ήταν κάτι σαν "αν πίστευα ότι μου έλεγε ο καθένας θα είχα αποτρελαθεί". Κάπως έτσι κι έπειτα από αρκετό δούλεμα κι αμφισβήτηση, πείστηκα πως έλεγα ανοησίες κι άρχισα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και κυρίως αυτόν που είδα στο όνειρο και πίστεψα ως Άγιο κ.ο.κ. Κοροϊδέψαμε τόσο που στο τέλος μετάνιωσα που το είχα πει. Όταν επέστρεψα στο σπίτι όμως, συνέβη το πραγματικά αξοσημείωτο της υπόθεσης: άνοιξα το τρίτο συρτάρι του κομοδίνου για να βρω την εικόνα κι εκείνη είχε εξαφανιστεί. Ναι, η εικόνα που ήξερα πως είχα τοποθετήσει εκεί, δεν υπήρχε πουθενά! Ήταν σα να με "τιμωρεί" για την κοροϊδία μου, δε θα πω ψέμματα, αυτό σκέφτηκα. Έβγαλα τρομαγμένος όλα τα συρτάρια έξω κι άρχισα να ψάχνω μανιωδώς. Άδειασα τα πάντα κι ύστερα μετακίνησα το κομοδίνο και κοίταξα στο πάτωμα κι όπου αλλού σκεφτόμουν. Είχα ιδρώσει κι έλεγα στον εαυτό μου ότι αυτό αποκλείεται να συμβαίνει. Θυμόμουν ότι την είχα βάλει εκεί και το να μην τη βρίσκω δεν έβγαζε κανένα νόημα. Τίποτα όμως, λες και την είχε καταπιεί η γη! Ένιωθα τρομακτική ένταση που είναι αδύνατο να περιγράψω. Το βράδυ ρώτησα τη μάνα μου αν άνοιξε το συρτάρι και την πήρε αλλά δεν ήξερε τίποτα κι επιπλέον από νωρίς το μεσημέρι έλειπε στο σπίτι της θείας μου και στο σπίτι δεν υπήρχε κανείς. Της είπα την ιστορία κι άρχισε να μιλάει για θαύμα και δεν ήθελε και πολύ για να μπει σε τέτοιο τριπάκι. Δεν ήταν καμιά ιεραπόστολος αλλά είχε μεγάλη ευκολία να πιστεύει σε τέτοια. Εν κατακλείδι, η εικόνα δε βρέθηκε ποτέ και παρ' ότι έψαχνα για καιρό σ' όλες τις πιθανές κι απίθανες γωνίες του σπιτιού. Ένα χρόνο μετά, στα τέλη του επόμενου καλοκαιριού μετακομίσαμε στα προάστια και φυσικά σταμάτησα να ψάχνω. Βασικά είχα σταματήσει αρκετά νωρίτερα και είχα θεωρήσει το γεγονός ως "μεταφυσικό". Ήταν η ηλικία που ακόμα μού επέτρεπε να σκέφτομαι έτσι κι ο ορθολογισμός μου δεν ήταν σε καμία περίπτωση ανεπτυγμένος.

Σήμερα ωστόσο κι έχοντας διασχίσει εικοσιέξι χρόνια από τότε, βρίσκομαι ξανά στο σημείο της άγνοιας (ήδη από τα εικοσικάτι μου χρόνια). Το περιστατικό υπάρχει στο μυαλό μου σα βίωμα αλλά δεν προσφέρει αληθινή συγκινησιακή διέγερση για να με ωθήσει σε κάποια πίστη. Και όσο μεγαλώνω, γίνομαι δύσπιστος με τα πάντα. Είναι αλήθεια ότι με τα χρόνια αμφισβητείς ακόμα και την ίδια σου τη μνήμη με σκέψεις "μήπως τελικά δεν την έβαλα εκεί;" και άλλα παρόμοια. Και γενικότερα είμαι καχύποπτος με τη θρησκεία την οποία θεωρώ ανθρώπινη κατασκευή.

    Ολοκληρώνοντας αυτό το κείμενο, έχω την αίσθηση πως αυτό το μυστήριο μάλλον δε θα λυθεί. Και μέχρι να συμβεί κι αν ποτέ συμβεί, θα συνεχίσω να ζω στην άγνοια και να οδεύω στα τυφλά αποδεχόμενος την περιορισμένη αντίληψης θέση μου όπως όλοι. Γιατί σε τελική ανάλυση έτσι είναι, γιατί όπως έλεγε κάποιος "το μυστήριο της ζωής δεν είναι πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε. Είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να βιώσουμε".