Μια προσωπική ιστορία μεταφυσικού (;) μυστηρίου

  
Μια παράξενη προσωπική εμπειρία απ' το μακρινό 1997

 

    Δηλώνω αγνωστικιστής. Παρ' ότι πέρασα από διάφορες φάσεις (κυρίως μέχρι τα εικοσιπέντε), κατέληξα σήμερα να βρίσκομαι στην ουδέτερη ζώνη της άγνοιας, ένα σημείο ανάμεσα στον παράδεισο και στην κόλαση, στο δικό μου καθαρτήριο που περιμένει μια ευκαιρία (που ίσως δε θα 'ρθει ποτέ) για να βγάλει ένα συμπέρασμα σχετικά με την ύπαρξη ή όχι κάποιας ανώτερης δύναμης ή κάποιου νοήματος γύρω απ' τη ζωή και για να είμαι ειλικρινής, μέχρι αυτή τη στιγμή δε βρήκα κανένα, τουλάχιστον όσον αφορά στα εξωτερικά νοήματα στα οποία αρεσκόμαστε να πιστεύουμε. Και για να μη φλυαρώ, νομίζω πως αυτή είναι η πιο λογική θέση που μπορεί να πάρει κάποιος. Γιατί δηλώνοντας ένθεος ή άθεος υποδηλώνεις ταυτόγχρονα και μία γνώση. Πως όμως μπορείς να ξέρεις; Πως μπορείς να έχεις απάντηση σ' αυτό το απύθμενο μυστήριο; Έχοντας πει αυτά, υπάρχει κάτι που μού συνέβη στα δεκαπέντε, είναι αληθινή ιστορία και δε μπόρεσα ποτέ να δώσω κάποια λογική εξήγηση. Και την ιστορία αυτή θα σας τη διηγηθώ αμέσως όπως συνέβη. Ή όπως νομίζω ότι συνέβη...

Μεγάλωσα σε μια τυπική χριστιανική οικογένεια όπως οι περισσότερες. Εκκλησία το Πάσχα και σπανιότερα σε καμιά μεγάλη γιορτή και μέχρι εκεί. Για να μπω στο θέμα, τον Αύγουστο του 1997 (τη μέρα την έχω ξεχάσει αλλα όχι το μήνα και τη χρονιά), είδα ένα παράξενο όνειρο: ήταν σ' ένα δωμάτιο ένας παππούς που μού έλεγε μια φράση για το Θεό. Αν απορείτε για τη φράση, αυτή ήταν "το Θεό να τον προσκυνάς". Φορούσε μαύρα, είχε καλοκάγαθο βλέμμα κι αυτά είναι όσα θυμάμαι απ' το όνειρο που κράτησε δευτερόλεπτα. Θυμάμαι πως ξύπνησα τρομαγμένος στη μέση της νύχτας γιατί είχα την αίσθηση πως μ' είχε επισκεφτεί κάποιος που δεν ήταν άνθρωπος αλλά κάτι ανώτερο (το παιδικο-εφηβικό μυαλουδάκι μου είχε φτιάξει τη φαντασίωση ήδη). Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κανείς να πει για το υποσυνείδητο και τη δύναμη του, η οικογένεια μου δεν ήταν μακριά απ' τη θρησκεία (παρ' ότι δεν ήταν φανατισμένη όπως είπα) και ίσως είχα ακούσει κάτι που είχε εγγραφεί στο ασυνείδητο και αναδύθηκε στο όνειρο. Το παράξενο όμως, είναι πως δυο-τρεις μέρες μετά, βρήκα μια εικόνα σ' ένα συρτάρι της κουζίνας που δεν είχα ξαναδεί στο σπίτι. Το μάτι μου έπεσε πάνω της και όπως μαντέψατε, έμοιαζε εξαιρετικά με το πρόσωπο του ονείρου μου. Δε θ' αναφέρω ποιανού Αγίου ήταν η εικόνα γιατί το κείμενο γράφεται για να ειπωθεί μια προσωπική εμπειρία και όχι για να προσηλυτίσει τον οποιοδήποτε μιας κι όπως είπα, δεν έχω καμία απάντηση για το παραμικρό. Θυμάμαι τότε τον εαυτό μου να παίρνει την εικόνα, να την προσκυνάει δραματικά και να τη βάζει στο τρίτο συρτάρι του κομοδίνου, στο κάτω κάτω συρτάρι δίπλα απ' το κρεβάτι μου. Θυμάμαι ν' αντιλαμβάνομαι συγκλονισμένος το περιστατικό ως θεϊκό σημάδι και να είμαι πεπεισμένος ότι η εξήγηση είναι μία και μοναδική... 

Την ίδια μέρα μετά το μεσημέρι, βγήκα στη γειτονιά με την αδιανόητη αίσθηση πως κάτι ανώτερο μ' είχε επισκεφτεί και συγχρόνως μ' αυτό που κάποιοι ονομάζουν "δέος" και συνάντησα ένα φίλο μου σ' ένα γήπεδο μπάσκετ όπου συνηθίζαμε να πηγαίνουμε τ' απογεύματα του καλοκαιριού. Μιας κι έλειπαν σχεδόν όλοι και κανείς δε φαινόταν πρόθυμος να παίξει Αυγουστιάτικα μονό μαζί μας, ξεκινήσαμε να μιλάμε ενώ κάναμε βόλτα σ' ένα παρκάκι πίσω από ένα συγκρότημα σχολείων. Άρχισα τότε να του λέω την ιστορία κι εκείνος άρχισε να με αμφισβητεί κατευθείαν. Δεν ενοχλήθηκα τόσο γιατί είχαμε μεγάλη οικειότητα. Ωστόσο, με πείραξε ότι δε μου άφηνε κανένα περιθώριο να λέω αλήθεια. Θυμάμαι μια φράση του όταν ορκιζόμουν πως η ιστορία είναι αληθινή, ήταν κάτι σαν "αν πίστευα ότι μου έλεγε ο καθένας θα είχα αποτρελαθεί". Κάπως έτσι κι έπειτα από αρκετό δούλεμα κι αμφισβήτηση, πείστηκα πως έλεγα ανοησίες κι άρχισα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και κυρίως αυτόν που είδα στο όνειρο και πίστεψα ως Άγιο κ.ο.κ. Κοροϊδέψαμε τόσο που στο τέλος μετάνιωσα που το είχα πει. Όταν επέστρεψα στο σπίτι όμως, συνέβη το πραγματικά αξοσημείωτο της υπόθεσης: άνοιξα το τρίτο συρτάρι του κομοδίνου για να βρω την εικόνα κι εκείνη είχε εξαφανιστεί. Ναι, η εικόνα που ήξερα πως είχα τοποθετήσει εκεί, δεν υπήρχε πουθενά! Ήταν σα να με "τιμωρεί" για την κοροϊδία μου, δε θα πω ψέμματα, αυτό σκέφτηκα. Έβγαλα τρομαγμένος όλα τα συρτάρια έξω κι άρχισα να ψάχνω μανιωδώς. Άδειασα τα πάντα κι ύστερα μετακίνησα το κομοδίνο και κοίταξα στο πάτωμα κι όπου αλλού σκεφτόμουν. Είχα ιδρώσει κι έλεγα στον εαυτό μου ότι αυτό αποκλείεται να συμβαίνει. Θυμόμουν ότι την είχα βάλει εκεί και το να μην τη βρίσκω δεν έβγαζε κανένα νόημα. Τίποτα όμως, λες και την είχε καταπιεί η γη! Ένιωθα τρομακτική ένταση που είναι αδύνατο να περιγράψω. Το βράδυ ρώτησα τη μάνα μου αν άνοιξε το συρτάρι και την πήρε αλλά δεν ήξερε τίποτα κι επιπλέον από νωρίς το μεσημέρι έλειπε στο σπίτι της θείας μου και στο σπίτι δεν υπήρχε κανείς. Της είπα την ιστορία κι άρχισε να μιλάει για θαύμα και δεν ήθελε και πολύ για να μπει σε τέτοιο τριπάκι. Δεν ήταν καμιά ιεραπόστολος αλλά είχε μεγάλη ευκολία να πιστεύει σε τέτοια. Εν κατακλείδι, η εικόνα δε βρέθηκε ποτέ και παρ' ότι έψαχνα για καιρό σ' όλες τις πιθανές κι απίθανες γωνίες του σπιτιού. Ένα χρόνο μετά, στα τέλη του επόμενου καλοκαιριού μετακομίσαμε στα προάστια και φυσικά σταμάτησα να ψάχνω. Βασικά είχα σταματήσει αρκετά νωρίτερα και είχα θεωρήσει το γεγονός ως "μεταφυσικό". Ήταν η ηλικία που ακόμα μού επέτρεπε να σκέφτομαι έτσι κι ο ορθολογισμός μου δεν ήταν σε καμία περίπτωση ανεπτυγμένος.

Σήμερα ωστόσο κι έχοντας διασχίσει εικοσιέξι χρόνια από τότε, βρίσκομαι ξανά στο σημείο της άγνοιας (ήδη από τα εικοσικάτι μου χρόνια). Το περιστατικό υπάρχει στο μυαλό μου σα βίωμα αλλά δεν προσφέρει αληθινή συγκινησιακή διέγερση για να με ωθήσει σε κάποια πίστη. Και όσο μεγαλώνω, γίνομαι δύσπιστος με τα πάντα. Είναι αλήθεια ότι με τα χρόνια αμφισβητείς ακόμα και την ίδια σου τη μνήμη με σκέψεις "μήπως τελικά δεν την έβαλα εκεί;" και άλλα παρόμοια. Και γενικότερα είμαι καχύποπτος με τη θρησκεία την οποία θεωρώ ανθρώπινη κατασκευή.

    Ολοκληρώνοντας αυτό το κείμενο, έχω την αίσθηση πως αυτό το μυστήριο μάλλον δε θα λυθεί. Και μέχρι να συμβεί κι αν ποτέ συμβεί, θα συνεχίσω να ζω στην άγνοια και να οδεύω στα τυφλά αποδεχόμενος την περιορισμένη αντίληψης θέση μου όπως όλοι. Γιατί σε τελική ανάλυση έτσι είναι, γιατί όπως έλεγε κάποιος "το μυστήριο της ζωής δεν είναι πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε. Είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να βιώσουμε". 

Οι πιο "creepy" καλεσμένοι σε τραπέζια γάμων!

    Καλεσμένοι από την κόλαση

    Τους έχεις πετύχει και τους γνωρίζεις. Τους έχεις σχολιάσει κι εκείνοι εσένα. Κάποτε αισθάνθηκες αμηχανία εξαιτίας τους κι αν αυτό δε συνέβη, τότε πιθανότατα είσαι ένας από αυτούς...

Οι Μουγκοθόδωροι

Ποιες είναι: οι έφηβες κόρες μιας δεύτερης ξαδέρφης της μάνας σου.

Τι κάνουν: περνάνε τη δεξίωση αμίλητες, βυθισμένες στο κινητό τους και χωρίς να κοιτάζουν ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΝΑΝ στα μάτια. Οι κοινωνικές τους δεξιότητες είναι τόσο μικρές που με το ζόρι καταφέρνουν να ψελλίσουν ακόμα και μια καλησπέρα. Συνήθως, η φλύαρη κι αμήχανη μητέρα τους, τις συστήνει ως αγχωμένες για τις πανελλήνιες που πρόκειται να δώσουν το μεθεπόμενο καλοκαίρι.

Κορυφαία τους στιγμή: το μούγκρισμα ευχαρίστησης την ώρα του γλυκού.

Κρυφή τους ευχή: να βρισκόντουσαν στο κρεβάτι τους μια ώρα αρχύτερα.

Βαθμός creepοmeter: 6/10

Ο Padre Padrone

Ποιος είναι: εβδομηντάρης συνταξιούχος ΔΕΚΟ ή πρώην έμπορος καταστήματος επίπλων.

Τι κάνει: σαν άλλη Αγγελοπούλου Δασκαλάκη, ο συγκεκριμένος φροντίζει για τα πάντα σα να πρόκειται για τη διοργάνωση Ολυμπιάδας. Catering, μουσική και χώρος δεξίωσης είναι προσαρμοσμένα στο γούστο του που συνήθως είναι απαράδεκτο. Αισθάνεται υπερήφανος και απολαμβάνει την εξουσία που τον κάνει για μια βραδιά να αισθανθεί τη δύναμη του Νονού. Είναι ο τύπος που πληρώνει τα πάντα και γι' αυτό οι περισσότεροι τον ανέχονται σαν το αναγκαίο κακό.

Κορυφαία του στιγμή: το χορευτικό ντουετάκι με την αγαπημένη του κορούλα.

Κρυφή του ευχή: να κλείδωνε την κόρη του στο κελάρι και να την τάιζε σούπες μέχρι τα γεράματα.

Βαθμός creepοmeter: 7/10

Η Ματίνα Μανταρινάκη

 
Ποια είναι: ανύπαντρη και δίχως σχέση κοπέλα γύρω στα 30. Η συγκεκριμένη, αποτελεί την πιο wannabe νύφη στη θέση της νύφης σ' ολόκληρη τη δεξίωση. 

Τι κάνει: φοράει φόρεμα ζαχαρί, κάνει επαγγελματικό μακιγιάζ για να δείχνει μουνάρα, χορεύει με το γαμπρό σαν ένδειξη εκτίμησης και αποτολμάει τα εντυπωσιακότερα χορευτικά για να κερδίσει την προσοχή των αντρών. Σε κάποιους κύκλους, είναι γνωστή και ως "Φίλη-Φίδι".

Κορυφαία της στιγμή: το βούρκωμα την ώρα της τελετής και ως ένδειξη αγάπης για την κολλητή της ενώ στην ουσία δακρύζει από κακία.

Κρυφή της ευχή: το τσουβάλιασμα της νύφης στα σκαλιά της εκκλησίας μ' αποτέλεσμα την έστω και πρόσκαιρη αναβολή του γάμου.

Βαθμός creepοmeter: 8/10

Ο Άγνωστος ξάδερφος

Ποιος είναι: ένας σαρανταπεντάρης ξάδερφος απ' το σόι του πατέρα σου που αγνοείς παντελώς. Κάθεται στο τραπέζι μόνος του και σου πιάνει κουβέντα για παιδικές μνήμες και για το αγαπημένο του χόμπι: τ' αυτοκίνητα.

Τι κάνει: σού μιλάει για πράγματα κοινά όπως για στιγμές που παίζατε μπάλα και που εσύ αγνοείς. Είναι ζεστός και σε ρωτάει για τη ζωή σου, πράγμα που σου φέρνει αμηχανία απ' τη στιγμή που ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΕΙΣ!

Κορυφαία του στιγμή: το "πέσιμο" στην αγαπημένη του ξαδέρφη που τυχαίνει να είναι η αδερφή σου.

Κρυφή του ευχή: να έπαιρνε σάρκα και οστά η τελευταία σκηνή από το "Aρωμα" του Τίκβερ στο χώρο της τελετής.

Βαθμός creepοmeter: 9/10

Οι χειρότερες κατηγορίες Ελλήνων οδηγών κι η τιμωρία τους

Ο Ασπροκάλτσας

Ποιος είναι: Άντρας ηλικίας 17-38 ετών

Τι κάνει: Οδηγεί παπάκι κι έχει ένα μικρό μεράκι: γουστάρει να προσπερνάει οτιδήποτε και μ' οποιοδήποτε τρόπο. Από δεξιά, από αριστερά, από πάνω, από κάτω, απ' όπου υπάρχει κενό. Αν δεν ανοίξεις δρόμο στραβοκοιτάζει κι όταν σού χτυπήσει μοιραία τον καθρέφτη, εξαφανίζεται με σλάλομ γιατί 9 στις 10 φορές είναι ανασφάλιστος από άποψη. Κατά τους θερινούς μήνες, θα τον πετύχεις να οδηγεί στο δρόμο ανάποδα, μιλώντας στο κινητό, χωρίς κράνος, χωρίς εγκέφαλο, φορώντας μαγιό και σαγιονάρα δίχαλο, συνθήκες που ανεβάζουν το δείκτη θνησιμότητας στο 96 τοις εκατό.

Τιμωρία: Εγγραφή στο ανοιχτό πανεπιστήμιο και υποχρέωση τετράχρονης φοίτησης. 

Οι Εθισμένοι

Ποιοι είναι: Άντρες/Γυναίκες 20-50 ετών

Τι κάνουν: Κινούνται στην αριστερή με 15 χιλιόμετρα ανά ώρα, ενώ οι υπόλοιπες λωρίδες κυκλοφορίας είναι άδειες. Αυτό βέβαια δεν είναι τυχαίο γιατί όταν τους προσπεράσεις, θα τους δεις να μιλούν στο τηλέφωνο, να στέλνουν μηνύματα σ' αγαπημένους τους, να φλερτάρουν στο Tinder, να κλείνουν δωμάτιο για τις καλοκαιρινές τους διακοπές ή ν' αγοράζουν οικόπεδο στο Δήλεσι. Το άναμμα των φώτων σου δε δείχνει να τους απασχολεί ιδιαίτερα και γενικότερα, η αντίληψη των Εθισμένων για το δρόμο, είναι ότι αυτός τους ανήκει.

Τιμωρία: Για ένα ολόκληρο χρόνο, τους υποχρεώνεις να οδηγούν σε γερμανικές εθνικές οδούς, μονάχα στην αριστερή λωρίδα.

Η Ξανθούμπα

Ποια είναι: Γυναίκα ηλικίας 25-55 ετών

Τι κάνει: Σταματάει τ' αμάξι της όπου τη βολεύει. Αν έχει να πάει σε τράπεζα σταματάει έξω απ' την τράπεζα και πάνω στο πεζοδρόμιο. Αν θέλει να πάρει καφέ, σταματάει έξω απ' την είσοδο του μαγαζιού, αν δει ένα ωραίο τακούνι σε βιτρίνα και δίπλα σε φανάρι, σταματάει στο φανάρι ανάβοντας όμως φλας για ξεκάρφωμα. Σε γενικές γραμμές, η Ξανθούμπα κάνει ότι γουστάρει και με τη νοοτροπία ότι ο κόσμος οφείλει να την κατανοεί και ν' αντιδράει φιλικά. Αν ωστόσο τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς, οι αντιδράσεις της θα είναι πιθανότατα δύο ειδών: η μία να κάνει ghosting (δε σ' ακούει και δε σε βλέπει) και να συνεχίσει ανέμελη την πορεία της προς το δρόμο της οδηγικής παρανομίας. Η άλλη, να ζητήσει και τα ρέστα φωνάζοντας και με σκοπό να μαζευτούν περαστικοί που θα πάρουν το μέρος της επειδή είναι γυναίκα.

Τιμωρία: Αστυνομία, αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ και διαπόμπευση στα μέσα κοινωνικών δικτύων.

Ο Michael Knight

Ποιος είναι: Άντρας ηλικίας 19-40 ετών.

Τι κάνει: Σού κολλάει προφυλακτήρα και σε πηγαίνει προφυλακτήρα ως και τη στιγμή που θα του ανοίξεις το δρόμο. Βέβαια, αυτή είναι απλώς μια προειδοποίηση γιατί αν δεν υποχωρήσεις έγκαιρα πιάνοντας δεξιά, στρίβοντας στο πρώτο στενό ή ακόμα και πέφτοντας στο γκρεμό, είναι ικανός να σου πετάει τα φώτα κορνάροντας ενώ απ' τα ηχεία του ακούγεται το Sandstorm των Darude ή το Dance with the Devil στη διαπασών.

Τιμωρία: 60 βουρδουλιές σε δημόσια θέα και κάτω απ' τον καυτό ήλιο της Ομόνοιας. Έπειτα περπάτημα σ' αναμμένα κάρβουνα και για το τέλος, τη διαδρομή της ντροπής απ' την Ομόνοια μέχρι και την Πλατεία Καραϊσκάκη.

It's movie time (49): Lucky (2017)

Σκηνοθεσία: John Carroll Lynch

Βαθμολογία Imdb: 7,3

Είδος: Drama/Comedy

Μικρή περίληψη: Ένας ενενηντάχρονος για τον οποίο δε γνωρίζουμε τίποτα, παίρνει ξαφνικά ένα σημάδι επικείμενου θανάτου...

Γιατί να τη δεις: Αν παντρευόταν το Straight Story του David Lynch με το Wild Strawberries του Ingmar Bergman, το παιδί τους θα ονομαζόταν Lucky και θα 'ταν σκηνοθετημένο από έναν άλλο Lynch που δεν έχει καμία συγγενική σχέση με τον David ενώ ο David παίζει και στην ταινία! Σχετικά με το ΥΠΕΡΟΧΟ φιλμ του John Carrol Lynch τώρα, παρακολουθούμε τη ζωή ενός άντρα 90 χρονών στη ζωή του οποίου δε συμβαίνει τίποτα το σπουδαίο μέχρι και κάποιο μοιραίο απόγευμα... Από εκείνο το σημείο και μετά, ερχόμαστε αντιμέτωποι μ' έναν άνθρωπο που έστω και την τελευταία στιγμή μπαίνει στο νόημα τη ζωής περισσότερο από ποτέ. Οι σκηνές της μοναξιάς του ήρωα είναι pure art, οι σκηνές στις οποίες αντιλαμβάνεται πόση έλλειψη σοφίας χαρακτηρίζει τις ζωές των άλλων και πόσο ξόδεμα χρόνου με ανούσιες συζητήσεις είναι πανέξυπνες, οι μουσικές επιλογές υπέροχες και ταιριαστές με το περιβάλλον και η ιστορία αστεία, συγκινητική και τρυφερή. Ο Harry Dean Stanton εκπληκτικός (παρεμπιπτόντως πέθανε ένα χρόνο μετά την ταινία) στο ρόλο του και εν ολίγοις, δε θα μπορούσα να βρω ούτε ένα ψεγάδι σε μια απ' τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων ετών.

It's movie time (48): The Car (1977)

Σκηνοθεσία: Elliot Silverstein

Βαθμολογία Imdb: 6,1

Είδος: Horror/Mystery/Action

Μικρή περίληψη: Μια μικρή πόλη του Αμερικάνικου νότου, απειλείται απ' την εμφάνιση ενός μαύρου αυτοκινήτου που παρασέρνει στο διάβα του τον οποιοδήποτε.

Γιατί να τη δεις: Στο ύφος των Road horror movies -παρότι δεν είναι καθαρό τέτοιο- και σαφώς επηρεασμένο απ' τη ναυαρχίδα του είδους Duel (όπως και το επίσης καλό Roadgames του 1981), εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που χωρίς πολλά πολλά καταφέρνει να σε βάλει στην κατάλληλη ατμόσφαιρα αμέσως. Με τα όμορφα εξωτερικά πλάνα και τον τρόμο που έρχεται απότομα (η σκηνοθεσία στο πως έρχεται το αυτοκίνητο στην πρώτη σκηνή είναι υπέροχη διάολε!) κι εστιάζοντας στο δυναμισμό του αμαξιού και στο παράλογο της υπόθεσης, το The Car, όσο γελοίο και να σου φαίνεται σα story καταφέρνει να σε βάλει στο κλίμα και να σε ψυχαγωγήσει με τον καλύτερο τρόπο. Οι σκηνές με τ' αυτοκίνητο είναι φτιαγμένες αριστουργηματικά, οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι καλές κι η σκηνοθεσία μερακλίδικη (αργό χτίσιμο με ενδιαφέροντα γεμίσματα ενδιάμεσα απ' τις σκηνές που υπάρχει δράση). Για το τέλος, δε μπορώ να μη σχολιάσω πως η επιλογή της τοποθεσίας  (Utah) με τις αχανείς έρημες εκτάσεις δείχνουν σκηνοθετική εφυία και όποιος δει την ταινία θα καταλάβει και το γιατί. Συμπερασματικά: αν είσαι λάτρης του είδους, το The Car πρέπει οπωσδήποτε να μπει στη συλλογή σου το συντομότερο!

It's movie time (47): Α very long engagement (2004)

"Αλλά τα λόγια φέρνουν καμιά φορά κλάματα. Με τα κλάματα λες αυτά που δε μπορείς να πεις αλλιώς".

Σκηνοθεσία: Jean Pierre Jeunet

Βαθμολογία Imdb: 7.6

Είδος: Drama/Mystery

Μικρή περίληψη: Μια νεαρή γυναίκα, δε σταματά ν' αναζητά τον αρραβωνιαστικό της (πόσο βλάχος νιώθω μ' αυτή τη λέξη) που είχε καταταγεί στο Γαλλικό στρατό και είναι πιθανόν να σκοτώθηκε στη μάχη του Σομμ, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Γιατί να τη δεις: Ο τύπος που έφερε στον κόσμο το θρυλικό Amelie, εδώ καταφέρνει να δημιουργήσει τη δεύτερη σπουδαιότερη ταινία του που είναι άρτια: παραμυθένια φωτογραφία (αυτά τα ζεστά χρώματα κι επίσης τα ψυχρά στις σκηνές των πολεμικών μαχών μόνο στις ταινίες του Ζενέ τα βλέπεις και παρ΄ότι ο Ντελμπονέ προτάθηκε για Όσκαρ φωτογραφίας, το πήρε τελικά Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών), ενδιαφέρον θέμα (ποιος δεν έχει ματαιοπονήσει για κάτι άπιαστο σ' αυτή τη ζωή), καλή ροή, δυνατό soundtrack (Badalamenti) και φυσικά αγωνία μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Οι αναφορές στη σκληρότητα του πολέμου, στις κάφρικες τακτικές KAI του Γαλλικού στρατού με τους δικούς του (γεγονός), στη διεφθαρμένη κυβέρνηση και στο ψυχικό φαινόμενο της άρνησης ν' αποδεχτείς κάτι εφιαλτικό, δίνονται στην οθόνη σου όπως ακριβώς πρέπει: Α-ΠΟ-ΛΑΥ-ΣΤΙ-ΚΑ! Για το τέλος, πάρε δυο εικόνες για να καταλάβεις: 

It's movie time (46): The Mothman Prophecies

"Ας πούμε ότι τα πνεύματα είναι πιο δυνατά από εμάς. Γιατί δε φανερώνονται να μας πουν ανοιχτά τι σκέφτονται;".

"Είσαι ανώτερος από μια κατσαρίδα. Προσπάθησες ποτέ να δώσεις εξήγηση σε μια κατσαρίδα;".

Σκηνοθεσία: Mark Pellington

Βαθμολογία Imdb: 6.4

Είδος: Mystery/Thriller/Drama

Μικρή περίληψη: Μετά το θάνατο της συντρόφου του, ένας ρεπόρτερ πηγαίνει στη Δυτική Βιρτζίνια να ερευνήσει ένα παράξενο φαινόμενο που τον έχει στοιχειώσει...

Γιατί να τη δεις: Ας πούμε καταρχήν γιατί να μην τη δεις: γιατί αγαπάς την έντονη δράση, τη γρήγορη εναλλαγή σκηνών και γιατί στο τέλος, έχεις την ανάγκη να έχεις όλες τις απορίες σου λυμένες... Από 'κει και πέρα, το The Mothman Prophecies (Ο χρησμός της πεταλούδας), προτείνεται σε λάτρεις του μυστηρίου και της ατμόσφαιρας, σ' αυτούς που πιστεύουν στη διαίσθηση, στ' ότι αυτό που μας περιβάλλει είναι ένα απειροελάχιστο κομμάτι της ατέλειωτης πραγματικότητας καθώς και στους οπαδούς του αργόσυρτου χτισίματος όπου βουτάς στις δυσκολίες του ήρωα απ' την αρχή μέχρι το τέλος. Γιατί αυτό είναι το φιλμ του Mark Pellington: μια ατμοσφαιρική προσέγγιση του μυστηρίου της ζωής (που στηρίζεται σε έναν αρκετά παλιό μύθο για τις εμφανίσεις ενός μυστηριώδου πλάσματος πριν από μεγάλα ή μικρότερα τραγικά γεγονότα) που σε βγάζει απ' την πραγματικότητα σου σα να 'χεις βουτήξει στον ωκεανό για ώρες και θέλω να σταθώ σ' αυτό το τελευταίο: είναι ο τρόπος κινηματογράφησης με χρώματα ψυχρά σαν τον πάγο ή κι η ίδια η θεματολογία του φιλμ κι είχα την αίσθηση ότι είχα βουτηχτεί σ' ένα τελείως διαφορετικό κόσμο απ' τον δικό μου κι αυτό είναι επιτυχία του σκηνοθέτη. Συμπερασματικά, τo The Mothman Prophecies δε θα σου αλλάξει τη ζωή αλλά είναι μια στιβαρή προσπάθεια να προσεγγιστεί ένα δύσκολο θέμα για το οποίο δεν έδωσε απάντηση σίγουρη ποτέ κανένας. Κι αυτό, συμβαίνει με σοβαρότητα και ατμόσφαιρα πειστική όσο ελάχιστα φιλμ του συγκεκριμένου είδους.