Οι χειρότερες κατηγορίες "συναδέλφων"...

    

Η κουρασμένη εξηντάρα

Τι κάνει: Είναι μονίμως κουρασμένη και σκυθρωπή. Συχνά, θα τη δεις να πίνει το γαλλικό της καφέ κοιτάζοντας έξω απ' το παράθυρο μελαγχολικά λες και προσμένει το Στρατηγό που έφυγε πριν 11 χρόνια για τσιγάρα και δεν ήρθε ποτέ. Δουλεύει ελάχιστα και όλη την ώρα παραπονιέται για μια δουλειά στην Αντίπαρο που αρνήθηκε το μακρινό 89 (σε μια ψαροταβέρνα επάνω στο κύμα) για να επιλεγεί από το κράτος στο διοικητικό προσωπικό της Νομαρχίας Αθηνών. Είναι καλόψυχη αλλά η παρουσία της είναι τόσο υποτονική και μίζερη που φέρνει στους άλλους μια έντονη αίσθηση κατάπτωσης και ψυχικής δυσφορίας.

Βαθμός τοξικότητας: Μικρός μέχρι που διογκώνεται επικίνδυνα τις ημέρες των αδειών.

Η κυκλοθυμική σαρανταπεντάρα

Τι κάνει: Τη Δευτέρα σε χαιρετάει, την Τρίτη όχι. Αναρωτιέσαι αν έκανες κάτι ώσπου την Τετάρτη σε χαιρετάει ξανά. Λες οκ αλλά την Πέμπτη σε αγνοεί και πάλι. Την Παρασκευή όχι μόνο σε χαρετάει αλλά σού δείχνει κι ένα βιντεάκι απ' το χορό της κόρης της στο Τρίτο Δημοτικό Βύρωνα και το πρωί της Δευτέρας, σε αγνοεί ξανά για να σε χαιρετήσει με χαρά τη στιγμή του σχολάσματος.

Βαθμός τοξικότητας: Μικρός μεν, καθημερινός δε. Μακροπρόθεσμα, η κυκλοθυμική σαρανταπεντάρα είναι ο υπάλληλος που λατρεύεις να μισείς περισσότερο απ' όλους. Εκτός αν πρόκειται για τον επόμενο...

                                                 

                                                                 Ο παλιός

Τι κάνει: Αφού σε μετρήσει από την πρώτη χαιρετούρα, σου ράβει κοστούμι χτυπώντας οποιαδήποτε ανεπάρκεια διακρίνει σε σένα. Επίσης: 1) κουτσομπολιό πίσω απ' την πλάτη σου 2) μπηχτές για την ανεπάρκεια σου μπροστά σε τρίτους και 3) από την τρίτη εβδομάδα βλέμματα δυσφορίας. Αν τον ρωτήσεις τι έχει, θα σου πει "όλα καλά" και έπειτα από λίγο τα ίδια μέχρι και τη στιγμή που θα πάρει τη σκυτάλη το επόμενο νεούδι λυτρώνοντας σε. Fun fact, ο συγκεκριμένος υπακούει μόνο στον κανόνα της δύναμης. Κοινώς, τη δεύτερη εβδομάδα γνωριμίας σας, ουρλιάζεις ακατάληπτα σαν τη Χαρούλα στο Ρετιρέ και ο παλιός όχι μόνο μαζεύεται, γίνεται και ο καλύτερος σύμμαχος που έχεις στην εταιρεία.

Βαθμός τοξικότητας: ΤΕΡΑΣ-ΤΙΟΣ μέχρι και τη στιγμή που ουρλιάζεις ακατάληπτα σαν τη Χαρούλα στο Ρετιρέ.

Ο ιδρυματοποιημένος

Τι κάνει: Ζει και αναπνέει για την εταιρεία. Αδέρφια του οι managers, κολλητοί του οι υπάλληλοι του R&D. Όνειρο του, να τον θάψουν με τη σημαία της ασφαλιστικής. Είναι ο τύπος με το positive vibe ακόμα κι όταν στην εταιρεία όλοι ξεφτιλίζονται στα μπινελίκια με όλους. Είναι τόσο πιστός που δίνει την εντύπωση πως γεννήθηκε για να υπηρετεί την εταιρεία με κάθε κόστος και τόσο τυπικός που ενδέχεται να τον πετύχεις ακόμα και στις καλοκαιρινές του διακοπές με το κοστούμι της δουλειάς.

Βαθμός τοξικότητας: Μέτριος. Αν εξαιρέσεις τις ανησυχίες που αδυνατείς να μοιραστείς μαζί του (π.χ για το οκτάωρο που έγινε δεκαεφτάωρο την τέταρτη εβδομάδα που έπιασες δουλειά), ο ιδρυματοποιημένος υπάλληλος είναι από τις περιπτώσεις που οι περισσότεροι εκτιμούν και που συνήθως πεθαίνουν φτωχοί.

Η καβαντζόπουστα

Τι κάνει: Σου αναθέτει τις δουλειές της δίχως να το πάρεις χαμπάρι. Γι' αυτό το σκοπό, κάποιες φορές χρησιμοποιεί τη βιολογία της (δηλαδή κουνάει προκλητικά τον όμορφο κώλο της) και τη διαβολική της πονηριά με ναρκισσιστικά χαδάκια για το "πόσο καλός είσαι στη δουλειά σου" και "πόσο καλογυμνασμένα χέρια έχεις". Ενίοτε, ενεργοποιεί ακόμα και ψεύτικα χαμόγελα. Κατά κάποιο τρόπο, η τακτική της μοιάζει με του ταξιτζή που πειράζει το ταξίμετρο. Πρώτα σε γλυκαίνει, ύστερα σε μαθαίνει και στο τέλος στον φοράει κανονικά.

Βαθμός τοξικότητας: Μεγάλος, ιδίως αν δεν αντισταθείς στην απύθμενη επιθυμία της για καβάντζωμα.

Εκείνος ο παγωμένος Δεκέμβρης...

Σαν καλός mainstream κάγκουρας, τα Χριστούγεννα πήγα στη Βενετία. Με 2 βαθμούς Κελσίου, φρέσκο αεράκι απ' τις Άλπεις και υγρασία 97%, το κρύο ήταν λίγο έντονο. Βασικά δεν ήταν έντονο. Ήταν σα να σε βιάζει ο Iceman σε κάθε σου βήμα. Και μπαίνουμε τέλος πάντων σε ένα βαπορέτο για να πάμε από τη μία πλευρά της πόλης σε μία άλλη. Και όλοι φοράμε ζακέτες, σκούφο, γάντια, κασκόλ, ισοθερμικό και μια θερμοφόρα στην πλάτη για να σου υπενθυμίζει πως ζεις ακόμα και άρα υπάρχεις. Και σκάει ένα εφηβάκι κορίτσι (16? 17? 18?) με μπλούζα κοντομάνικη, κοιλιά έξω και βλέμμα badass. Και την κοιτάζουμε όλοι σαν ουράνιο πλάσμα ή σαν allien.

Για να μην τα πολυλογώ, τι σκατά σε ωθεί να λειτουργήσεις έτσι σε μια κατάσταση όπου ακόμα και κάτι Σκανδιναβοί δίπλα μου έτρεμαν σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα; Η ανάγκη σου να ξεχωρίζεις από τη βρωμερή μάζα ή κάτι άλλο; Ή απλώς μας έφτυνε στη μούρη το πόσο ξεψυχισμένες κότες είμαστε όσοι δείχναμε να κρυώνουμε λες και δεν ήταν η Βενετία αλλά το Ιρκούτσκ;

Ίσως και να είχε λίγο δίκιο τώρα που το σκέφτομαι.

Οι χειρότερες μόδες ντυσίματος ανά δεκαετία

    Οι μόδες αλλάζουν. Το κακό γούστο παραμένει.

60s

Άντρες: Γήινo χρώμα απ' την κορφή ως τα νύχια, μαλλί δεκαριού Λατίνου χαφ, ζώνη πάνω από το ύψος του αφαλού. Ούτε στο φούρνο για τυρόπιτα.

Γυναίκες: Φουτουρισμός με καμπάνες και σχέδια τραπουλόχαρτου. Μετά την πρώτη κρίση ηλικίας στα 28.

70s

Άντρες:  Γυαλί ντεγκραντέ, μαλλί καπελάκι περούκα, πουκάμισο αναφορά σε αποτυχημένο βαρώνο ναρκωτικών στη Νικαράγουα. Ο Τόνυ Σφήνος λίγο πριν από τη σύλληψη του απ' την Αστυνομία μόδας.

Γυναίκες: Βάψιμο πεθαμένου τριών ημερών, ολόσωμο see-through με σύμβολα κινέζικης μυθολογίας. Από τη συλλογή της Cher και όταν τραγουδούσε στο 34ο χιλιόμετρο της Εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας. 

80s

Άντρες: Πλούσια χαίτη, αμάνικο see-through με νεκροκεφαλή, καπέλο Mr Bison, τζιν κολλητό. Αν εξαιρέσεις το καπέλο, τα υπόλοιπα συνέβαιναν όντως.

Γυναίκες: Χρυσά σκουλαρίκια, μαλλί περμανάντ, μπλούζα λαμέ. Μια αναφορά στο Βυζάντιο ή ίσως ένα στοίχημα που πήγε στραβά.

90s

Άντρες: Buggy παντελόνι, μπλούζα τσουβάλι, τρελιάρικα χρώματα, καπέλο ανάποδα. Γιατί ρε μάγκες;

Γυναίκες: Τζιν μπουφάν, κίτρινο μποτάκι, σπίθα στο μάτι. Λατρεμένα nineties.

00s

Άντρες: Η περιγραφή δεν είναι διαθέσιμη.

Γυναίκες: Γαλάζιο πάνω, γαλάζιο κάτω. Κάτι ανάμεσα σε φόρμα και παντελόνι, κάτι ανάμεσα στο πάω γυμναστήριο και βγαίνω για καφέ. Από παλιότερη επίσκεψη της Britney Spears στο Λάδι στη φωτιά. 

Φανατικός κόμματος ή αλλιώς...

ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ! Κι αυτά που περιγράφονται παρακάτω, είναι αυτά που κάνεις και μας τα πρήζεις.

1.Υιοθετείς ΟΛΟ το σετ μιας ιδεολογίας επειδή αρχικά συμφωνείς σε κάτι μεμονωμένο 

Σου αρέσει μια ιδέα που προσομοιάζει με κάτι "αριστερό" ή "δεξιό"; Σου φαίνεται δίκαιη ή λογική; Ε τότε, σαν ηλίθιος που είσαι πάρε μαζί σου κι όλο το σετάκι των ιδεών και προσπάθησε να προσαρμόσεις τις σκέψεις σου πάνω σε αυτή την αρχική συμφωνία. Και εξαιτίας της πίστης σου σ΄ αυτή την αρχική ιδέα, προσπάθησε ν' ακολουθήσεις πιστά (σαν ηλίθιος που είσαι) και όλες τις υπόλοιπες αηδίες που είπε π.χ κάποτε ένας τύπος στη Γερμανία με το όνομα Μαρξ. Και παρ΄ότι στην πραγματικότητα δε συμφωνείς με όλα, χαρακτήρισε τον εαυτό σου αριστερό ή δεξιό και κλείσε τ' αυτιά σου σε οτιδήποτε λογικό ακούς και δε συνάδει με την πολιτική σου ταυτότητα. Γίνε φανατικός οπαδός για να νιώθεις ότι ανήκεις κάπου. Και φυσικά, βάλε και στο αντίστοιχο κουτάκι τον οποιοδήποτε συμφωνεί με κάτι μεμονωμένο αριστερής ή δεξιάς πολιτικής σκέψης αποκαλώντας τον κωλοφασίστα ή κουμμούνι και ανάλογα με αυτό που θα πει και θα σε τσιγκλίσει. Ηλίθιε.

2.Δεν είσαι πραγματιστής αλλά συναισθηματικά ανάπηρος 

Δε σ' ενδιαφέρει η αξία μιας ιδέας σε σχέση με την πραγματικότητα αλλά σε σχέση με το συναισθηματικό σου υπόβαθρο. Αδυνατείς ν' ακούσεις αυτό που συμβαίνει στ' αλήθεια γιατί δε σε ενδιαφέρει η λογική. Δεν αποφασίζεις με βάση αυτή. Αποφασίζεις συναισθηματικά, κάτι που σε κάνει και εύκολα χειραγωγήσιμο. Όταν για παράδειγμα πλήρωνες την ΕΡΤ με τη ΔΕΗ, γκρίνιαζες για τα κρατικοδιαίατα βύσματα που σου έπαιρναν τα χρήματα για να κάνουν προπαγάνδα, όταν η ΕΡΤ έκλεισε και παρ΄ότι δεν έβλεπες ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ ΕΡΤ, εσύ ο ίδιος διαμαρτυρόσουν για τις ψυχούλες που θα έμεναν άνεργες και γιατί θα έχανες το δικαίωμα στην ανεξάρτητη ενημέρωση. Γιατί κάποιοι σε έψησαν για το πόσο απάνθρωπο θα ήταν κάτι τέτοιο. Για τα κομματικά τους συμφέροντα φυσικά. Σού πέταξαν το τυράκι της φτώχειας και της αδικίας κι εσύ, σα λάτρης του λαϊκισμού το τσίμπησες!

3.Κρίνεις την πράξη με βάση το όνομα του εκάστοτε πολιτικού

Ναι οκ, ως ένα σημείο το καταλαβαίνω αυτό. Ας μην κρυβόμαστε. Σε αυτή τη χώρα, η εξουσία είναι συχνά ένα πατροπαράδοτο έθιμο και μεταφέρεται από οικογένεια σε οικογένεια, από πατέρα σε γιο κι από θείο σε ανηψιό. Τα παραδείγματα πολλά και είναι ενοχλητικό με βάση τη μικρή στατιστικά πιθανότητα να είναι όλοι (μα όλοι) πια οι γόνοι ικανοί στο να διευθύνουν ολόκληρες χώρες ή έστω υπουργεία. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί και το αντίθετο, κάποιοι μπορεί να είναι πράγματι ικανοί! Είναι όμως άλλο αυτό και άλλο το ν' αρνείσαι να δεις μια ωφέλιμη πολιτική πράξη εξαιτίας της ενόχλησης για ένα πρόσωπο. Κάτι λογικό παραμένει λογικό ακόμα κι αν το αποφάσισε ο Χίτλερ (όπως για παράδειγμα οι νόμοι που θέσπισε κατά του βασανισμού των ζώων). Το ν' αποδεχτείς το μη βάρβαρο μιας τέτοιας απόφασης δε σε κάνει Χιτλερικό, υποδεικνύει πως είσαι λογικός και νηφάλιος στο να διαχωρίζεις την πράξη απ' το πρόσωπο και τη μεμονωμένη ιδέα από μια ολόκληρη ιδεολογία. Να διαχωρίζεις με λίγα λόγια το ειδικό από το γενικό. Σε κάνει λογικό ΟΝ! Κάτι που φυσικά τα κομματόσκυλα όλων των παρατάξεων αρνούνται να γίνουν πεισματικά!

It's movie time: The Ninth Gate (1999)

"Τόλμησε πολύ κι ο κίνδυνος θα έρθει από ψηλά"...

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Είδος: Mystery/Thriller

Βαθμολογία Imdb: 6,7

Μικρή Περίληψη: Ένας κορυφαίος αναζητητής βιβλίων, αναλαμβάνει να βρει τα τελευταία αντίγραφα μιας σπάνιας τριλογίας που φημολογείται πως έγραψε ο ίδιος ο Διάβολος.

Γιατί να τη δεις: Γιατί πρόκειται για το καλύτερο θρίλερ που έχεις δει με πρωταγωνιστή το Διάβολο. Αν λοιπόν σε φτιάχνει η θεματολογία, τότε έπεσες διάνα. Η Ένατη Πύλη θα σε βυθίσει στον κόσμο της αργά και μεθοδικά, με ψήγματα καλού χιούμορ, τρομακτικής ατμόσφαιρας γι' αυτό που πλησιάζει και κορυφαίας δραματουργίας (Emanuelle Sagnier, Lena Olin, Frank Langella δίνουν ρεσιτάλ κι ακόμα κι ο Johnny Depp είναι υποφερτός). Στον πυρήνα της βρίσκεται ο Κόρσο, ένας  κυνικός αναζητητής βιβλίων που εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες των άλλων και για πρώτη φορά βυθίζεται σ' έναν κόσμο που δεν ελέγχει εκείνος και που κάποιος άλλος εκμεταλλεύεται τις δικές του. Η ταινία είναι γεμάτη συμβολισμούς που λειτουργούν στο background και χωρίς συναισθηματικούς εκβιασμούς κι αυτό την κάνει σπουδαία. Γιατί πως αλλιώς να χαρακτηρίσεις μια ταινία που ο πρωταγωνιστής της ψάχνει μονίμως χρήματα και φτάνει να κυνηγάει κάτι που δεν έχει τιμή; Σε ποια άλλη ταινία θα βρεις καλύτερη ειρωνεία; Που σου λέει ότι αν θες να συναντήσεις το απόλυτο Κακό -το Διάβολο δηλαδή- δε χρειάζεται να κοιτάξεις έξω αλλά αυτό που είσαι διατεθειμένος να κάνεις; Που δε στα δίνει όλα στο πιάτο αλλά σου λέει ότι αν ψάξεις βαθιά ίσως βρεις αυτό που θέλεις; Για το τέλος και από αισθητικής άποψης, η ταινία έχει υφή που δε θα βρεις εύκολα σε σημερινά φιλμ. Οι οπτικές λεπτομέρειες σπέρνουν. Τα διαβρωμένα απ' το χρόνο σπίτια κι οι βιβλιοθήκες με τα σκονισμένα βιβλία, η σκηνή στο κάστρο όπου αν προσέξεις καλά θα δεις κάτι που δεν περιμένεις ή ακόμα και το soundtrack του Wojciech Killar την απογειώνουν ακόμα περισσότερο και την κάνουν αυτό που είναι: μια απ' τις καλύτερες και πιο διασκεδαστικές ταινίες στη ιστορία του κινηματογράφου.

7 φορές που η καλοπέραση "στράβωσε"

    Όταν τα πράγματα πήραν τη λάθος στροφή

    

1. Το ήσυχο Cafe

Τι υπήρχε πριν: Μια ήσυχη και λατρεμένη καφετέρια. Ένας τόπος ξεκούρασης και ηρεμίας για αργόσχολους για καλλιεργημένους ανθρώπους. Μπορούσες ν' ακούσεις τη φωνή του άλλου και ο άλλος τη δική σου. 

What happened then: Ένας μουσάτος κάγκουρας ξεκίνησε τη βάρδια αποφασίζοντας να βάλει μπιτάκια στο τέρμα (επιπλέον πήγε πέντε... και το λέει και το καταστατικό του σκατομάγαζου).

2. Η διακόσμηση του ήσυχου Cafe

Τι υπήρχε πριν: Ένα μαλακό καναπεδάκι, ότι πρέπει για εκείνες τις ημέρες που ήθελες να κουβεντιάσεις με άνεση και χρόνο βουλιάζοντας τον κώλο σου μέχρι να βγάλει φλύκταινες.

What happened then: Ένας μακρόστενος ξύλινος πάγκος, ειδικά σχεδιασμένος για πρόβατα με αγάπη! Πιθανότατα, κάποιος ξεκίνησε αυτή τη μόδα για εξοικονόμηση χώρου και όλοι το θεώρησαν social friendly και trendy!

3. Το Club Sandwich

Τι υπήρχε πριν: Ένα παραδοσιακό Club-Sandwich με μπέικον και πατάτες προτηγανισμένες απ΄ την εποχή της Οκτωβριανής επανάστασης. ΥΠΕΡΟΧΟ. 

What happened then: Ένα γκουρμεδιάρικο Club-Sandwich με κοτόπουλο αντί για μπέικον και σαλάτα αντί για πατάτες. Αν ήθελα κάτι υγιεινό ηλίθιοι θα προτιμούσα ένα φιλέτο κοτόπουλο με ρύζι και σαλάτα μαρούλι, το Club Sandwich το τρως για νοστιμιά.

4. Η παλιά Αθήνα

Τι υπήρχε πριν: Υπέροχα νεοκλασσικά κτίρια φτιαγμένα από αιθέρα και σχεδιασμένα απ' τα χεράκια του Κλεάνθη, του Schaubert και του Τσίλερ. Οι Αθηναίοι ένιωθαν περήφανοι κι η Μπέλου τραγουδούσε το "Λόντρα, Παρίσι και Βιέννη, μπροστά στην Αθήνα καμιά σας δε βγαίνει".

What happened then: Αντιπαροχή happened.

5. Η ήσυχη αμμουδιά

Τι υπήρχε πριν: Το απαλό αεράκι, το απέραντο γαλάζιο και το brazilian μαγιό της κυρα-Τόνιας που έπαιρνες μάτι στα δεξιά. 

What happened then: Οι απόγονοι του Ιάσωνα Σέκερη και το μισό τους διαμέρισμα, εγκαταστάθηκαν δίπλα σου και σε απόσταση αναπνοής. 

6. Windows 7

Τι υπήρχε πριν: Ένα λειτουργικό σύστημα που δούλευε περίφημα. Απλό και πρακτικό.

What happened then: Mια πολύπλοκη ΑΗΔΙΑ που προσπάθησε να μοιάσει στο Android κι έφερνε κατάρες στην άκρη των χειλιών σου. Microsoft Windows 8.

7. Μουσική 90s-00s

Τι υπήρχε πριν: Οι καλύτερες μπάντες της ιστορίας μαζεμένες σε δυο δεκαετίες. Elbow, Radiohead, Muse, Coldplay, Moby, Massive Attack, Oasis, Faithless, REM, Placebo, Stereophonics, Bjork, Nirvana, Foo Fighters και Fatboy Slim.

What happened then: Η R&B! Πιστόλια, γαμήσια και μουσική αποκλειστικά για κούνημα ΚΩΛΩΝ.

Aτάκες ν' αποφεύγεις αν δε θέλεις να γίνεσαι ΒΑΡΕΤΟΣ

    Ατάκες μικροαστικής προέλευσης μεταφερμένες από γενιά σε γενιά. Ατάκες ευκολίας ή ενοχής ή απλής ανοησίας. Ατάκες που ξεστομίζεις κι ύστερα θες να κόψεις τη γλώσσα σου και να τρέξεις γυμνός στη λεωφόρο Πατησίων. 

Τι ακούς: "Ο τύπος είναι και γαμώ τα παιδιά"!

Ποιοι την ξεστομίζουν: Παρέα πιτσιρικάδων στο καράβι και για έναν καραφλοχαιτά πενηντάρη ροκά που γνώρισαν πριν από είκοσι λεπτά και φοράει μπλούζα Ramones. Ο τύπος μπορεί να είναι και serial killer επίσης γιατί δεν τον ξέρεις καθόλου.

Βαρετόμετρο: 5/10 γιατί έχει πάντα ένα μικρό ενδιαφέρον ο συσχετισμός της ροκ χαίτης με τη νεανική συμπάθεια.




Τι ακούς: "Με δέκα μασέλες τρώνε οι αλήτες αγόρι μου".

Ποιος το λέει: Ο ταξιτζής που σε πηγαίνει σπίτι κι ενώ σε κατακλέβει με πειραγμένο ταξίμετρο.

Βαρετόμετρο: 6/10 γιατί η ανάλυση του κοινωνικο-οικονομικού γίγνεσθαι απ' τον ταρίφα έχει και μια ανέμελη αστεία πλευρά.



Τι ακούς: "Ελα μωρέ, όπου κι αν πας καλά είναι"...

Ποιος την ξεστομίζει: Σε συζήτηση φίλων, αυτός που έχει ταξιδέψει λιγότερο. Όχι μαλάκα, όπου και να πας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ. Υπάρχουν μέρη που σε ωθούν στην καλοπέραση και άλλα που γίνεται πόλεμος και σ' αποκεφαλίζουν στην κεντρική πλατεία μετά τη λαϊκή του Σαββάτου.

Βαρετόμετρο: 7/10

Τι ακούς: "Ένα σύννεφο να πέσω βρε παιδιά" ή εναλλακτικά "έχει κανένας κάποιο σύννεφο γιατί το δικό μου βρίσκεται στο συνεργείο (ακόμα χειρότερο);".

Ποιοι την ξεστομίζουν: Σχολιαστές στο Gazzetta και κάτω από άρθρο που αφορά τη διαφθορά του ποδοσφαίρου. 
Βαρετόμετρο: 8/10.




Τι ακούς: "Τυχερός ο πιτσιρικάς! Οι δικές μας καθηγήτριες είχαν μουστάκι χαχα!".

Ποιοι την ξεστομίζουν: Σχολιαστές στο Protothema και κάτω από άρθρο ξελογιάσματος μαθητή από καθηγήτρια.

Βαρετόμετρο: Οκ το καταλάβαμε. Είσαστε όλοι straight, ο αντρισμός σας ξεχειλίζει απ' τα μπατζάκια κι oι καθηγήτριες σας είχαν μουστάκι. 9/10 γιατί το γράφετε όλη την ώρα και γιατί τρεις στους δέκα φοράτε διχτυωτό καλσόν όταν κλείνουν οι κουρτίνες.

Τι ακούς: "Πάλι θα φας τις βρωμιές απ' έξω με τα βρωμολάδια;".

Ποια  την ξεστομίζει: Η μάνα σου όταν παραγγέλνεις απ' έξω. Στο μυαλό της, οτιδήποτε  φέρνει ένας τύπος με μηχανάκι ή πωλείται σε μαγαζί, τηγανίζεται σε λάδι βαλβολίνης και είναι καρκινογόνο. Το μοναδικό αγνό φαγητό είναι το δικό της λες και τα υλικά που μαγειρεύει προέρχονται απ' το μποστάνι και όχι απ' τα Lidl της γειτονιάς. Άβυσσος...

Βαρετόμετρο: 9,5/10 αν συνυπολογίσεις τα χρόνια που το ακούς (δηλαδή απ' τα 15) και από τ' ότι ποτέ σου δεν έχεις επηρεαστεί πραγματικά.

Τι ακούς: "Δε με νοιάζει καθόλου παιδιά. Το θέμα είναι να κερδίζει η ομάδα και τίποτα άλλο. Προχωράμε".

Ποιος την ξεστομίζει: Ποδοσφαιριστής της Σούπερ Λιγκ έπειτα από ερώτηση για τα δώδεκα γκολ που έβαλε σ' ένα ημίχρονο.

Βαρετόμετρο: 10/10 εκτός αν η ομάδα σου έχει κερδίσει όπου το ποσοστό πέφτει στο 9.