Σαν καλός mainstream κάγκουρας, τα Χριστούγεννα πήγα στη Βενετία. Με 2 βαθμούς Κελσίου, φρέσκο αεράκι απ' τις Άλπεις και υγρασία 97%, το κρύο ήταν λίγο έντονο. Βασικά δεν ήταν έντονο. Ήταν σα να σε βιάζει ο Iceman σε κάθε σου βήμα. Και μπαίνουμε τέλος πάντων σε ένα βαπορέτο για να πάμε από τη μία πλευρά της πόλης σε μία άλλη. Και όλοι φοράμε ζακέτες, σκούφο, γάντια, κασκόλ, ισοθερμικό και μια θερμοφόρα στην πλάτη για να σου υπενθυμίζει πως ζεις ακόμα και άρα υπάρχεις. Και σκάει ένα εφηβάκι κορίτσι (16? 17? 18?) με μπλούζα κοντομάνικη, κοιλιά έξω και βλέμμα badass. Και την κοιτάζουμε όλοι σαν ουράνιο πλάσμα ή σαν allien.
Για να μην τα πολυλογώ, τι σκατά σε ωθεί να λειτουργήσεις έτσι σε μια κατάσταση όπου ακόμα και κάτι Σκανδιναβοί δίπλα μου έτρεμαν σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα; Η ανάγκη σου να ξεχωρίζεις από τη βρωμερή μάζα ή κάτι άλλο; Ή απλώς μας έφτυνε στη μούρη το πόσο ξεψυχισμένες κότες είμαστε όσοι δείχναμε να κρυώνουμε λες και δεν ήταν η Βενετία αλλά το Ιρκούτσκ;

.jpg)









