It's movie time: Who can kill a child? (1976)

Σκηνοθεσία: Narciso Imbanez Serrador

Είδος: Thriller/Mystery/Horror

Βαθμολογία Imdb: 7,2

Μικρή Περίληψη: Ένα ζευγάρι τουριστών φτάνει σε έναν επίγειο παράδεισο που μοιάζει εγκαταλελειμμένος και μόνο και μόνο για να βρεθεί αντιμέτωπο με ένα αδιανόητο ερώτημα...

Γιατί να τη δεις: Ξέχνα τα κάστρα και τις σκιές ξέχνα τα γκρίζα τοπία και τις καταιγίδες. Στο κρυμμένο διαμαντάκι (και για λάτρεις της Μεσογείου) Who can kill a child?, ο τρόμος παραμονεύει κάτω από τον εκτυφλωτικό ήλιο ενός ισπανικού νησιού με όμορφα ασβεστωμένα σπίτια. Η ταινία έχει μερικές καταπληκτικές ιδέες. Η απειλή είναι τρομερά πρωτότυπη και για λόγους που σχετίζονται με την ανθρώπινη ψυχολογία, λειτουργεί εξαιρετικά (no spoiler). Επιπλέον σε φέρνει σε δύσκολη θέση, αναγκάζοντάς σε να σκεφτείς τι θα έκανες αν η πηγή του απόλυτου κινδύνου ήταν ό,τι πιο «ιερό» υπάρχει στην κοινωνία μας ή τέλος πάντων ότι πιο προστατευμένο υπάρχει (κρατιέμαι πολύ για να μην κάνω spoiler). Ο ρυθμός είναι καταπληκτικός, η ταινία κυλάει νερό και παρότι αρχικά δεν το περιμένεις, όσο περνάει η ώρα σου προκαλεί όλο και περισσότερο τρόμο, όλο και περισσότερο ρίγος. Βασικά αισθάνεσαι γελοίος που η ταινία σε αγχώνει τόσο αλλά κάνεις λάθος. Το Who can kill a child? θεωρείται μια από τις πιο επιδραστικές ταινίες του ευρωπαϊκού τρόμου, καταφέρνοντας να προκαλέσει δέος χωρίς να καταφεύγει σε φτηνά κόλπα, αλλά χτυπώντας κατευθείαν στα αρχέγονα ένστικτα επιβίωσης.

Μικρή σημείωση: Αν εξαιρέσεις κανά δυο σκηνές όπου η ψυχολογία δε συμβαδίζει με αυτό που συμβαίνει ή θα έπρεπε να συμβαίνει (οκ, η ταινία δεν είναι τέλεια), η ταινία είναι δομημένη άψογα.

It's movie time: Le Boucher (1970)

Σκηνοθεσία: Claude Chabrol

Είδος: Thriller/Drama/Mystery

Βαθμολογία Imdb: 7,3

Μικρή Περίληψη: Στην ειδυλλιακή γαλλική επαρχία, μια μοναχική δασκάλα και ένας ευγενικός χασάπης ξεκινούν μια τρυφερή σχέση. Όμως, κάτω από την επιφάνεια της καθημερινότητας, κάτι αρχίζει να μην πηγαίνει καθόλου καλά...

Γιατί να τη δεις: Αν έχεις βαρεθεί τη σημερινή κινηματογράφιση με τις γρήγορες σκηνές, το ποζεράδικο editing που φωνάζει "θαυμάστε με" και τους χαρακτήρες που στην ουσία δεν έχουν κανένα χαρακτήρα, τότε το Le Boucher είναι η ταινία σου. Αν αγαπάς και τα όμορφα Μεσογειακά τοπία με το δυνατό φως και τα πέτρινα κτίρια, τότε ακόμα καλύτερα. Ο Γάλλος Χίτσκοκ Claude  Chabrol, χτίζει την ταινία μεθοδικά και χωρίς να σε κουράσει καθόλου. Ένταση με χειρουργική ακρίβεια, διάλογοι to the point, όχι περιττές σκηνές και ένα οικονομικότατο... μέγεθος 93 λεπτών (αν βαριέσαι σαν και μένα τις δίωρες και δυομισάωρες φλύαρες ταινίες). Η ιστορία τοποθετείται σε ένα ειδυλλιακό τοπίο και αυτό δε γίνεται καθόλου τυχαία (όπως και πολλές ακόμα διακριτικές λεπτομέρειες που ίσως πρέπει να δεις δεύτερη φορά για να τις πάρεις πρέφα) ενώ η τελευταία σκηνή, σου θυμίζει πως μπορείς να τρομάξεις περισσότερο με αυτό που υπονοείται και ακόμα και αν δε χρειαστεί να τρέξει μισή σταγόνα αίμα. Ένα από τα πολύ καλά Ευρωπαϊκά θρίλερ που πιστοποιεί πόσο ανώτερος ήταν κάποτε ο Ευρωπαϊκός κινηματογράφος.

Οι χειρότερες κατηγορίες "συναδέλφων"...

    

Η κουρασμένη εξηντάρα

Τι κάνει: Είναι μονίμως κουρασμένη και σκυθρωπή. Συχνά, θα τη δεις να πίνει το γαλλικό της καφέ κοιτάζοντας έξω απ' το παράθυρο μελαγχολικά λες και προσμένει το Στρατηγό που έφυγε πριν 11 χρόνια για τσιγάρα και δεν ήρθε ποτέ. Δουλεύει ελάχιστα και όλη την ώρα παραπονιέται για μια δουλειά στην Αντίπαρο που αρνήθηκε το μακρινό 89 (σε μια ψαροταβέρνα επάνω στο κύμα) για να επιλεγεί από το κράτος στο διοικητικό προσωπικό της Νομαρχίας Αθηνών. Είναι καλόψυχη αλλά η παρουσία της είναι τόσο υποτονική και μίζερη που φέρνει στους άλλους μια έντονη αίσθηση κατάπτωσης και ψυχικής δυσφορίας.

Βαθμός τοξικότητας: Μικρός μέχρι που διογκώνεται επικίνδυνα τις ημέρες των αδειών.

Η κυκλοθυμική σαρανταπεντάρα

Τι κάνει: Τη Δευτέρα σε χαιρετάει, την Τρίτη όχι. Αναρωτιέσαι αν έκανες κάτι ώσπου την Τετάρτη σε χαιρετάει ξανά. Λες οκ αλλά την Πέμπτη σε αγνοεί και πάλι. Την Παρασκευή όχι μόνο σε χαρετάει αλλά σού δείχνει κι ένα βιντεάκι απ' το χορό της κόρης της στο Τρίτο Δημοτικό Βύρωνα και το πρωί της Δευτέρας, σε αγνοεί ξανά για να σε χαιρετήσει με χαρά τη στιγμή του σχολάσματος.

Βαθμός τοξικότητας: Μικρός μεν, καθημερινός δε. Μακροπρόθεσμα, η κυκλοθυμική σαρανταπεντάρα είναι ο υπάλληλος που λατρεύεις να μισείς περισσότερο απ' όλους. Εκτός αν πρόκειται για τον επόμενο...

                                                 

                                                                 Ο παλιός

Τι κάνει: Αφού σε μετρήσει από την πρώτη χαιρετούρα, σου ράβει κοστούμι χτυπώντας οποιαδήποτε ανεπάρκεια διακρίνει σε σένα. Επίσης: 1) κουτσομπολιό πίσω απ' την πλάτη σου 2) μπηχτές για την ανεπάρκεια σου μπροστά σε τρίτους και 3) από την τρίτη εβδομάδα βλέμματα δυσφορίας. Αν τον ρωτήσεις τι έχει, θα σου πει "όλα καλά" και έπειτα από λίγο τα ίδια μέχρι και τη στιγμή που θα πάρει τη σκυτάλη το επόμενο νεούδι λυτρώνοντας σε. Fun fact, ο συγκεκριμένος υπακούει μόνο στον κανόνα της δύναμης. Κοινώς, τη δεύτερη εβδομάδα γνωριμίας σας, ουρλιάζεις ακατάληπτα σαν τη Χαρούλα στο Ρετιρέ και ο παλιός όχι μόνο μαζεύεται, γίνεται και ο καλύτερος σύμμαχος που έχεις στην εταιρεία.

Βαθμός τοξικότητας: ΤΕΡΑΣ-ΤΙΟΣ μέχρι και τη στιγμή που ουρλιάζεις ακατάληπτα σαν τη Χαρούλα στο Ρετιρέ.

Ο ιδρυματοποιημένος

Τι κάνει: Ζει και αναπνέει για την εταιρεία. Αδέρφια του οι managers, κολλητοί του οι υπάλληλοι του R&D. Όνειρο του, να τον θάψουν με τη σημαία της ασφαλιστικής. Είναι ο τύπος με το positive vibe ακόμα κι όταν στην εταιρεία όλοι ξεφτιλίζονται στα μπινελίκια με όλους. Είναι τόσο πιστός που δίνει την εντύπωση πως γεννήθηκε για να υπηρετεί την εταιρεία με κάθε κόστος και τόσο τυπικός που ενδέχεται να τον πετύχεις ακόμα και στις καλοκαιρινές του διακοπές με το κοστούμι της δουλειάς.

Βαθμός τοξικότητας: Μέτριος. Αν εξαιρέσεις τις ανησυχίες που αδυνατείς να μοιραστείς μαζί του (π.χ για το οκτάωρο που έγινε δεκαεφτάωρο την τέταρτη εβδομάδα που έπιασες δουλειά), ο ιδρυματοποιημένος υπάλληλος είναι από τις περιπτώσεις που οι περισσότεροι εκτιμούν και που συνήθως πεθαίνουν φτωχοί.

Η καβαντζόπουστα

Τι κάνει: Σου αναθέτει τις δουλειές της δίχως να το πάρεις χαμπάρι. Γι' αυτό το σκοπό, κάποιες φορές χρησιμοποιεί τη βιολογία της (δηλαδή κουνάει προκλητικά τον όμορφο κώλο της) και τη διαβολική της πονηριά με ναρκισσιστικά χαδάκια για το "πόσο καλός είσαι στη δουλειά σου" και "πόσο καλογυμνασμένα χέρια έχεις". Ενίοτε, ενεργοποιεί ακόμα και ψεύτικα χαμόγελα. Κατά κάποιο τρόπο, η τακτική της μοιάζει με του ταξιτζή που πειράζει το ταξίμετρο. Πρώτα σε γλυκαίνει, ύστερα σε μαθαίνει και στο τέλος στον φοράει κανονικά.

Βαθμός τοξικότητας: Μεγάλος, ιδίως αν δεν αντισταθείς στην απύθμενη επιθυμία της για καβάντζωμα.

Εκείνος ο παγωμένος Δεκέμβρης...

Σαν καλός mainstream κάγκουρας, τα Χριστούγεννα πήγα στη Βενετία. Με 2 βαθμούς Κελσίου, φρέσκο αεράκι απ' τις Άλπεις και υγρασία 97%, το κρύο ήταν λίγο έντονο. Βασικά δεν ήταν έντονο. Ήταν σα να σε βιάζει ο Iceman σε κάθε σου βήμα. Και μπαίνουμε τέλος πάντων σε ένα βαπορέτο για να πάμε από τη μία πλευρά της πόλης σε μία άλλη. Και όλοι φοράμε ζακέτες, σκούφο, γάντια, κασκόλ, ισοθερμικό και μια θερμοφόρα στην πλάτη για να σου υπενθυμίζει πως ζεις ακόμα και άρα υπάρχεις. Και σκάει ένα εφηβάκι κορίτσι (16? 17? 18?) με μπλούζα κοντομάνικη, κοιλιά έξω και βλέμμα badass. Και την κοιτάζουμε όλοι σαν ουράνιο πλάσμα ή σαν allien.

Για να μην τα πολυλογώ, τι σκατά σε ωθεί να λειτουργήσεις έτσι σε μια κατάσταση όπου ακόμα και κάτι Σκανδιναβοί δίπλα μου έτρεμαν σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα; Η ανάγκη σου να ξεχωρίζεις από τη βρωμερή μάζα ή κάτι άλλο; Ή απλώς μας έφτυνε στη μούρη το πόσο ξεψυχισμένες κότες είμαστε όσοι δείχναμε να κρυώνουμε λες και δεν ήταν η Βενετία αλλά το Ιρκούτσκ;

Ίσως και να είχε λίγο δίκιο τώρα που το σκέφτομαι.

Οι χειρότερες μόδες ντυσίματος ανά δεκαετία

    Οι μόδες αλλάζουν. Το κακό γούστο παραμένει.

60s

Άντρες: Γήινo χρώμα απ' την κορφή ως τα νύχια, μαλλί δεκαριού Λατίνου χαφ, ζώνη πάνω από το ύψος του αφαλού. Ούτε στο φούρνο για τυρόπιτα.

Γυναίκες: Φουτουρισμός με καμπάνες και σχέδια τραπουλόχαρτου. Μετά την πρώτη κρίση ηλικίας στα 28.

70s

Άντρες:  Γυαλί ντεγκραντέ, μαλλί καπελάκι περούκα, πουκάμισο αναφορά σε αποτυχημένο βαρώνο ναρκωτικών στη Νικαράγουα. Ο Τόνυ Σφήνος λίγο πριν από τη σύλληψη του απ' την Αστυνομία μόδας.

Γυναίκες: Βάψιμο πεθαμένου τριών ημερών, ολόσωμο see-through με σύμβολα κινέζικης μυθολογίας. Από τη συλλογή της Cher και όταν τραγουδούσε στο 34ο χιλιόμετρο της Εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας. 

80s

Άντρες: Πλούσια χαίτη, αμάνικο see-through με νεκροκεφαλή, καπέλο Mr Bison, τζιν κολλητό. Αν εξαιρέσεις το καπέλο, τα υπόλοιπα συνέβαιναν όντως.

Γυναίκες: Χρυσά σκουλαρίκια, μαλλί περμανάντ, μπλούζα λαμέ. Μια αναφορά στο Βυζάντιο ή ίσως ένα στοίχημα που πήγε στραβά.

90s

Άντρες: Buggy παντελόνι, μπλούζα τσουβάλι, τρελιάρικα χρώματα, καπέλο ανάποδα. Γιατί ρε μάγκες;

Γυναίκες: Τζιν μπουφάν, κίτρινο μποτάκι, σπίθα στο μάτι. Λατρεμένα nineties.

00s

Άντρες: Η περιγραφή δεν είναι διαθέσιμη.

Γυναίκες: Γαλάζιο πάνω, γαλάζιο κάτω. Κάτι ανάμεσα σε φόρμα και παντελόνι, κάτι ανάμεσα στο πάω γυμναστήριο και βγαίνω για καφέ. Από παλιότερη επίσκεψη της Britney Spears στο Λάδι στη φωτιά. 

Φανατικός κόμματος ή αλλιώς...

ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ! Κι αυτά που περιγράφονται παρακάτω, είναι αυτά που κάνεις και μας τα πρήζεις.

1.Υιοθετείς ΟΛΟ το σετ μιας ιδεολογίας επειδή αρχικά συμφωνείς σε κάτι μεμονωμένο 

Σου αρέσει μια ιδέα που προσομοιάζει με κάτι "αριστερό" ή "δεξιό"; Σου φαίνεται δίκαιη ή λογική; Ε τότε, σαν ηλίθιος που είσαι πάρε μαζί σου κι όλο το σετάκι των ιδεών και προσπάθησε να προσαρμόσεις τις σκέψεις σου πάνω σε αυτή την αρχική συμφωνία. Και εξαιτίας της πίστης σου σ΄ αυτή την αρχική ιδέα, προσπάθησε ν' ακολουθήσεις πιστά (σαν ηλίθιος που είσαι) και όλες τις υπόλοιπες αηδίες που είπε π.χ κάποτε ένας τύπος στη Γερμανία με το όνομα Μαρξ. Και παρ΄ότι στην πραγματικότητα δε συμφωνείς με όλα, χαρακτήρισε τον εαυτό σου αριστερό ή δεξιό και κλείσε τ' αυτιά σου σε οτιδήποτε λογικό ακούς και δε συνάδει με την πολιτική σου ταυτότητα. Γίνε φανατικός οπαδός για να νιώθεις ότι ανήκεις κάπου. Και φυσικά, βάλε και στο αντίστοιχο κουτάκι τον οποιοδήποτε συμφωνεί με κάτι μεμονωμένο αριστερής ή δεξιάς πολιτικής σκέψης αποκαλώντας τον κωλοφασίστα ή κουμμούνι και ανάλογα με αυτό που θα πει και θα σε τσιγκλίσει. Ηλίθιε.

2.Δεν είσαι πραγματιστής αλλά συναισθηματικά ανάπηρος 

Δε σ' ενδιαφέρει η αξία μιας ιδέας σε σχέση με την πραγματικότητα αλλά σε σχέση με το συναισθηματικό σου υπόβαθρο. Αδυνατείς ν' ακούσεις αυτό που συμβαίνει στ' αλήθεια γιατί δε σε ενδιαφέρει η λογική. Δεν αποφασίζεις με βάση αυτή. Αποφασίζεις συναισθηματικά, κάτι που σε κάνει και εύκολα χειραγωγήσιμο. Όταν για παράδειγμα πλήρωνες την ΕΡΤ με τη ΔΕΗ, γκρίνιαζες για τα κρατικοδιαίατα βύσματα που σου έπαιρναν τα χρήματα για να κάνουν προπαγάνδα, όταν η ΕΡΤ έκλεισε και παρ΄ότι δεν έβλεπες ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ ΕΡΤ, εσύ ο ίδιος διαμαρτυρόσουν για τις ψυχούλες που θα έμεναν άνεργες και γιατί θα έχανες το δικαίωμα στην ανεξάρτητη ενημέρωση. Γιατί κάποιοι σε έψησαν για το πόσο απάνθρωπο θα ήταν κάτι τέτοιο. Για τα κομματικά τους συμφέροντα φυσικά. Σού πέταξαν το τυράκι της φτώχειας και της αδικίας κι εσύ, σα λάτρης του λαϊκισμού το τσίμπησες!

3.Κρίνεις την πράξη με βάση το όνομα του εκάστοτε πολιτικού

Ναι οκ, ως ένα σημείο το καταλαβαίνω αυτό. Ας μην κρυβόμαστε. Σε αυτή τη χώρα, η εξουσία είναι συχνά ένα πατροπαράδοτο έθιμο και μεταφέρεται από οικογένεια σε οικογένεια, από πατέρα σε γιο κι από θείο σε ανηψιό. Τα παραδείγματα πολλά και είναι ενοχλητικό με βάση τη μικρή στατιστικά πιθανότητα να είναι όλοι (μα όλοι) πια οι γόνοι ικανοί στο να διευθύνουν ολόκληρες χώρες ή έστω υπουργεία. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί και το αντίθετο, κάποιοι μπορεί να είναι πράγματι ικανοί! Είναι όμως άλλο αυτό και άλλο το ν' αρνείσαι να δεις μια ωφέλιμη πολιτική πράξη εξαιτίας της ενόχλησης για ένα πρόσωπο. Κάτι λογικό παραμένει λογικό ακόμα κι αν το αποφάσισε ο Χίτλερ (όπως για παράδειγμα οι νόμοι που θέσπισε κατά του βασανισμού των ζώων). Το ν' αποδεχτείς το μη βάρβαρο μιας τέτοιας απόφασης δε σε κάνει Χιτλερικό, υποδεικνύει πως είσαι λογικός και νηφάλιος στο να διαχωρίζεις την πράξη απ' το πρόσωπο και τη μεμονωμένη ιδέα από μια ολόκληρη ιδεολογία. Να διαχωρίζεις με λίγα λόγια το ειδικό από το γενικό. Σε κάνει λογικό ΟΝ! Κάτι που φυσικά τα κομματόσκυλα όλων των παρατάξεων αρνούνται να γίνουν πεισματικά!

It's movie time: The Ninth Gate (1999)

"Τόλμησε πολύ κι ο κίνδυνος θα έρθει από ψηλά"...

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Είδος: Mystery/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 6,7

Μικρή Περίληψη: Ένας κορυφαίος αναζητητής βιβλίων, αναλαμβάνει να βρει τα τελευταία αντίγραφα μιας σπάνιας τριλογίας που φημολογείται πως έγραψε ο ίδιος ο Διάβολος.

Γιατί να τη δεις: Γιατί πρόκειται για το καλύτερο θρίλερ που έχεις δει με πρωταγωνιστή το Διάβολο. Αν λοιπόν σε φτιάχνει η θεματολογία, τότε έπεσες διάνα. Η Ένατη Πύλη θα σε βυθίσει στον κόσμο της αργά και μεθοδικά, με ψήγματα καλού χιούμορ, τρομακτικής ατμόσφαιρας γι' αυτό που πλησιάζει και κορυφαίας δραματουργίας (Emanuelle Sagnier, Lena Olin, Frank Langella δίνουν ρεσιτάλ κι ακόμα κι ο Johnny Depp είναι υποφερτός). Στον πυρήνα της βρίσκεται ο Κόρσο, ένας  κυνικός αναζητητής βιβλίων που εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες των άλλων και για πρώτη φορά βυθίζεται σ' έναν κόσμο που δεν ελέγχει εκείνος και που κάποιος άλλος εκμεταλλεύεται τις δικές του. Η ταινία είναι γεμάτη συμβολισμούς που λειτουργούν στο background και χωρίς συναισθηματικούς εκβιασμούς κι αυτό την κάνει σπουδαία. Γιατί πως αλλιώς να χαρακτηρίσεις μια ταινία που ο πρωταγωνιστής της ψάχνει μονίμως χρήματα και φτάνει να κυνηγάει κάτι που δεν έχει τιμή; Σε ποια άλλη ταινία θα βρεις καλύτερη ειρωνεία; Που σου λέει ότι αν θες να συναντήσεις το απόλυτο Κακό -το Διάβολο δηλαδή- δε χρειάζεται να κοιτάξεις έξω αλλά αυτό που είσαι διατεθειμένος να κάνεις; Που δε στα δίνει όλα στο πιάτο αλλά σου λέει ότι αν ψάξεις βαθιά ίσως βρεις αυτό που θέλεις; Για το τέλος και από αισθητικής άποψης, η ταινία έχει υφή που δε θα βρεις εύκολα σε σημερινά φιλμ. Οι οπτικές λεπτομέρειες σπέρνουν. Τα διαβρωμένα απ' το χρόνο σπίτια κι οι βιβλιοθήκες με τα σκονισμένα βιβλία, η σκηνή στο κάστρο όπου αν προσέξεις καλά θα δεις κάτι που δεν περιμένεις ή ακόμα και το soundtrack του Wojciech Killar την απογειώνουν ακόμα περισσότερο και την κάνουν αυτό που είναι: μια απ' τις καλύτερες και πιο διασκεδαστικές ταινίες στη ιστορία του κινηματογράφου.