Το ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ατενσιοχοριλίκι στο θάνατο που ΠΡΕΠΕΙ να σταματήσεις τώρα!

   Το διαδικτυακό πένθος στα χρόνια των Social Media

    Έχει συμβεί ξανά και στο μέλλον θα γίνει και πάλι. Ωστόσο, με αφορμή το θάνατο του Kobe Bryant καθώς και του διαδικτυακού θρήνου που στήθηκε στα social media, παίρνω το θάρρος να παραθέσω εδώ πέρα κάποια μηνύματα που γράφτηκαν δημοσίως εκείνες τις ημέρες σε μπασκετικό φόρουμ:


"Πρώτη φορά που μπαίνω Facebook και ψυχοπλακωνομαι........ Αχ ρε Χαρε όχι και τη 14χρονη....φοβήθηκες ότι θα γίνοταν και αυτή το επόμενο αστέρι στ γυναικείο μπάσκετ και τη πήρες νωρις".

"Οχι και τα παιδακια ρε γαμωτο...
Ποσο κριμα και για την κορη του και για το παιδακι του αλλου συνεπιβατη...
Απιστευτη τραγωδια.Δυναμη στις μαναδες τους πραγματικα".

"ΔΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΈΨΩ ΘΕΈ Μ 😥😥😥".

"Δυστυχώς οι νεκροί τελικά ήταν 9, ο πιλότος και 8 επιβάτες, εκ των οποίων οι 4 που αναφέρθηκαν...".

"Τελευταίες πληροφορίες...Στο ελικόπτερο ήταν μόνο η μία κόρη του Κόμπι, η Gianna. Οι άλλοι 3 νεκροί είναι ο πιλότος και ενα ζευγάρι, η κόρη του οποίου επαιζε μπάσκετ μαζί με την Gianna".

Ας είμαστε λίγο ειλικρινείς

    

    Παρατηρείτε κι εσείς κάτι; Υπάρχει μια διάθεση "απόλαυσης" εδώ πέρα και αυτή η κρυφή κανιβαλιστική απόλαυση εκφράζεται με περαιτέρω πληροφορίες για το νεκρό, με διάθεση για κουτσομπολιό και με θεατρινισμούς που δεν έχουν καμία ρεαλιστική υπόσταση γιατί:

α) οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ΚΑΜΙΑ μα ΚΑΜΙΑ συγγενική, φιλική ή ίσως πνευματική σχέση με το νεκρό που να αιτιολογεί ένα τέτοιο συναίσθημα πένθους. 

β) τα σχόλια τους δεν εξυπηρετούν τίποτα μιας και κανένας από τους συγγενείς -που έχουν πραγματική ανάγκη από παρηγοριά και συμπόνοια- δεν πρόκειται να τα διαβάσει ΠΟΤΕ και

γ) ο αληθινός ανθρώπινος πόνος είναι βουβός. ΝΑΙ ΜΑΡΘΕΣ ΒΟΥΡΤΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ, ΒΟΥΒΟΣ! Δεν εκφράζεται με φωναχτές ατάκες του τύπου "ΩΙΜΕ τι μας βρήκε" ή "μακάρι να μην ξημέρωνε ποτέ αυτή η ημέρα" αλλά με ειλικρινή και βαθιά συναισθηματική απόσυρση, με έλλειψη όρεξης να ακολουθήσεις ακόμα και την παραμικρή σου συνήθεια και τόσα ακόμα συναισθήματα που είναι αδύνατον να καταγραφούν εδώ πέρα αυτή τη στιγμή...

Συμπέρασμα

    O μόνος τελικά που εξυπηρετείται απ' όλο αυτό αγαπημένε μου ανθρωποχιμπατζή, είναι το φιλάρεσκο ένστικτο σου καθώς και το κανιβαλίστικο ένστικο των γύρω σου. Δεν είναι εγκληματικό ούτε και μη εξηγήσιμο αλλά είναι τουλάχιστον καιρός να το αντιληφθείς. Προτού λοιπόν ετοιμαστείς για την επόμενη βαρύγδουπη ατάκα πένθους, θυμήσου ότι ο θάνατος κάποιου -όσο σημαντικός ή ασήμαντος σου μοιάζει-, ίσως ν' αξίζει για μία και μόνη φορά να κάνεις κάτι που δεν έχεις κάνει ποτέ μέχρι τώρα, να βγάλεις το σκασμό σεβόμενος με τη σιωπή σου αυτούς που πενθούν πραγματικά.

ΥΓ: το μικρό σημερινό άρθρο, δεν αναφέρεται φυσικά σε ανθρώπους που έγραψαν ένα "κρίμα" ή ένα "RIP" ή πόσταραν δημοσίως τη φωτογραφία του Bryant προσπαθώντας να ξεγελάσουν κάπως την υπαρξιακή τους αγωνία...

Η απαράδεκτη πολιτική ορθότητα και κάποια μικρά παραδείγματα

      Πολιτική ορθότητα: μια αυξανόμενη τάση κοινωνικού ελέγχου που θέλει τους ανθρώπους να αισθάνονται συγκεκριμένα πράγματα για συγκεκριμένα θέματα και να εκφράζονται με συγκεκριμένους τρόπους. Μια τάση που στην ουσία απαγορεύει την ελευθερία γνώμης με τον πιο ύπουλο τρόπο: με την ταμπέλα που θα φοράει ο εκάστοτε εκφραστής της αμέσως μετά τη  διατύπωση της άποψης του...

   Με βάση αυτές τις σκέψεις λοιπόν, τολμάμε να αναφέρουμε τέσσερις τέτοιες περιπτώσεις κι ο Θεός βοηθός.

Περίπτωση κορεκτίλας νούμερο 1: κράξιμο σε κάποιον που φλερτάρει και χαρακτηρισμός της πράξης αυτής σαν σεξουαλική παρενόχληση.

Τι ισχύει πραγματικά: σύμφωνα με την Ελληνική νομοθεσία και τον νόμο 3769/2009, σεξουαλική παρενόχληση ορίζεται "όταν εκδηλώνεται οποιαδήποτε μορφή ανεπιθύμητης λεκτικής, μη λεκτικής ή σωματικής συμπεριφοράς σεξουαλικού χαρακτήρα με σκοπό την προσβολή της αξιοπρέπειας ενός προσώπου, ιδίως με τη δημιουργία εκφοβιστικού, εχθρικού, εξευτελιστικού, ταπεινωτικού ή επιθετικού περιβάλλοντος"... Η "καλημέρα" ή το "έχεις χρόνο για καφέ" δεν πληρούν σε καμία περίπτωση αυτές τις προϋποθέσεις...

Ποιοι το υποστηρίζουν: αποτυχημένοι celebrities, ακραίες φεμινίστριες και άντρες που είναι αυστηρότεροι κι απ' τις ίδιες, έχοντας το φόβο να μη χαρακτηριστούν φαλλοκρατικά γουρούνια και εν δυνάμει βιαστές.

Περίπτωση κορεκτίλας νούμερο 2: κάποιος που πεθαίνει, χαρακτηρίζεται στην κηδεία του σαν ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου!

Τι ισχύει πραγματικά: ο θάνατος κάποιου είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ από το χαρακτήρα του! Μπορεί αυτός που πέθανε να ήταν καθίκι ή ψυχούλα ή οτιδήποτε άλλο φαντάζεσαι. Δεν μεταμορφώνεσαι σε καλό άνθρωπο επειδή πέθανες, ούτε εσύ είσαι κακός κι αμαρτωλός επειδή ζεις! Δε χρειάζεται συνεπώς να λες αυτή την αηδία τη στιγμή του καφέ της παρηγοριάς ούτε φυσικά και να σπιλώνεις τη μνήμη του μακαρίτη λέγοντας ότι σου χρώσταγε λεφτά ή ότι ήτανε χουντικός. Δώσε συλληπητήρια και σκάσε.

Ποιοι το υποστηρίζουν: οι συγγενείς κι οι φίλοι του θανόντα. Η ενοχή για πράξεις απέναντι του όσο ζούσε καθώς κι η θλίψη για το γεγονός του θανάτου, αποτελούν πιθανές αιτίες γι' αυτή την ορθή κλισεδούρα...

 

Περίπτωση κορεκτίλας νούμερο 3: Ταινία με πρωταγωνιστές μαύρους που κράζουν λευκούς για δυο ώρες, κρίνεται απ' τον περίγυρο ως βαθιά αντιρατσιστική! Η ορθότητα εδώ εκφράζεται έμμεσα. Δεν υπάρχει στο λόγο αλλά στο κριτήριο που χρησιμοποιεί η μάζα για ν' αποφασίσει αν κάτι αξίζει την αποθέωση ή το φρικτό της μίσος. Εννοείται φυσικά πως δεν έχω κανένα πρόβλημα με την αποθέωση ή το κράξιμο στον οποιοδήποτε -αν στοιχειοθετείται από επιχειρήματα- γιατί ακριβώς σιχαίνομαι την ορθότητα και γιατί κανένας δεν κινδυνεύει από την οπτική ενός ταλαντούχου ή ατάλαντου σκηνοθέτη εκτός αν είναι ο Γκέμπελς. Ωστόσο, έχω πρόβλημα με τα επιλεκτικά κριτήρια. Αν συνέβαινε το αντίθετο, αγανακτισμένοι διαδηλωτές θα έκαιγαν το Σύνταγμα για τέσσερις σερί ημέρες, τώρα όμως, αυτό το ευχάριστο κατά τ' άλλα θριλεράκι βαφτίζεται καλλιτεχνικά ορθό και καταγγελτικό. Σωστά;

Τι ισχύει πραγματικά: αν δεν μιλάμε για την εποχή της δουλείας και μιλάμε για το μακρινό... έτος 2017, τότε συμβαίνει το εξής: μια τέτοια ταινία είναι πιθανότατα το ίδιο ρατσιστική με την αντίθετη εκδοχή της ή ίσως ούτε αυτό αλλά σίγουρα δεν πρόκειται για ένα έπος κατά του ρατσισμού. Ναι, ακόμα κι αν αυτή έχει γυριστεί από έναν μαύρο σκηνοθέτη. Ο ρατσισμός δεν έχει μονάχα την πλευρά που σε βολεύει και όχι, δεν είμαι politically correct γράφοντας κάτι τέτοιο, απλούστατα χρησιμοποιώ απ' την ανάποδη, το ίδιο ακριβώς επιχείρημα που χρησιμοποίησε το κάθε μαλακιστήρι που έβγαινε απ' το cinema και κατέγραφε τις απόψεις του στο Αθηνόραμα σχετικά με το βαθύ αντιρατσιστικό μήνυμα του σκηνοθέτη.

Ποιοι το υποστηρίζουν: "ευαίσθητοι" νέοι που φέρουν την ενοχή της δυτικής κοινωνίας απέναντι σε ανθρώπους που κάποτε οι προπαππούδες τους εκμεταλλεύτηκαν και φέρθηκαν άθλια. Αυτό φυσικά ισχύει (αν ο παππούς σου ήταν Αγγλος ή Ισπανός αποικιοκράτης κυρίως) αλλά δε φταις εσύ! Δεν έχεις ευθύνη αν η ανθρωπότητα έπραττε βίαια για πρώτες ύλες όπως κι ένας εικοσάχρονος σημερινός Γερμανός δεν ευθύνεται για τις κτηνωδίες του Χίτλερ. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα θεωρήσεις πως κάποιος αξίζει την αγάπη ή το θυμό σου, σταμάτα να κοιτάς το χρώμα για να αποφασίσεις τι πρέπει να νιώσεις και κρίνε τον καθένα για τις πράξεις του και μόνο.



Περίπτωση κορεκτίλας νούμερο 4: αποθεωτικά σχόλια που γράφονται για την απόφαση των διοικούντων ομάδας μπάσκετ να καταργήσει τις μαζορέτες! Ναι, συνέβη σε blog που διαβάζω. Ένας παπάρας μετέφερε την είδηση στο forum με καμάρι λες και καταργήθηκε η δουλεία και ένας άλλος παπάρας την αποθέωσε με ύφος χιλίων ανθρωπιστικών καρατίων.

Τι ισχύει πραγματικά: πρώτον, οι μαζορέτες δεν αποτελούν θύματα trafficking, ούτε είναι εκεί με το ζόρι, ούτε τις έβαλε κάποιος να κουνιούνται πέρα δώθε με το πιστόλι στον κρόταφο, ούτε τις εξανάγκασαν! Οι μαζορέτες χορεύουν επειδή το θέλουν. Δεύτερον, η ερμηνεία του αισθησιακού που δίνει η politically correct μάζα γι' αυτό το είδος χορού είναι η ερμηνεία που πηγάζει απ' τα δικά της συντηρητικά μάτια και τρίτον, ακόμα κι αν πρόκειται για κάτι το αισθησιακό -λες και τους αγώνες της Ευρωλίγκας περιμέναμε για να καυλώσουμε-, ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν ότι αυτό είναι προσβλητικό για το γυναικείο φύλο; Πάρτο χαμπάρι νεαρέ κορεκτάκια, η απόφαση που αποθέωσες δεν άλλαξε τίποτα στον πλανήτη εκτός απ' το ότι έστειλε κάποιες νεαρές χορεύτριες συντομότερα στο ταμείο ανεργίας.

Ποιοι το υποστηρίζουν: οι χιπστεράδες του κόσμου αυτού. Κοκκάλινος σκελετός, περισπούδαστο ύφος και μια ατέρμονη δίψα για σοβαρολογία στα πάντα.

Προτάσεις αποφυγής απ' το 2019...

    2019 κι η σκουπιδίλα κυριαρχεί παντού βιάζοντας τα ματάκια μας, πληγώνοντας τ' αυτιά μας και καταστρέφοντας τις εγκεφαλικές μας συνάψεις. Δεν αντιλέγω φυσικά πως υπάρχει και ποιότητα, αλλά το σάπιο κυριαρχεί σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και κάτι ωραίο χάνεται μέσα σ' έναν απέραντο ωκεανό σκουπιδιών. Trash is everywhere bitches και παρακάτω, ακολουθούν λίγα πικρά και συγχρόνως διασκεδαστικά παραδείγματα για το έτος αυτό.

Χειρότεροι στίχοι ελληνικής Pop-Trap 2019 ή όπως λέγεται αυτή η αηδία 

• Πλέον κλείνω μόνο συμφωνίες Μπετόβεν (ναι, ενώ πιο πριν έκλεινες συμφωνίες Μότσαρτ).
• Δεν έχω σήμα (και ταλέντο επίσης).
• Είναι το ραπ μου καυτό, πως; πως; (παλιότερο αλλά άξιζε να αναφερθεί).
• Μόνιμα στο drip πάντα pretty boy G-easy, τέσσερις κωλάρες για να με κρατάνε busy.
• Ο μόνος μου φίλος το Ευρώ, θέλω τον Kanye πρωθυπουργό.

Πρόταση αποφυγής στυλιστικής επιλογής από το 2019

Όσο πιεσμένος και να 'σαι, όσο θλιμμένος ή όσο και να έχεις ανάγκη να σε προσέξουν, θυμήσου μονάχα ν' αποφύγεις αυτό.

κι αυτό

Χειρότερη ταινία που είδες στο cinema: Us

Ο τύπος τα κατάφερε -ξανά- να κοροϊδέψει αρκετούς αλλά στην -δική μου-πραγματικότητα μιλάμε απλώς για ένα βαρετό, κλισέ σκουπίδι σχεδιασμένο για πιτσιρικάδες που ποζάρουν στο instagram με duckface. Απαράδεκτο.

Χειρότερο μέσο μεταφοράς για το 2019 και για πάντα: Ελληνικό Κτελ 

     Το αναφέρω εδώ γιατί είχα την ατυχή έμπνευση να το χρησιμοποιήσω για ένα ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα πριν κάποιους μήνες. Είναι πραγματικά ν' απορείς πως κάποιοι το επιλέγουν ακόμα -εξαιρούνται οι φοιτητές και οι φαντάροι που ούτως ή άλλως την κακουχία την έχουν συνηθίσει- σα μέσο μεταφοράς. Είναι βέβαια φτηνό αλλά και πάλι: θέσεις στενές και σχεδιασμένες για τύπους 1.68, βαλκανικό σκυλάδικο στo τέρμα, τσιγάρο και στάσεις για λαδοτύρι στα πιο άκυρα χωριά της χώρας κι η τουαλέτα όπως πάντα εκτός λειτουργίας. Όχι, αν δεν έχεις αμάξι ή άλλη επιλογή, τότε καλύτερα να κάτσεις στην πόλη ή να πιάσεις δουλειά ή ακόμα και να δεις κάποιο reality σε επανάληψη. 

Χειρότερο reality που παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά: GNTM

     Ναι, υπήρξαν και χειρότερα όπως το Power of Love και άλλα -που σου έριχναν το Iq 14 μονάδες το δευτερόλεπτο- αλλά είχαν μια βασική διαφορά: τηλεσκουπίδια σαν αυτά, είχαν ενίοτε γέλιο γιατί δεν έπαιρναν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά. Αυτά τα reality έμοιαζαν με την trash τηλεόραση στα nineties. Το ήξερες εξ' αρχής: αν τα κατάφερνες να τα δεις ολόκληρα, θα λάβαινες ένα επίδομα νοητικής αναπηρίας κι αυτό ήταν. Δεν ενοχλούσαν πραγματικά γιατί αντιμετωπιζόντουσαν γι' αυτό που ήταν. Με το GNTM ισχύει το αντίθετο. Η εκπομπή πλασάρεται με τη δήθεν σοβαρότητα μιας ακαδημίας μόδας κι ο μέσος βλάκας το τρώει. Δεν εκπλήσσομαι ιδιαίτερα αλλά είχα την ελπίδα ότι οι άνθρωποι θα το αντιμετώπιζαν με χαβαλέ. Έκανα λάθος. Χωρίς πλάκα, έχω ακούσει δεκάδες συζητήσεις μεταξύ τριαντάρηδων για το ποια απ' τις μοντέλες θα έπρεπε να πάρει πόδι την εβδομάδα που μας πέρασε! Οκ...

Χειρότερος Χριστουγεννιάτικος στολισμός στην παγκόσμια ιστορία

Στην Place Vendom του Παρισιού τοποθετήθηκε αυτό.

Χρόνια Πολλά!

Πρόταση βιβλίου: Η αδράνεια

    Τίτλος βιβλίου: H αδράνεια

    Συγγραφέας: Σωτήρης Μπουγιούκας

    Κατηγορία: Ψυχολογικό θρίλερ

    

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

«Βαριανασαίνει, σκέφτεται πράγματα θλιβερά κι η αυτοπεποίθησή του βρίσκεται στο μηδέν. Είναι τόσο βαρύ αυτό το συναίσθημα, που πρέπει κάνει κάτι επειγόντως. Πρέπει να βγει από το τούνελ αμέσως, να κάνει οτιδήποτε για να αισθανθεί καλύτερα, οτιδήποτε, τα πάντα. Ίσως να πρέπει να πάρει τηλέφωνο τους γονείς του και να κλάψει –η αξιοπρέπεια δεν παίζει ρόλο τώρα– ίσως να πρέπει να δει έναν φίλο του, ίσως να πρέπει να τηλεφωνήσει ακόμα και σ’ αυτήν· αλλά όχι, αυτό δεν μπορεί να το κάνει με τίποτα, αυτή θα είναι η απόλυτη παραδοχή της ήττας του, η απόλυτη ξεφτίλα – όχι, η ταπείνωση έχει και τα όριά της. Άλλωστε, το τελευταίο τηλεφώνημα το έκανε εκείνος τον Μάιο του ’12».

    

    

Πρόταση ψυχαγωγίας: 6 ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΕΣ "build up" σκηνές ταινιών και οι δικές σου αντιδράσεις...

      Είναι ξεκάθαρο. Τη δεκαετία που διανύουμε, μια γενιά θεατών ταινιών horror γαλουχηθήκε με υστερικές αηδίες τύπου "The Babadook" -που "πέρασε" και σαν ποιοτικός κινηματογράφος!- καθώς και με splatter παπάτζες χωρίς κανένα ίχνος αφηγηματικού ταλέντου όπως το "Raw". Ωστόσο, όπως και στη ζωή, τρόμος δεν είναι η στιγμή που συμβαίνει το κακό αλλά λίγο νωρίτερα, η ώρα της πικρής αναμονής... Είναι οι στιγμές που προσαρμόζεις την επερχόμενη απειλή στη φαντασία σου κι αλήθεια, τι είναι πιο τρομακτικό από αυτό που παράγει η ίδια σου η φαντασία;
    Παρακάτω, σού προτείνονται "build up" σκηνές από ταινίες τρόμου καθώς και οι προβλέψεις από τις πιθανές αντιδράσεις σου... Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι...

Ταινία: The Shining (1980)

Τι βλέπεις: ένα πιτσιρίκι να κάνει αμέριμνο ποδήλατο στους διαδρόμους ενός αχανούς ξενοδοχείου...

Τι σκέφτεσαι: "α ρε γαμημένε Κιούμπρικ, θα μας κάνεις καρδιακούς βραδιάτικα".
Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "έλα βρε κούκλα μου, τι τρομάζεις με αυτές τις ψευτιές;".

Ταινία: Rosemary's babe (1968)
Τι βλέπεις: τη Rosemary να ονειρεύεται κάτι που μοιάζει με εφιάλτη...

Τι σκέφτεσαι: "μαλάκα έχω ανατριχιάσει ολόκληρος"!
Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "πωπω, κοίτα πόσο άσχημοι είναι οι γέροι ρε μωρό!"

Ταινία: The Others (2001)
Τι βλέπεις: δυο πιτσιρίκια κρυμμένα σε ντουλάπα και ν' ακούνε θορύβους...

Τι σκέφτεσαι: "Ω να σου γαμήσω βραδιάτικα, δε βάζαμε καλύτερα κανένα κοινωνικό;".

Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "χαχαχα, ρε τι κωμωδία είν' τούτη;".

Ταινία: The exorcism of Emily Rose (2005)

Τι βλέπεις: έναν τύπο να κοιμάται όταν αντικρύζει ξαφνικά την κοπέλα του να κάνει το "κομοδίνο"...

Τι σκέφτεσαι: "φρόντισε να φανείς δυνατός τώρα".

Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "μην πατήσεις pause, πηγαίνω για κατούρημα κι έρχομαι αμέσως. Ούτως ή άλλως βαρετή είναι".

Ταινία: Under the Shadow (2016)
Τι βλέπεις: κοντινό σε τύπισσα που κοιμάται μέχρι και τη στιγμή που κάτι ακούει...

Τι σκέφτεσαι: "δε μπορούσε να είναι ξενοίκιαστο ο Χάρυ και η Σάλι;"

Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "κοίτα να δεις που θα 'χει κανένα ηλίθιο jump scare πάλι, χεχε".

Ταινία: The Sixth Sense (1999)

Τι βλέπεις: ένα πιτσιρίκι να κατουράει με πλάτη στην κάμερα. Ακούγεται μόνο το κάτουρο κι εσύ περιμένεις αμήχανα να τελειώσει η σκηνή...
Τι σκέφτεσαι: "κι ο Κώστας της Χρυσούλας φοβόταν τα θρίλερ και τώρα είναι ακόμα μαζί".
Πως αντιδράς μπροστά στην αγάπη της ζωής σου: "Θεέ μου πως γίνεται να είσαι τόσο δειλή;".

Οι ΦΟΒΟΙ που ΠΡΕΠΕΙ ν' αφήσεις πίσω...

"Το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος".

Φραγκλίνος Ρούσβελτ

Φόβος νούμερο 1: Σεισμός

Τι σε φοβίζει: η πτώση, ο εγκλωβισμός στα συντρίμμια κι ότι θα χάσεις το σπίτι σου.

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα: 50 σεισμοί ανά ημέρα παγκοσμίως, 8.000 νεκροί το χρόνο ανάμεσα σε 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους που ζούν στον πλανήτη. Απόλαυσε τον ύπνο σου άφοβα. 

Σε περίπτωση που σπάσει ο διάολος το ποδάρι του: έχε το κινητό σου δίπλα και φορτισμένο.

Φόβος νούμερο 2: Τσουνάμι

Τι σε φοβίζει: τα πελώρια κύματα, οι κραυγές των ανθρώπων κι η αίσθηση της ανημπόριας.

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα: τίποτα γιατί βρίσκεσαι στο Δήλεσι.

Σε περίπτωση που σπάσει ο διάολος το ποδάρι του: να θυμάσαι πως κανείς δε χάνεται...

Φόβος νούμερο 3: Αεροπλάνο

Τι σε φοβίζει: η πτώση στο κενό, οι κραυγές των ανθρώπων και η ιδέα της πρόσκρουσης.

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα: 38 εκατομμύρια πτήσεις ανά χρόνο και μόνο 12 ατυχήματα! Πέταξε άφοβα!

Σε περίπτωση που σπάσει ο διαόλος το ποδάρι του: βάλε την ταυτότητα στο στόμα.

Φόβος νούμερο 4: Γραφειοκρατία

Τι σε φοβίζει: ότι θα μπλέξεις σε μια υπόθεση που δεν τελειώνει ποτέ.

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα: πηγαίνεις τρεις μέρες σερί και καθαρίζεις. Εκτός κι αν είσαι ο Κάφκα.

Σε περίπτωση που σπάσει ο διάολος το ποδάρι του: απόφυγε να διαβάσεις τη Δίκη. Ναι, του Κάφκα.

Φόβος νούμερο 5: Ανθρωποι

Τι σε φοβίζει: το πως θα σταθείς μπροστά τους, το πως θα μιλήσεις και τι θα τους πεις.

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα: τίποτα. Το ίδιο ανήσυχοι με σένα είναι κι οι άλλοι. Μην ψαρώνεις ποτέ!

Σε περίπτωση που σπάσει ο διάολος το ποδάρι του: υπάρχουν και τα ηρεμιστικά.

Φόβος νούμερο 6: Mοναξιά

Τι σε φοβίζει: ότι θα μείνεις μόνη και άκληρη. Η ζωή προχωράει και σε ξεχνούν οι πάντες και κυρίως όσοι έφτιαξαν οικογένειες.

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα: είναι απλώς θέμα χρόνου κι η αγάπη θα 'ρθει "ένα απόγευμα ζεστό"...

Σε περίπτωση που σπάσει ο διάολος το ποδάρι του: υπάρχουν και κατοικίδια.

Πρόταση κινηματογράφου από τη Roberta Bruce: JOKER (2019)

   Βροχερό απόγευμα Δευτέρας. Όταν από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου ήρθε η πρόταση του Joker, δέχθηκα μάλλον άνευρα, περισσότερο για να καλωσορίσω τη φετινή φθινοπωρινή καθημερινότητα. Είχα αποφασίσει να μην ξαναδώ blockbuster ταινία, μετά από πολλές βραδιές σε μια κατάμεστη αίθουσα αδιαφορώντας για την ταινία και πιάνοντας τον εαυτό μου να βαριέται...

    Αυτό το βράδυ όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Βρέθηκα σε μια κατάμεστη αίθουσα πάλι, αυτή τη φορά καθηλωμένη, μεταξύ ενός συνεπαρμένου κοινού που δεν έβγαζε άχνα. Η ιστορία του Batman και των διαφορών του με τον Joker είναι λίγο πολύ γνωστή. Για πρώτη φορά όμως έρχεται τόσο στο φως ο σκοτεινός αντίπαλος του υπερήρωα, ένας αντιήρωας που τώρα μίλησε στις καρδιές μας… Η κοινωνική απομόνωση, ο εκφοβισμός, η έλλειψη επαγγελματικής καταξίωσης και η απόρριψη από τους γονείς του ναρκισσιστή ψυχοπαθούς Αrthur Fleck, διαμορφώνουν τη ζοφερή του πραγματικότητα σε έναν κόσμο που δίνει αξία σε εκείνον που έχει τα στοιχεία μιας επιφανειακής επιτυχίας. Ανεβαίνει καθημερινά τον Γολγοθά του ασθμαίνοντας στις σκάλες που οδηγούν στο διαμέρισμά του αλλά και σε εκείνες που οδηγούν στην κοινωνική αποδοχή. Ώσπου μια στιγμή αδικίας μετατρέπει τον Arthur Fleck σε Joker. Από τη στωική αδράνεια μεταπίπτει στην οργισμένη αντίδραση και γίνεται σύμβολο της αλλαγής που θέλει ο κόσμος. ‘Έτσι, το δυστοπικό σύμπαν της ταινίας γίνεται ο καμβάς στον οποίο σκιαγραφείται ο χαρακτήρας ενός κακού που αντιδρά στην αδικία, ενός loser που παίρνει την εκδίκησή του. Κάπου εκεί λοιπόν, ήρθε η κάθαρση για όλα εκείνα τα σχολικά διαλείμματα που περνούσα μόνη σε μια γωνία ή ακούγοντας για το πάρτυ του προηγούμενου Σαββάτου, στο οποίο όμως δεν είχα καλεστεί… Ο Joaquin Phoenix κέρδισε το στοίχημα ενός ρόλου που θα μπορούσε να καταλήξει grotesque, όμως εξελίχθηκε σε θρίαμβο, καταφέρνοντας να φέρει στην επιφάνεια σκοτεινά του κομμάτια. Καταπληκτικός, απόλυτος δικαιούχος του Oscar. Απολαυστική η κίνησή του και τόσο επιτυχημένο το εύρημα του γέλιου-κλαυσίγελου. Εξαιρετική η σκηνοθεσία του Todd Phillips, με σωστή χρήση της σωστής μουσικής (επιτέλους), καλοφτιαγμένες σκηνές βίας και υπέροχα πλάνα μιας φθινοπωρινής Νέας Υόρκης… Μετά από αυτή την τελευταία αφήγηση του Joker, κανείς πλέον δεν μπορεί να πάρει απόλυτα το μέρος του Bruce Wayne. Οι τέλειοι ήρωες αποκαθηλώθηκαν δίνοντας τη θέση τους σε πιο "σκοτεινούς" χαρακτήρες. Άλλωστε, είναι οι σκοτεινές περίοδοι της ζωής μας που μας σμιλεύουν και μας φέρνουν χωρίς λογοκρισία σε επαφή με αυτόν τον εσωτερικό εαυτό μας, απαλλαγμένο από τη μάσκα που από μόνοι μας ή με τη βοήθεια άλλων επιλέγουμε να φορέσουμε…

Roberta Bruce